ตอนที่ 25 – อิจฉา
“นี่นะ แล้วไอ้พันก็สั่งให้กลุ่มแยกออกเป็สองกลุ่ม ส่วนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในบ้านและคอยโจมตี ศัตรูจะได้มองไม่เห็นตัว ส่วนพวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตของเราก็โจมตีด้านหลังกำแพง” พสุเล่าออกมาให้เพื่อนร่วมห้องเรียนฟัง เขายืนอยู่หน้าห้อง ซึ่งตัวพันธกรก็ยืนอย่างเขินๆ อยู่ข้างเขาด้วย พันธกรยกมือเกาศีรษะอย่างเขินอาย ที่พสุเล่าวีรกรรมเมื่อคืนให้ทุกคนในชั้นเรียนฟัง ตอนที่พวกเอไอบุกรุกเข้ามา
“จากนั้นมันก็ยิงถังน้ำมันที่ตั้งอยู่จนะเิใหญ่คร่าชีวิตพวกเอไอเป็จำนวนมาก จนมันต้องถอยทัพกลับไป” พสุเล่าต่อ “นี่ คนนี้ พันธกร เขากล้าหาญและหัวดีมากเลยนะ”
เด็กชั้นม.สี่ทุกคนในห้องเรียนต่างปรับมือให้พันธกรเป็เสียงเดียวกัน พันธกรก็อยากจะบอกว่า ‘ไม่เป็ไร ไม่ต้องชื่นชมขนาดนั้นก็ได้’ แต่เขาก็พูดไม่ออก พสุเห็นเพื่อนๆ ปรบมือให้พันธกร เขาก็ยินดีอย่างมาก และเอามือโอบตัวพันธกรเอาไว้
“ต่อแต่นี้ เราก็ไม่ต้องกลัวพวกเอไอละ ในเมื่อมีทหารฝีมือดีมาอยู่ร่วมกับเราในอาณาเขตนี้” พสุบอกออกมา “เราทุกคนปลอดภัยแล้ว”
“ปลอดภัยเหรอ?” จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ทำเอาทั้งพสุและพันธกรหันไปมอง ก็พบว่าคนที่พูดเป็เด็กหนุ่มคนหนึ่ง นั่งอยู่หลังสุดของห้อง ทำหน้าท่าทางเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
“ก็ปลอดภัยสิ เรามีพรรคพวกเพิ่มมาด้วยนะ บ๊อบ” พสุเรียกชื่อเล่นของเด็กชายคนนั้น เด็กชายคนที่ชื่อบ๊อบก็ส่ายหน้าออกมา
“หัวดีอะไรกัน?” อีกฝ่ายบอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีเลย “ยิงถังน้ำมันจนะเิ แล้วถ้าเศษซากมันกระเด็นไปโดนคนอื่นล่ะ? จะเป็ยังไง? เนี่ยเหรอหัวดี? ไม่เห็นจะรอบคอบเลย”
พันธกรได้ยินก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาก็ลืมนึกถึงเื่นี้ไปเหมือนกัน ในขณะที่พสุยืนเท้าเอวอย่างเอาเื่ แล้วก็พูดกับเด็กหนุ่มที่ชื่อบ๊อบออกมา
“ก็ดีกว่านายละกัน ที่เอาแต่หลบในบ้าน ไม่กล้าออกมาต่อกรด้วย” พสุว่าอย่างไม่พอใจ พันธกรจะหยุดเขาไว้ แต่พสุไม่สนใจ เขาบอกกับพันธกร
“คนคนนี้ชื่อเล่นว่าบ๊อบ เป็พวกชอบอิจฉาคนอื่นน่ะ เห็นใครดีกว่าไม่ได้ เป็ต้องตำหนิทุกที” พสุบอกออกมา ทำเอาเด็กชายที่ชื่อบ๊อบลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที และเอามือตบโต๊ะเสียงดังปัง!
“ฉันไม่ได้อิจฉาใคร!! ฉันพูดความจริง ถ้าะเิมันเผลอไปทำลายบ้านเรือนคนอื่นเข้า จะเป็ยังไง? ใช้หัวคิดซะมั่งสิ!” เด็กชายชื่อบ๊อบยังไม่หยุดกล่าวหาพันธกร พันธกรก็เลยพูดออกมาอย่างสุภาพ
“ต้องขอโทษด้วย ผมก็ลืมไปจริงๆ” พันธกรว่าออกมา “ผมน่าจะคิดได้ว่ามันอาจจะทำให้คนอื่นโดนลูกหลงไปด้วย ผมคิดไม่ทันไปหน่อย มุ่งหวังจะแต่จะกำจัดพวกเอไออย่างเดียว”
“เฮ้ย ไอ้พัน แกไม่ผิดหรอก” พสุหันมาบอกเขาแล้วก็หันหน้าไปทางบ๊อบ “นายเองก็ได้แต่หลบซ่อนแต่ภายในบ้าน ไม่ได้กล้าหาญ ออกมาต่อกรกับพวกเอไอเหมือนพันหรอก”
“แหม ทำยังกับนายกล้าออกมาต่อกรเหมือนกันนั่นแหละ” บ๊อบพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชด “ก็หลบอยู่ในบ้านเหมือนกันแหละว้า ทำมาเป็พูดดี”
พสุจะเดินเข้าไปหาเื่อีกฝ่าย แต่พันธกรดึงเสื้อเครื่องแบบนักเรียนของเขาเอาไว้ก่อนพร้อมกับบอก “ไม่เป็ไร เื่แค่นี้ อย่าเอามาเป็ปัญหาเลย”
“แต่มันดูถูกนายนะ” พสุชี้ไปที่บ๊อบ “นายจะไม่โกรธเลยเหรอ?”
“ไม่ ฉันไม่โกรธ” พันธกรตอบตามจริง “เป็เื่จริงที่ฉันะเิถังน้ำมันโดยไม่ระวังว่าจะโดนบ้านเรือนแถวนั้นหรือเปล่า? ฉันลืมนึกไป ต้องขอโทษด้วยนะ” พันธกรหันไปขอโทษเด็กชายที่ชื่อบ๊อบ ฝ่ายบ๊อบก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างชิงชัง พสุเห็นแล้วก็อยากจะไปปล่อยหมัดใส่หน้าสักหมัดจริงๆ
“เออ เอาเถอะ” ในที่สุ พสุก็ใจเย็นลงได้ “แต่พวกเราไม่ต้องกลัวแล้ว ต่อจากนี้ เราจะมีพรรคพวกมาเพิ่มและช่วยคุ้มครองเรา และตัวฉันเองก็จะขอเข้าสมรภูมิรบด้วย”
“หา?” บ๊อบพูดออกมาทันที “น้ำหน้าอย่างนายน่ะเหรอจะยิงปืนเป็? แค่จับปืนนายก็เข่าสั่นแล้ว แล้วแบบนี้จะกล้าออกไปร่วมรบได้ยังไง?” บ๊อบพูดจาดูถูกพสุทันทีที่เขาพูดจบ พสุก็เกือบจะเดินไปเอาเื่แล้ว แต่พันธกรก็หยุดเอาไว้เช่นเดิม
“ผมเองตอนแรกก็ยิงปืนไม่เป็เหมือนกัน” พันธกรตอบบ๊อบออกมา “แต่ของแบบนี้มันฝึกกันได้ และผมเชื่อว่าไอ้ดินต้องทำได้เหมือนผม”
นายบ๊อบส่งเสียง ‘เฮอะ’ ออกมาอย่างดูิ่ พันธกรเองก็เริ่มไม่พอใจแล้วเหมือนกัน แต่เขาก็พยายามไม่สนใจ พอดีอาจารย์เข้ามาพอดี ทั้งพสุและพันธกรจึงเดินกลับไปนั่งเรียนที่โต๊ะเหมือนเดิม
เื่ที่พวกเด็กม.ปลายที่มาจากอาณาเขตแปดร่วมเข้าต่อสู้กับพวกผู้ใหญ่ในอาณาเขตที่สามด้วย เป็ข่าวกระจายแพร่ออกไปทั่วอาณาเขตเหมือนไฟลามทุ่ง ชาวบ้านทุกคนต่างชื่นชมและยกย่องพวกเด็กม.ปลายกลุ่มนี้มาก ที่มีความกล้าหาญ และช่วยเหลือพวกเขาจากการโดนโจมตี ชัชชัยที่กำลังเดินในตลาดในอาณาเขต เขาก็เริ่มแปลกใจที่มีคนทั้งชายและหญิงมองเขามากมาย ในขณะที่เขาสงสัยอยู่นั้น สุคนธาที่เดินแถวนั้นพอดีก็วิ่งเข้ามาหาเขา
“พี่ชัย!” สุคนธาเรียกเขา ชัชชัยจึงหันไปหาเธอ แล้วก็ถาม
“อ้าว? ตอนนี้มันยังกลางวันอยู่นี่” เขาถามเธอออกมา “แล้วไม่ไปเรียนที่โรงเรียนเหรอ?”
“คาบพักเที่ยง เขาปล่อยให้เด็กออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกได้ค่ะ” สุคนธาบอกออกมา พร้อมกับหันไปมองซ้ายขวา ก่อนจะบอก “นี่ พี่ดูสิ มีแต่คนมองพี่เต็มไปหมดเลย”
“ก็นั่นน่ะสิ” ชัชชัยถอนหายใจออกมา “หน้าพี่มีอะไรติดอยู่เหรอ? คนอื่นถึงได้มองกันจัง?”
“ก็เพราะพวกพี่กับเพื่อนๆ ช่วยกันทำลายพวกเอไอเมื่อคืนน่ะสิ พวกเขาถึงมองพี่อย่างชื่นชม” สุคนธาบอกออกมา แต่ชัชชัยกลับขัดขึ้น
“มองแบบชื่นชมเหรอ? พี่ว่ามองแบบประหลาดใจมากกว่านะ”
“แหม พี่ ตอนนี้ทุกคนในอาณาเขตต่างชื่นชมกลุ่มพวกพี่มากนะ” สุคนธาว่าออกมา “ทุกคนชื่นชมและยกย่องในความกล้าหาญของพวกพี่ๆ หนูก็เหมือนกัน หนูเองก็คิดไม่ผิดที่ชอบพี่”
ชัชชัยได้ยินอย่างนั้น หน้าเขาก็แดงขึ้นมาอีกแล้ว สุคนธาเลยล้อเลียนเขาออกมา “อะฮ่า! หน้าแดงอีกแล้ว เขินเหรอคะ?”
“บ้า” ชัชชัยตอบออกมาคำเดียว “พี่ไม่ได้เขิน”
“แหม พี่ ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ ด้วย” สุคนธาว่าออกมา “ว่าแต่พี่จะไปโรงเรียนไหมคะ? พี่ภัทรก็เล่นบอลอยู่ พี่ไปโรงเรียนด้วยกันสิ”
“ไปแล้วได้อะไร? ไม่เห็นจะได้อะไรเลย” ชัชชัยย้อนใส่สุคนธา เธอเลยส่ายหน้าออกมา
“น่า ไปกันเถอะ” ว่าแล้วสุคนธาก็จูงมือชัชชัยให้เดินออกไปจากตลาดและมุ่งสู่โรงเรียน ทันพอดีเข้าคาบเรียนพอดี ชัชชัยเป็อะไรก็ไม่รู้ ถ้าเป็จริงป่านนี้เขาต้องปฏิเสธไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงยอมตามใจสุคนธา
ฝ่ายบ๊อบ เด็กหนุ่มที่ขี้อิจฉาก็เดินมาล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำในโรงเรียน พอเขาออกมานอกห้องน้ำก็เจอวรรณสาพอดี เธอเพิ่งกลับจากห้องสมุดแล้วก็หอบหนังสือไว้เต็มมือ บ๊อบเห็นวรรณสาแว่บแรก เขาก็สนใจเธอทันที จึงทำท่าเดินไปทำความรู้จัก
“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” ฝ่ายบ๊อบทักทายเธอออกมา “สวัสดีครับ ผมชื่อบ๊อบ อยู่ม.สี่ทับหก”
ฝ่ายวรรณสาก็ออกจะงุนงงเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเข้ามาทักเธอทั้งที่ไม่รู้จัก แต่เธอก็ไม่อยากเสียมารยาท เธอเลยตอบออกไปว่า “สวัสดีเช่นกันค่ะ ฉันชื่อวรรณสา อยู่ห้องม.สี่ทับสาม”
“วรรณสา?” บ๊อบเหมือนเคยได้ยินชื่อเธอจากที่ไหนสักแห่ง แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าวรรณสาคือกลุ่มเด็กม.ปลายที่เข้าร่วมต่อสู้กับพวกเอไอเมื่อคืนนั่นเอง บ๊อบถึงกับชมเธอออกมา
“คุณเป็กลุ่มเด็กม.ปลายที่ตอนนี้กำลังเป็ข่าวอยู่ใช่ไหมครับ?” เขาถามเธอ ฝ่ายวรรณสาได้ยินก็แปลกใจ
“เป็ข่าว?” วรรณสาทวนคำของบ๊อบ บ๊อบจึงบอกออกมา
“ข่าวเื่กลุ่มเด็กม.ปลายที่ช่วยเหลืออาณาเขตไว้เมื่อคืนตอนนี้ดังไปทั่วอาณาเขตแล้วครับ” ฝ่ายบ๊อบบอก “พวกคุณกล้าหาญมากนะครับ ต้องขอบคุณพวกคุณจริงๆ ที่ช่วยเหลือพวกเราเอาไว้”
“แหม มันก็...หน้าที่แหละค่ะ” วรรณสาว่าออกมายิ้มๆ ในตอนนั้นเอง พันธกรก็เดินเข้ามาพอดี วรรณสาจึงทักเขา
“พัน” วรรณสาเรียกชื่อเขา ทำเอานายบ๊อบหันไปด้วย พอเห็นว่าเป็พันธกร เขาก็มองอย่างไม่ชอบใจ ส่วนพันธกร พอมองเห็นวรรณสา เขาก็ทักเธอกลับ
“สวัสดี สา” เขาพูดออกมา “เป็ไง? เรียนแล้วเป็ไงบ้าง?”
“ก็สนุกดีจ้ะ มีอะไรน่าสนใจเยอะแยะเต็มไปหมดเลย” วรรณสายิ้มให้พันธกรอย่างหวานหยด ทำเอาบ๊อบเริ่มโมโหขึ้นมา เขาหันไปต่อว่าพันธกร
“มาแล้วเหรอ? นายเ้าปัญหา” บ๊อบพูดแบบนั้นออกมา ทำเอาวรรณสาชักสีหน้าทันที ส่วนพันธกร เขาก็รู้อยู่แล้วว่าบ๊อบไม่ค่อยชอบเขา เขาเลยยืนนิ่งๆ
“ทำไมพูดแบบนั้น?” วรรณสาถามบ๊อบขึ้นมา “เ้าปัญหาอะไร? เขาเป็คนช่วยพวกเราทุกคนไว้จากเมื่อคืนนะคะ”
“ช่วยอะไรล่ะครับ? ถ้าเมื่อคืนะเิเกิดไปโดนบ้านหลังอื่นจะเป็ยังไง?” บ๊อบพูดจาไม่ดีใส่พันธกรออกมา ทำเอาวรรณสาไม่พอใจ เธอตอกกลับบ๊อบออกไป
“อย่ามาว่าพันนะ” วรรณสาเข้าไปปกป้องพันธกรจากการถูกกล่าวหา “พันเขากล้าหาญ เขายินดีที่จะช่วยคนอื่นเสมอ”
ฝ่ายบ๊อบที่พอจะรู้ว่าวรรณสาน่าจะมีใจให้กับพันธกร เขาเลยรีบเปลี่ยนหัวข้อพูด กลับกลายมาเป็เื่ดีอย่างนั้น เพื่อจะเอาใจวรรณสา “อ๋อ นั่นสิครับ กล้าหาญจริงๆ ยินดีที่จะช่วยเหลือคนอื่นด้วย”
ฝ่ายวรรณสาที่รู้ทันบ๊อบว่า้าจะจีบเธอ เธอก็กล่าวออกมา “แต่เมื่อกี้คุณพูดคนละอย่างกันเลยนะคะ”
“ขอโทษครับ คือผมไม่ทันได้รู้” บ๊อบบอกออกมา พร้อมกับยื่นมือออกมาเพื่อจะจับมือกับพันธกร “ขอโทษนะ ที่ว่านาย มาจับมือเป็เพื่อนกันเถอะ”
ฝ่ายพันธกรก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่ได้ส่งมือออกไป วรรณสาที่พอจะเข้าใจนิสัยของบ๊อบ เธอก็ชักชวนพันธกรให้เดินไปกับเธอเลย พันธกรที่พอรู้ว่าบ๊อบอาจจะสนใจวรรณสา เขาก็หันกลับมามองบ๊อบ พบว่าบ๊อบกำลังมองเขาด้วยสายตากินเืกินเนื้อ
ภัทรที่กำลังเล่นบอลกับพี่เบิ้ม เขาจัดการยิงลูกบอลเข้าประตูจนในที่สุดก็ชนะทีมพี่เบิ้มได้ พี่เบิ้มปรบมือให้อย่างดีใจจริงๆ แล้วก็ปาดเหงื่อที่ไหลเต็มหน้าผาก “เฮ้ย น้องภัทรเก่งมาก เกิดมาพี่ไม่เคยเจอใครเก่งขนาดนี้มาก่อน”
“ไม่เท่าไหร่หรอกครับ” ภัทรยังถ่อมตน เขาอยู่ในชุดไปรเวท เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ขณะที่พวกพี่เบิ้มใส่ชุดนักเรียนกัน พี่เบิ้มถึงกับบอกออกมา
“ไม่เก่งอะไรอะไรกัน? นี่เป็ครั้งแรกนะที่พี่เป็ฝ่ายแพ้ ั้แ่พี่เริ่มเล่นบอลมา ไม่เคยมีใครเอาชนะพี่ได้เลยสักคน มีแต่น้องนี่แหละคนแรก” พี่เบิ้มบอก “เย็นนี้ไปเลี้ยงฉลองกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือไหม? เดี๋ยวพี่ออกเงินเอง”
“ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมเกรงใจ” ภัทรตอบออกมาอย่างเกรงใจสุดๆ แต่พี่เบิ้มส่ายหน้าออกมา
“ก็บอกแล้วไงว่าจะจ่ายให้ อีกอย่าง...” พี่เบิ้มเดินเข้ามาใกล้ภัทรและเอามือวางบนบ่าของเขา “พี่ก็จะเลี้ยงด้วย ในฐานะที่พวกน้องๆ ช่วยเหลือเราเมื่อคืน”
ภัทรรู้สึกเกรงใจ แต่ก็ไม่อาจขัดพี่เบิ้มได้ เขาเลยขอตัวไปห้องน้ำ พอเขาเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจะล้างหน้าล้างตา ก็เจอชัชชัยพอดี
“อ้าว? ไอ้ชัย” ภัทรเรียกชื่อเพื่อนสนิท “วันนี้ก็มาโรงเรียนเหรอ?”
“เปล่าหรอก จริงๆ ก็ไม่ได้อยากมานักหรอก” ชัชชัยว่าเสียงเบื่อหน่าย ภัทรเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าสุคนธาน่าจะเป็คนชวนชัชชัยให้เข้ามาในโรงเรียน
“ฮ่าๆ ตามน้องธามาใช่ไหมล่ะ?” ภัทรล้อเลียนเพื่อนสนิท ฝ่ายชัชชัยได้ยินอย่างนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที แต่เขาก็ระงับไว้ได้ทัน ก่อนจะต่อว่าเพื่อน
“เออ” เขายอมรับ “ใช่ ฉันตามน้องธามา”
“ปกติแกไม่เป็แบบนี้นี่” ภัทรสังเกตขึ้นมา “นอกจากฉัน แกก็ไม่คบกับใครเลย แล้วทำไมกับน้องธา แกถึงดูสนิทกันจังวะ?”
“สนิทบ้าอะไร? ไม่ได้สนิท” ชัชชัยปฏิเสธออกมา แต่ภัทรกลับพูดอีกอย่าง
“ไม่สนิทแต่ไปเที่ยวตลาดด้วยกันนี่นะ?” ภัทรบอกออกมา “บอกมาเถอะ แกยอมใจอ่อนให้แก่น้องภาแล้วใช่ไหมล่ะ?”
ชัชชัยได้ยินอย่างนั้น เขาก็ลองถามใจตัวเองดู รู้สึกใจอ่อนให้กับสุคนธาแล้วอย่างนั้นหรือ? ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพียงแต่ก็ดีใจที่มีเธออยู่เคียงข้างเท่านั้นเอง
“ฉันไม่ได้ใจอ่อน” ชัชชัยตอบเพื่อนสนิทออกมา “ฉันก็แค่.... ไม่อยากให้เธอหายไปไหน”
ภัทรทำหน้าทะเล้นก่อนจะบอก “แกชอบน้องธาเข้าซะแล้วสิ”
“ไอ้บ้าภัทร!” ชัชชัยส่งเสียงดังออกมาอย่างโมโห คราวนี้เขาระงับอารมณ์ไว้ไม่ทันแล้ว “อย่าให้ฉันได้ยินแกพูดแบบนี้เป็ครั้งที่สองนะเว้ย ไม่งั้นมีเื่แน่”
“คร้าบ ไม่พูดๆ” ภัทรว่าเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำไปเลย ทิ้งให้ชัชชัยอยู่ตัวคนเดียว พร้อมกับความคิดเกี่ยวกับเื่ของสุคนธา
ฝ่ายนายบ๊อบ เขาก็นั่งเรียนในห้องที่มีพันธกรและพสุอยู่ด้วย บ๊อบพอจะมั่นใจแล้วว่าวรรณสาน่าจะมีใจชอบพันธกร และนั่นทำให้เขายิ่งอิจฉาพันธกรเข้าไปใหญ่ นอกจากจะมีคนชื่นชมไปทั่วแล้ว วรรณสายังจะมาชอบพันธกรอีก มันเกินไปแล้ว พันธกรช่างเป็อุปสรรคขวากหนามของเขาจริงๆ
แล้วเขาก็นึกแผนหนึ่งขึ้นมาได้ พออาจารย์ออกไปข้างนอกห้องหลังจากสอนเสร็จแล้ว บ๊อบก็เดินไปหาพันธกรที่โต๊ะเรียนพร้อมกับบอก
“ให้ฉันช่วยเหลือเื่การรบกับพวกเอไอบ้างสิ” บ๊อบกล่าวออกมาพลางฝืนยิ้ม พันธกรกับพสุหันไปมองบ๊อบเป็ตาเดียวกัน ก่อนที่พสุจะถามขึ้นมา
“จะมาไม้ไหนอีกล่ะ?” พสุถามอย่างไม่ไว้ใจในตัวบ๊อบเลย บ๊อบเลยบอกออกมา
“ฉันก็แค่อยากช่วยบ้าง” เขาบอก “ช่วยสอนวิธียิงปืนให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
พสุหันไปมองพันธกร ฝ่ายพันธกรก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เขาเลยบอก “ก็ได้ ถ้าอยากจะเรียนจะฝึกซ้อมให้ก็ได้ ทั้งสองคนนั่นแหละ”
“ขอบใจมากนะ” บ๊อบบอกออกมาด้วยน้ำเสียงยินดี แต่ภายในใจนั้นตรงกันข้ามกันเลย เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองหลังสุดของห้อง ในขณะที่พสุหันมาบอกกับพันธกร
“อย่าไปไว้ใจมันมากนักนะ ไอ้หมอนี่มันร้าย ขี้อิจฉา” พสุบอก พันธกรก็งุนงงเหมือนกัน เพราะท่าทางของบ๊อบเมื่อเช้ากับตอนนี้ มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตอนเช้าดูเป็ปรปักษ์กัน แต่พอตอนบ่ายกลับกลายมาเป็มิตรเสียอย่างนั้น พันธกรก็พยักหน้าแล้วบอกพสุว่าจะระวังตัวเอาไว้
“เออ ดีแล้ว” พสุบอก “อย่าไปไว้ใจหมอนี่มากนัก บางทีมันอาจจะเอาปืนยิงนายก็ได้”
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง?” พันธกรว่าออกมา ถึงบ๊อบจะเกลียดชังเขาแค่ไหน คงไม่กล้าถึงขนาดฆ่ากัน พออาจารย์อีกคาบเข้ามาสอน พันธกรกับพสุจึงเริ่มเรียนคาบต่อไป
ฝ่ายทรัพย์สิน เขาก็มาสมัครเป็คณะกรรมการนักเรียนเองด้วย แต่เขาไม่ได้เป็ประธานกรรมการโรงเรียนเพราะประธานมีอยู่แล้ว ทว่า เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ได้ทำงานในห้องสโมสร เขาก็พอใจแล้ว
ในขณะที่กำลังเอาสมุดการบ้านไปส่งที่ห้องพักครูหมวดคณิตศาสตร์ ทรัพย์สินก็บังเอิญเจอกับวาสุกรีพอดี วาสุกรีเห็นทรัพย์สินก่อนเป็คนแรก จึงทักทายออกมา
“พี่สิน” วาสุกรีสังเกตเห็นที่แขนเสื้อของทรัพย์สินมีผ้าสีฟ้าคาดเอาไว้ เขาเลยถาม “พี่สินเป็คณะกรรมการนักเรียนหรือครับ?”
“อ๋อ ใช่ วันแรกที่มา พี่ก็รีบไปสมัครเลย” ทรัพย์สินบอกออกมา วาสุกรีเลยหัวเราะออกมาด้วย
“เป็ผู้นำเหมือนเดิมเลยนะครับ” วาสุกรีบอกออกมา แต่ทรัพย์สินกลับส่ายหน้า ทำเอาวาสุกรีถึงกับงงงวย
“ทำไมล่ะครับ พี่? ก็พี่เป็คนนำทางเราตลอด” วาสุกรีถามขึ้นมา ทรัพย์สินเลยอธิบายออกไป
“เมื่อคืน เป็เพราะน้องพันที่ทำหน้าที่นำพวกเราต่างหาก ทุกคนถึงรอดพ้นมาได้” ทรัพย์สินถอนหายใจออกมาเบาๆ “พี่ไม่ได้คิดถึงแผนแบบนั้นเลย น้องพันต่างหากที่เป็ผู้นำ”
“อ๋อ” วาสุกรีที่ร่วมสมรภูมิรบด้วยเมื่อคืนก็พยักหน้าออกมา “นั่นสินะ น้องพันเป็คนสั่งไอ้ปราช แล้วก็สั่งพวกเราด้วย ให้ไปซ่อนตัวโจมตีในบ้าน”
“ใช่” ทรัพย์สินบอกพร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “บางที...น้องพันอาจจะทำหน้าที่ได้ดีกว่าพี่ก็ได้”
แล้วทรัพย์สินก็บอกลาวาสุกรีก่อนจะเดินไปยังห้องพักอาจารย์ วาสุกรีหันไปมองทรัพย์สิน ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องเรียนของเขาไป
ฝ่ายวรรณสา ขณะที่เธอกำลังเรียนหนังสืออยู่ เธอก็หวนนึกไปถึงบ๊อบ คนที่เข้ามาจะตีสนิทกับเธอ แค่แว่บแรกเธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายน่าจะชอบพอเธอ แต่เป็เพราะบ๊อบด่าพันธกรออกมา ทำให้เธอไม่พอใจอย่างมาก และคิดว่าอย่างไร เธอก็ไม่มีวันสนิทกับบ๊อบแน่นอน ครั้น พอเลิกเรียนเสร็จ วรรณสาก็ถือสมุดหนังสือออกจากห้องเรียน ก็เดินมาเจอบ๊อบอีกครั้ง วรรณสาจะเดินเลี่ยงไป แต่บ๊อบเรียกเธอเอาไว้ก่อน
“คุณสา” บ๊อบเรียกเธอด้วยน้ำเสียงไพเราะ “จะกลับแล้วหรือครับ? ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือแถวนี้กันไหม?”
“อ๋อ ไม่ดีกว่าค่ะ” วรรณสาหันมาบอกบ๊อบ “เพราะที่บ้านคุณนนท์ ภรรยาเขาเตรียมอาหารไว้แล้ว เดี๋ยวถ้ากินอิ่มเกินไป จะกินอาหารของเขาไม่ได้”
“หา? คุณสาพักที่บ้านผู้นำอาณาเขตเหรอ?” บ๊อบถามออกมาอย่างสงสัย วรรณสาจึงพยักหน้าและจะเดินออกไป บ๊อบเห็นดังนั้น ก็รีบหยุดเธอด้วยคำพูด
“ผมเองก็อยากจะเป็ทหารเหมือนกัน”
วรรณสาหยุดเดินแล้วหันมามองบ๊อบ ก่อนจะถาม “ว่าไงนะคะ?” เธอได้ยินไม่ชัด บ๊อบเลยบอกออกมาอีกครั้ง
“ผมไปหาไอ้... เอ่อ พันแล้ว และบอกว่าจะขอร่วมเข้าสมรภูมิรบด้วย” บ๊อบว่าออกมาพลางยิ้มออกมา “ให้ผมได้ช่วยพวกคุณสาบ้างเถอะครับ”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ แค่นี้ เราก็ป้องกันกันได้อยู่แล้ว” วรรณสาตอบอย่างเ็า แล้วก็บอก “กลับบ้านไปก่อนนะคะ”
“เดี๋ยว...” บ๊อบจะเรียกวรรณสา แต่เธอก็เดินลงบันไดไปแล้ว ฝ่ายบ๊อบเห็นดังนั้น เขาก็กระทืบรองเท้านักเรียนอย่างโมโหสุดขีด แล้วก็รู้สึกแค้นเคืองพันธกรยิ่งนัก
“คอยดูเถอะ ไอ้พัน ฉันจะหาทางสังหารแกให้ได้” บ๊อบว่าออกมา ก่อนจะหันไปรอบๆ เผื่อจะเห็นว่ามีใครอยู่แถวนี้ไหม? พอเห็นว่าไม่มี เขาก็เลยเดินลงบันไดตามวรรณสาไป
2.45M
