ร้อยดาวตะวันเดียว [My DayLight]

        “คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว ทำไมไม่ยอมบอกผมหรือบอกคุณแม่เลยล่ะ” 

        เกือบครึ่งชั่วโมงจิณณวัตรถึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะอ่านท่าทีคนข้างๆ ออกว่าจะต้องรู้เรื่องนี้ และนั่นพลอยทำให้เขาไม่ค่อยจะพอใจ ที่ทุคนในบ้านกลายเป็นคนโง่ในสายตาพ่อและของเจ้าหล่อน

        “ก็นานพอสมควรค่ะ ที่ไม่ได้บอกคุณผู้หญิงหรือใคร เพราะฉันเห็นว่าไม่มีประโยชน์ นอกจากจะทำให้คนรู้เสียใจ คุณผู้ชายก็คงจะรู้สึกผิดมากกว่านี้ ผู้หญิงคนนั้นก็จะถูกคุณผู้หญิงเล่นงาน จนอาจจะต้องหอบลูกหนีไปอยู่ที่อื่นได้”

        “แต่คุณพ่อผิด แล้วคุณยังจะช่วยปิดอีก คุณทำได้ยังไงน่ะตะวัน”

        จิณณวัตรหันมามองดวงหน้าสวยใสที่บอกกล่าวด้วยท่าทีเรียบเฉย เหมือนไม่ใช่เรื่องตื่นเต้นใดๆ เลย

        “ฉันรู้ว่าคุณผู้ชายผิด แต่ถ้าคุณจะคิดให้ดีๆ คุณก็จะเห็นความดีของท่านบ้าง หนึ่งคือท่านยังคงรักษาหน้าที่สามีที่ดี เอาใจใส่เมียไม่ขาดตกบกพร่อง เป็นพ่อที่ดีรับผิดชอบเรื่องปากท้องลูกๆ ให้อยู่ดีกินอิ่มเท่ากับหรือเหนือกว่าคนอื่นๆ อีกเป็นพันๆ คน ถ้าจะให้เปรียบท่านกับผู้ชายในวัยและฐานะการเงินเดียวกันแล้ว คุณเองก็รู้ว่าการมีเล็กๆ น้อยๆ เพียงแค่นี้ของท่านถือว่ารักษาตัวไว้ได้ดีทีเดียว คนอื่นฉันเห็นมีไม่รู้กี่บ้านต่อกี่บ้าน ลูกเมียนั้นเมียนี้ยุ่งวุ่นวายกันไปหมด ตามมาด้วยลูกจากแต่ละเมียคอยกลั่นแกล้งกัน คอยแย่งสมบัติกัน คอยเสี้ยมสอนให้ลูกของตัวแข่งกับลูกอีกเมียเพื่อให้พ่อประทับใจจะได้ยกสมบัติหรือกิจการให้มากกว่าคนอื่น”

        อาทิตยาเคยแปลกใจตัวเองเมื่อนานมาแล้วที่มองความผิดของคุณผู้ชายในแง่มุมนี้ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นลูกผู้หญิง แถมเป็นประเภทพิทักษ์สิทธิ์สตรีอันดับต้นๆ แต่ทำไมถึงได้เห็นใจคนผิดก็ไม่อาจจะรู้ได้

        “ผมไม่ยักรู้ว่าคุณกลับกลายไปเป็นผู้หญิงสมัยต้นกรุงรัตนโกสินธุ์ไปแล้ว ถึงได้เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ไม่ตื่นเต้นหรือตกอกตกใจเลยสักนิด”

        จิณณวัตรเองก็งุนงงไม่แพ้กัน จึงเหน็บแนมเสียงหนักๆ ด้วยไม่อยากจะเชื่อหูเชื่อตาตัวเอง ว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุกออกมาจากปากคนจบดอกเตอร์ได้

        และแทนที่จะโกรธเมื่อถูกว่าอย่างนั้น อาทิตยากลับยังคงนิ่งเฉยแล้วคิดหาเหตุผลมาหักล้างกับความรู้สึกทางลบในใจเขาแทน

        “ตอนนี้คุณอาจจะตำหนิความคิดฉัน แต่ต่อไปถ้าคุณแต่งการแต่งงานกับใครสักคน แล้วอยู่กินกันสามสี่สิบปีจนเบื่อหน้าเมียแก่ แถมในบริษัทก็มีแต่สาวนุ่งน้อยห่มสั้นเดินอวดน่องขาวๆ ยั่วใจไปมา บางคนอาจจะถึงขึ้นอยากรวยทางลัดหรือสบายไปตลอดชาติ เลยใช้ทุกกลวิธีที่จะยั่วให้น้ำลายตาแก่อย่างคุณตบะแตก นั่นล่ะคุณถึงจะเข้าใจหัวอกท่าน แถมจะอดชื่นชมไม่ได้ว่าท่านมีเมียน้อยแค่นี้ได้ยังไง ทั้งๆ มีแต่คนสวยผ่านหูผ่านตาทุกวัน”

        “งั้นผมก็ควรจะเลือกคุณมาทำเมียสินะ ถึงจะไปมีบ้านน้อยได้ทีละหลายหลัง มีลูกให้วิ่งยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แล้วนั่งดูคุณคอยตบตีกับเมียน้อยแต่ละวันเพื่อแย่งคิวผม” 

        คนฟังอดประชดประชันออกมาหนักๆ ไม่ได้ จนอาทิตยาต้องยิ้มออกมาด้วยความขำ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะออกไป

        “ฉันคงไม่โชคดีได้ทายาทเศรษฐีพันล้านอย่างหรอกค่ะ และก็คงไม่โชคร้ายคอยฟาดฟันกับเมียน้อยคนทีคนนี้ทีมั้งคะ หรือถ้ามันมีวี่แววแบบนั้น ฉันก็จะขออยู่เป็นโสดจะดีกว่า”

        “งั้นผมควรจะมอบความโชคดีและโชคร้ายให้คุณซะเลยดีไหม แล้วเรามาคอยดูกันว่าคุณจะทำอย่างที่พูดมาเมื่อกี้ได้อีกหรือเปล่าเวลาเราอยู่ไปสามสิบปีจนเบื่อหน้ากันน่ะ”

        จิณณวัตรเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เพราะเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยแล้ว อาทิตยาตั้งท่าจะโต้แย้ง แต่ก็มีเสียงเรียกเข้ามือถือเขาก่อน จึงปล่อยให้รับสายไป

        “ว่าไงทรง เอ่อๆ คุยแล้วล่ะ คุณพ่อให้แต่ฉันไม่เอาแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกเดินหน้าต่อได้ ฉันควักเงินฉันเอง เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะเรียกทนายมาปรึกษาก่อน ไว้เจอกันนะ”

        ยิ่งเห็นเข้าเริ่มทำหน้าเครียด และเงียบลงหลังจากวางสายแล้ว ความคิดที่จะแหย่ให้เขาอารมณ์ดีต่อ ก็ถูกพับเก็บโดยสิ้นเชิง สักพักจิณณวัตรก็หันไปมองดวงหน้าสวยแล้วครุ่นคิดก่อนตัดสินใจเอ่ย

        “ผมอยากดื่มจัง คุณไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม”

        คราวนี้คนที่ครุ่นคิดก็คืออาทิตยา เมื่อเหลือบไปมองนาฬิกาพบว่าจะเที่ยงคืนแล้ว ห่วงสภาพจิตใจเขาก็ห่วง ห่วงเรื่องงานพรุ่งนี้ก็ห่วง เพราะถ้าตกลงไปก็อาจจะดึกหรือต้องแบกเขาไปไว้คอนโดด้วยกระมัง

        “ฉันเหนื่อยและพรุ่งนี้ก็มีงานรออยู่ด้วย คุณเองก็เหมือนกัน อย่าดื่มเลยนะคะ เหล้าไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนอกจากทำให้หลับแค่ไม่กี่ชั่วโมง คุณต้องเข้มแข็งมองโลกหลายๆ ด้าน มองให้เห็นสัจธรรมของมนุษย์ และพยายามเอาใจเขามาใส่ใจเรา แล้วคุณก็จะสบาย...”

        “โอเคๆ ผมจะไปส่งคุณก่อนก็แล้วกัน นอกจากจะเป็นเมียหัวโบราณแล้วยังจะเป็นแม่พระอีก โอ้!!! มายก๊อด!!!”

        ยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกเขาสวนกลับด้วยท่าทีเบื่อหน่ายนิดๆ แล้ว จากนั้นก็ออกรถไปโดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีกเลยกระทั่งถึงคอนโด

        “ผมจะขึ้นไปส่งหน้าห้อง”

        อีกคนอยากจะบอกว่าไม่จำเป็น แต่เห็นเขาก้าวออกมาจากรถด้วยหน้าตาเครียด เลยเก็บปากเก็บคำแล้วเดินนำเขาไปยังหน้าลิฟท์แทน ไม่มีใครเอ่ยอะไรกระทั่งเดินไปถึงหน้าห้อง

        อาทิตยาจึงตัดสินใจหันมาหาเพราะความเป็นห่วงเป็นใย อีกทั้งอยากจะดึงเขาไว้สักชั่วโมง จะได้ไม่ไปดื่มอย่างที่บอกไว้ให้เสียสุขภาพเปล่า

        “คุณจะเข้าไปดื่มชาหรือกาแฟหน่อยมั้ยคะ จะได้ไม่หลับเวลาขับกลับบ้าน”

        ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไร มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง พอรู้ว่าต้องคุยนานจึงหันมาบอกเจ้าของห้อง

        “ไม่ล่ะ คุณเข้าไปเถอะผมจะกลับเลย”

        แล้วเขาก็กดรับสายขณะเดินห่างจากประตู อาทิตยาจึงเข้าห้องเพราะเหนื่อยไม่น้อย

        “ว่าไงครับน้องเนม เหรอๆ แล้วทะเลาะกันแรงหรือเปล่า ใจเย็นนะครับ ค่อยๆ พูดกับท่าน ให้เหตุผลกับท่าน พี่เชื่อว่าท่านจะต้องเข้าใจเรา ชีวิตเป็นของเรานะครับ เราจะต้องมีสิทธิ์เลือกทางเดินของเรามากกว่าใคร แม้กระทั่งพ่อแม่ผู้มีพระคุณล้นหัวก็เถอะ แต่เราต้องหาวิธีมาเปลี่ยนความคิดของท่านดีๆ ใช้สติ...”

        และอีกหลายต่อหลายประโยคที่ต้องสรรหามาปลอบใจให้สาวน้อยรู้สึกดีขึ้น สบายใจขึ้น ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาเองก็ต้องการกำลังใจจากคนอื่นเหลือกำลัง กว่าจะวางสายได้ก็เกือบครึ่งชั่วโมง

        ร่างที่ใกล้จะหมดแรงเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องเดิม อยากจะเคาะเรียกและขอเข้าไปนั่งพักให้หายเหนื่อย ก็ให้รู้สึกเกรงใจเจ้าของห้องไม่น้อย เพราะทั้งเขาและคนในครอบครัวก็ดูเหมือนจะมากมายหลายอย่างแล้ว

        ช่วงขายาวๆ จึงทรุดตัวลงนั่งเอาหลังพิงประตูห้องไว้ด้วยความอ่อนแรง ครุ่นคิดเรื่องสารพัดในชีวิต และเงินเก็บอีกไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านที่จะต้องควักไปลงทุนเพิ่มอีก แถมเป็นเงินก้อนสุดท้ายในมือด้วย

         

        เจ้าของร่างผอมบางในชุดนอนเบาหวิวค่อยๆ บรรจงปาดครีมบำรุงผิวแต้มตามใบหน้าอย่างอารมณ์เย็น แม้จะดึกดื่นแต่เป็นความเคยชินจนะนอนไม่ได้ หากไม่ให้ความสนใจกับความสวยงามตามนิสัยหญิง เสร็จแล้วตั้งใจจะเข้าขึ้นเตียง แต่ได้ยินเสียงกระทบประตูดังกุกกักๆ แล้วก็เงียบไป

        เมื่อใจเหมือนมีอะไรค้างคา จึงคว้าเสื้อคลุมมาใส่เดินไปหาประตูส่องดูตรงตาไก่ ไม่มีอะไร! แต่เสียงกุกกักก็ดังอีก มือบางจึงตัดสินใจหมุนลูกบิดแล้วเปิดพรวดออก ยังผลให้อีกร่างที่ยังคงนั่งพิงประตูอยู่นั้นถึงกับหงายเก๋งลงกับพื้นทันที

        อาทิตยาต้องรีบถอยห่างออกไปเมื่อใบหน้าเขาใกล้ชายกระโปรงไม่ถึงสองคืบ จากนั้นสองสายตาก็มองประสานกันเนิ่นนานโดยไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา

        “คุณจะให้ฉันชงเครื่องดื่มร้อนๆ ก่อนกลับหรือเปล่าคะ”

        เจ้าของห้องเอ่ยชวนด้วยความมีมารยาทและเห็นใจในปัญหาที่เขากำลังเผชิญ มือหนายื่นขึ้นกลางอากาศเพื่อเป็นคำตอบและขอให้มือบางฉุดร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นด้วย 

        เจ้าของมือแอบลอบถอนหายใจน้อยๆ ออกมาก่อนจะยอมตามที่เขาเรียกร้องด้วยภาษากาย แล้วเดินเข้าครัวไป ส่วนแขกก็นั่งกับชุดรับแขก แต่ก็เปลี่ยนใจเป็นเอนตัวนอนอย่างอ่อนแรง

        ปิดเปลือกตาลงได้ยินแต่เสียงถ้วยชามกระทบกันเป็นระยะๆ ก่อนเสียงจะดังอยู่ใกล้ตัว เมื่ออาทิตยาวางแก้วโกโก้ร้อนไว้บนโต๊ะกลาง แล้วยืนมองร่างยาวเหยียดนอนแน่นิ่ง

        อยากเรียกให้ลุกเหลือกำลัง แต่ก็ได้คิดว่าเขาคงจะเหนื่อยและต้องการหลับจริงๆ จึงเดินเข้าห้องกลับออกมาพร้อมผ้าห่มคลุมให้อย่างแผ่วเบา แล้วมือบางก็ถูกอีกมือเอื้อมมาคว้าเอาไว้ก่อนจะทันได้ก้าวออกห่างไป

        “ผมเหนื่อยจังเลย ช่วยนั่งเป็นเพื่อนผมสักครู่จะได้หรือเปล่า”

        เสียงอ้อนวอนอย่างคนอ่อนแรงตามมา ร่างสูงขยับให้ร่างบางแม้จะยังไม่ตกลงตามคำขอ เขาก็รั้งแขนเรียวจนต้องนั่งเคียงข้าง และไม่รู้อะไรหรือทำไมเรียกห้เขาพากายเข้าไปซบกับอกอบอุ่นอย่างรวดเร็ว

        จนอีกคนตั้งตัวไม่ทัน แต่ถึงทันก็ไม่ใจร้ายมากพอจะผลักไสเขาได้ลงคอเลย สองแขนเล็กจึงกอดตอบ สลับกับลูบไปมาเพื่อปลอบประโลม เพราะรู้ดีว่าเขาเหนื่อยกายและใจเต็มที

        ถึงได้เผยความอ่อนแอให้เห็น โดยปกติแล้วเขาจะเข้มแข็งกับปัญหามาตลอด อารมณ์จะดีไม่มีหน้าบูดบึ้งหรือหน้าเครียดๆ ให้ใครได้พานพบเลย

        +++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ 

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

        

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ร้อยดาวตะวันเดียว [My Daylight]กันเกราwww.mebmarket.comอ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง


เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

        ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

        

        

สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น