มหาเทพกาชา ตะลุยโลกแฟนตาซี

ซาซามิ กำลังสู้อยู่กับฝูงก็อบลิน ทว่า.... ๬ั๹๠๱ไฟได้ตื่นแล้ว และบินขึ้นมาที่เนินเขาเตียปันเกี้ยว ด้วยความเร็วสูง

" ใครมารบกวนการนอนของข้ามันต้องตาย " มังกรอัคคี คำราม แล้วเริ่มจู่โจม ฝูงก็อบลินสวะ ล้มตายไปมากมาย ก็อบตะเห็นท่าไม่ดี มันจึงชวน ก็อบโซ หลบหนีไป ด้วยการขี่หมาป่าขนสีเงิน แล้ววิ่งหนีด้วยความเร็วสูง
ซาซามิ มองมังกรอัคคี ด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก แล้วพูดกับผมว่า
" ข้าจะถ่วงเวลาไว้ เจ้าหน้าหล่อ พาพวกผู้หญิง หลบหนีไปก่อนเลย ไม่ต้องรอข้า " แล้วเธอก็พุ่งเข้าใส่เจ้ามังกรอัคคี ตัวนั้น ช่างเป็นภาพการต่อสู้บนฟ้าที่งดงามมาก
ในขณะที่ผมกำลังลนลาน จะพาสาวๆหลบหนี ก็มีเสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น มันเป็นเสียงของหน้า อีเว้นท์ กาชาฉุกเฉิน ที่กำลังโปรโมชั่นอยู่ ด้วยการการันตีของระดับ SSR เพียงผมจ่ายเป็นเงินเพียง 3000 เหรียญทองเท่านั้น ก็จะสามารถเปิดได้ทีเดียว 10 กล่อง
' แล้วตรู จะไปหาเงิน 3000 เหรียญทองจากไหนฟระ ' ตอนที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น ก็มีหน้าจอให้กู้ขึ้นมา โดยคิดดอกเพียง 300 เหรียญทอง ก็เท่านั้นเอง
' ดอกเบี้ย แม่ง 10 เปอเซ็น เลยหรือฟระ แพง แพงมาก' แต่ถึงยังไงผมก็ต้องกัดฟันทน
ผมถือคติว่า ทุกปัญหามีทางออก ถ้าหาทางออกไม่เจอก็ไปออกทางเข้าสิ ดังนั้นผมจะไม่ท้อเด็ดขาด

ขอให้ได้ของดีๆ มาปราบเจ้ามังกรอัคคีตัวนี้ด้วยเถอะ เอาล่ะเรามาเปิด กาชากัน 
หน้าจอหมุนวนเป็นแสงสีเขียว สีทอง และกลายเป็น สีรุ้งในที่สุด และแล้วก็มีแสงออกมา
[ ยินดีด้วยค่ะ คุณได้รับการ์ดมหาวิบัติ 3 ใบ ก่อนใช้กรุณาพิจจารณาให้ดีๆก่อน ]
เมื่อผมเห็นดังนั้น ผมจึงดึงการ์ดมหาวิบัติขึ้นมา 1ใบ แล้วชูมือขึ้นสู่ฟ้า ผลจะเป็นยังไง ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่มันเป็นการ์ดระดับ SSR จะต้องปราบเจ้าตะกวดยักษ์นั่นได้แน่
" การ์ดมหาวิบัติ เปิดใช้งาน "
จู่ๆ ก็เกิดกลุ่มเมฆสีดำขึ้นรอบตัวผม แล้วมันก็ค่อยๆลอยขึ้นสู่ฟ้า เกิดเป็นปรากฏการณ์ผิดธรรมชาติ แล้วมีสายฟ้าผ่าออกมา
" นั่นมันอะไรน่ะ " เจ้ามังกรอุทานก่อนถูกสายฟ้าใหญ่ฟาด
เปรี๊ยง เสียงดังสนั่น
เจ้ามังกรโดนยิงร่วงเหมือน นกโดนนายพรานยิงธนูใส่
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เจ้ามังกรคำรามก่อนสิ้นใจแล้วล้มลงไปตาย
ติ้ง!!! หน้าจอสเตตัสของ ซาซามิ เด้งขึ้นมา เพราะผมลืมปิดมัน
ซาซามิ Lv.10 สถานะ : ผู้กล้าโล่ บัฟ : ตีแรงสามเท่า ท่าไม้ตายNew : ไวเวิร์นแสลช( มังกรคำราม )
ซาซามิได้ท่าไม้ตายใหม่ด้วย ดูเหมือนพระเจ้าจะยังไม่ทอดทิ้งผม เพราะพระองค์ส่งสกิลใหม่มาให้ แถมยังเขียนNew เพื่อให้ง่ายต่อการพบเห็นของ นักเปิดกาชา อย่างผม
โชคยังดีที่เราสามารถปราบมังกรอัคคีได้ ผมร้องตะโกน ด้วยความดีใจ ก่อนนึกขึ้นได้ว่า ไม่ควรให้ใครเห็นหน้า ผมจึงเอาหน้ากากที่เปิดได้จากกาชา มาปิดหน้า
" ขอบคุณ ท่านผู้กล้ามากนะคะ " เหล่าสาวๆ ที่ถูกก็อบลินจับมา พากันมาขอบคุณผมกับ ซาซามิ และเหตุการณ์ที่เนิน เตียปันเกี้ยว ก็เป็นที่โจษขาน ใครๆก็เล่าว่า เพราะมังกรอัคคีพิโรธ แล้วออกอาละวาดจึงถูกเทพสายฟ้าลงทัณท์ แม้ยังมีเพียงส่วนน้อยที่ยังสงสัยอยู่ แต่ผมก็ได้ ฉายา เทพสายฟ้า เซฟิว มาจากเหตุการณ์นี้
****
3 ชั่วโมงต่อมาหลังจากแยกกับสาวๆ
ซาซามิ ก็มอบดาบหรูหราที่ผมเก็บมาจากป่าสิงโตนรกแฝด ให้กับผม แล้วกล่าวว่า
" โชคดีที่มันยังเป็นแค่ เดรกอัคคีนะ " ซาซามิชี้ไปที่ศพของมังกร
" เดรกอัคคี? "
" เดรกอัคคี คือร่างก่อนที่มันจะโตเต็มวัยเป็นมังกรอัคคีไงล่ะ เจ้าหน้าหล่อ" ซาซามิ อธิบาย
" อืม พวกเราโชคดีมาก " ผมกล่าว และต้องตกใจเมื่อ ซาซามิ เอาของขวัญเซอร์ไพร์ออกมา
" ม้า แถมเป็นอาชาขาว " ผมดีใจจนแทบจะกระโดดกอด ซาซามิ ไม่นึกว่าเธอจะไปจับมันมา
" มันเป็นม้า โรแลนด์ น่ะ ถ้าชอบก็เอาไปขี่ได้เลย " ซาซามิ พูดอย่างมีเลศนัย
" ม้าโรแลนด์? "
" ม้านี้มีกำลังวังชามากกว่าม้าธรรมดาสามารถวิ่งข้ามแม่น้ำได้สบายๆ แถมวิ่งได้ไกลวันละพันลี้ แต่มันก็ขึ้นชื่อเรื่องดวงพิฆาตเจ้านาย ทำให้เจ้านายที่ขี่มันต้องตายทุกคน ถ้าเจ้าหน้าหล่อ อยากให้คนที่ไม่ชอบขี้หน้าตายก็ให้ม้าโรแลนด์ตัวนี้ เป็นของขวัญดูสิ 55555+ " ซาซามิ พูดไปขำไป
' แล้วเอาม้า โรแลนด์ มาให้ตรูขี่เนี่ยนะ ซาซามิ ' แต่ผมก็ยังคงขึ้นขี่มัน
" แล้วจับมันได้ยังไงล่ะ ซาซามิ " ผมถามด้วยความสงสัย ถ้าม้าโรแลนด์วิ่งได้ไกลวันละพันลี้จริง ซาซามิ ไม่น่าจับได้
" ก็เอาม้าตัวเมียไปล่อนะสิ ถามได้ "
' ที่แท้มันก็เป็นม้าหื่นนี่เอง ' ผมคิดในขณะที่บังคับม้าวิ่งไปในทิศทางเมือง ร็อคน่า อาณาจักรโปปุรอน
****
ระหว่างทางไปเมืองร็อคน่า เมืองหลวงของอาณาจักรโปปุรอน จู่ๆ ผมก็เห็นรูปตราสัญลักษณ์รูปดอกไม้หกแฉก ที่ข้อมือผม มันเกิดขึ้นหลังจากการที่ผมไปปราบมังกรอัคคี ด้วยความสงสัยผมจึงได้ถาม ซาซามิ
" นี่ เจ้าพอรู้อะไรกับสัญลักษณ์ที่ปรากฏ บนข้อมือผมหรือเปล่า "
" รู้สิ มันเป็นตราสัญลักษณ์แบบที่ 1 ที่มีน้อยคนนักจะโชคร้ายเช่นเจ้า"
" ตราสัญลักษณ์แบบที่ 1? โชคร้าย? "
" มันเป็นตราสัญลักษณ์ของจอมเวทย์ ที่จะเติบโตเร็วในช่วงร้อยปีแรก แต่หลังจากร้อยปีแรกแล้วมันจะหยุดเติบโต ทำให้ไม่สามารถฝึกไปจนถึงขั้นมหาปราชญ์ได้ แม้อายุจะล่วงเลยไปไกลแล้วก็ตาม " ซาซามิ อธิบาย
" มหาปราชญ์? "
" ขั้นพลังมีทั้งหมด 6ขั้น 1. จอมเวทย์ระดับล่าง 2. จอมเวทย์ระดับกลาง 3.จอมเวทย์ระดับสูง 4. ผู้วิเศษ 5.จอมปราชญ์ และ 6.มหาปราชญ์ "
" งั้นผมคิดว่าผมโชคดีแล้ว ลองคิดดูสิ ถ้าพลังของผมเติบโตช้า ผมคงช่วยใครไม่ได้เลยในรอบร้อยปีแรก แม้จะเป็น มหาปราชญ์ ในร้อยปีหลังก็ตาม "
" เจ้าหน้าหล่อ ก็พูดมีเหตุผลเหมือนกันแฮะ " ซาซามิขำจนหยุดไม่อยู่ หัวเราะจนออกนอกหน้า ผมเลยหัวเราะขำไปกับเธอด้วย ทว่า.....
มออออออออออออออออออออ
กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสียงมิโนทอร์ ดังมาเป็นระยะ ผสมกับเสียงร้องของหญิงสาว ที่ผมคาดว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย จนขาขยับไปช่วยเธอโดยอัตโนมัติ
" เจ้าหน้าหล่อ จะวิ่งไปไหนน่ะ มันอันตรายนะ " ซาซามิ ขำไม่ออก และเตือนผมด้วยความเป็นห่วง แต่ตอนนี้ ผมกำลัง กระสัน อยากจะสู้กับมิโนทอร์อยู่พอดี
ไม่ถึงนาที ผมกับซาซามิ ก็วิ่งไปถึงที่เกิดเหตุ ที่นั่น มีสาวผมสีเงิน ตาสีฟ้า ที่หน้าตาสะสวย ชื่อ ชิฮารุ กำลังตกอยู่ในอันตราย
ผมรีบกระโดดเข้าไปขวางระหว่างเธอกับมิโนทอร์ทันที แต่คนที่โชว์เทพ กลับเป็น ซาซามิ
ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
ซาซามิ แกว่งดาบพร้อมกับบัฟพลังให้ตัวเอง และไล่มิโนทอร์ อย่างไม่ยากเย็น มิโนทอร์ตัวสุดท้าย ยืนขาสั่น และน้ำลายฟูมปาก เพราะตกใจกับการปรากฏกายของซาซามิ มากเกินไป
ติ้ง!!! ท่านได้รับหินเวทย์มนต์ สำหรับเปิดกาชา 50 ก้อน ขอให้โชคดี
หน้าจอโทรศัพท์ เขียนแบบนั้น แต่ตอนนี้ ผมกำลังโอบกอด ชิฮารุด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิงในตำนานอยู่ มันเกิดขึ้นตอนไหนผมก็ไม่รู้ เพราะมัวมองการต่อสู้ของซาซามิ กับ มิโนทอร์อยู่อย่างเมามันส์
" ขอบคุณค่ะ ท่านผู้กล้า เซฟิว " ชิฮารุกล่าว แล้วซบหน้าน้อยๆในอ้อมอกผม ก่อนจะกล่าวต่อ
" ชั้นมาที่นี่ เพื่อ ขอให้ผู้กล้าไปช่วย อาณาจักรของชั้น มันชื่อว่า แอสเทล "
" คุณรู้จักชื่อผมได้อย่างไรกัน ชิฮารุ แล้วจะให้ผมไปช่วย อาณาจักรแอสเทล ได้อย่างไร " ผมถาม ชิฮารุ อย่างสุภาพ จนชิฮารุเองยังอาย
" ก็เหมือนกับที่ ผู้กล้ารู้ชื่อของชั้นไงคะ ชื่อมันลอยอยู่ที่หัว ถ้าสังเกตดีๆจะเห็น ส่วนเรื่องที่ผู้กล้าจะไปช่วย อาณาจักร แอสเทล ค่อยบอกชั้นวันพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ "
และนี่คือเรื่องราวเมื่อ 30 นาทีก่อน
ตอนนี้ ก็ดึกมากแล้ว ผมมองหน้าชิฮารุ ที่กำลังหลับ ดูแล้วน่ารัก น่าชัง มาก แม้เธอจะไม่ได้บอกผมว่าเป็น เจ้าหญิง ของ อาณาจักร แอสเทล หรือเปล่า
" ปะป๊า หม่าม๊า หนูมาตามผู้กล้าไปช่วยอาณาจักรของเราแล้ว " ชิฮารุละเมอ พร้อมกับมีหยดน้ำตาน้อยๆ ไหลออกมา สร้างความรู้สึกสงสารต่อเธอในใจผม อยู่หลายเปอเซ็นเลยทีเดียว
คืนนั้น ผมนอนคิดทั้งคืน จนถึงรุ่งเช้า
เอิ๊ก อิ เอิ๊ก เอิ๊ก เสียงไก่ขัน จน ชิฮารุ ตื่นขึ้นมา แล้วเห็นผมยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ตอนนี้ ก็ราวๆหกโมงเช้าแล้ว
" ตื่นเช้าจังนะคะ คุณผู้กล้า เซฟิว "
" เรียกผมว่า มหาเทพกาชา เถอะครับ แล้วผมก็ไม่ได้ตื่นเช้า แต่ผมไม่ได้นอนทั้งคืนต่างหาก เพื่อจะให้คำตอบคุณ ชิฮารุ "
" แล้วคำตอบของคุณ คือ? "
" ผมจะไปช่วยอาณาจักร แอสเทลของคุณครับ คุณชิฮารุ "
" เป็นคำตอบที่ดีมากค่ะ มหาเทพกาชาเซฟิว ถ้างั้นช่วยอะไรหน่อยได้ไหมคะ? "
" ช่วยอะไรหรือครับ "
" ช่วยตายหน่อยได้ไหมค่ะ "
ฉัวะ
ชิฮารุ ฟันดาบเข้าใส่ผม เป็นจังหวะเดียวกันกับ ซาซามิ กระชากตัวผมหลบการโจมตีของ ชิฮารุ ซาซามิ ลอบสังเกต ชิฮารุ โดยไม่พูดอะไรทั้งคืน แล้วเธอก็สรุปได้ว่า ชิฮารุ คงมีแผนการร้ายอะไรบางอย่าง เพื่อกำจัดผม
" ทำไมล่ะ ชิฮารุ ผมจะช่วยอาณาจักรของคุณนะ ทำไมถึงคิดฆ่าผม"
" เพราะการจะช่วยอาณาจักรของชั้นได้ ชั้นต้องเอาหัวผู้กล้า ไปแลกกับจอมราชาปีศาจ ถ้าจะโทษก็โทษตัวเองเถอะที่เกิดมาเป็นผู้กล้า"
" ไม่นะ ชิฮารุ " นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องหลั่งน้ำตา ที่ถูกสาวหลอก ที่แท้เธอไม่ได้รักผมเลย เห็นผมเป็นตัวหมากตัวนึงที่ใช้แล้วทิ้ง โดยการจะตัดหัวผมไปมอบให้กับจอมราชาปีศาจ หรือนี่คือ คำสาปจากม้าโรแลนด์กันนะ
" เรามากำจัดเธอ กันเถอะ เจ้าหน้าหล่อ " ซาซามิกล่าว ตอนนี้เธอ Lv.15 แล้ว การจะสู้ชนะชิฮารุ นั้นไม่ใช่เรื่องยาก
เคร้ง เคร้ง
ดาบสองเล่มปะทะกัน กลางอากาศ ชิฮารุ กระโดดเตะสองขา มายังกระบังหน้าอกของ ซาซามิ แต่ซาซามิ เชี่ยวชาญท่านี้มากกว่า จึงหลบได้อย่างไม่ยากเย็น แล้วซอกใส่ท้องน้อยของชิฮารุ จนจุดตันเถียนของเธอปั่นป่วน
" เธอแพ้แล้วชิฮารุ ยอมแพ้ซะเถอะ ถ้าเธอขยับจะตายเอาได้นะ "
" ไม่ ชั้นยังไม่แพ้ " ชิฮารุ ยังไม่ยอมตัดใจ
" เธอรู้ไหมว่า ในตัวมนุษย์ มีจุดนึง เรียกว่า จุมพิตยมฑูต ถ้าโดนโจมตีจุดนั้น ต้องไม่ขยับตัว 1วันเต็มๆ ไม่งั้นตาย " ซาซามิ อธิบาย
" ไม่ ชั้นไม่ยอม " ว่าแล้วชิฮารุ ก็พุ่งตัวเข้าใส่ ซาซามิ อีกครั้งโดยไม่ฟังคำเตือน ทำให้อาการบาดเจ็บที่จุดจุมพิตยมฑูต ทำงาน ชิฮารุ กระอักเลือดคำโต ก่อนจะล้มลงหายใจรวยริน
" ปะป๊า หม่าม๊า หนูกำลังจะไปพบแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำภารกิจช่วยอาณาจักรแอสเทลไม่สำเร็จ " ว่าแล้ว ชิฮารุ ก็ชักกระบี่ที่พกมาด้วยฆ่าตัวตาย ก่อนจุดจุมพิตยมฑูตจะระเบิดจนร่างกายแหลกเละ
และนี่คือเรื่องเศร้าเรื่องแรกที่ผมพบในต่างโลก ไม่ฆ่าเขา เขาก็ฆ่าเรา ผมจึงไม่ได้ตำหนิ ซาซามิ เพราะเธอผ่านโลกมามาก จึงดูเย็นชา แต่เธอ ก็ขุดหลุมฝังศพให้ ชิฮารุ ไม่ให้ศพของชิฮารุ โดนสัตว์ป่าฉีกแทะ นับว่ามีคุณธรรมแล้ว
" เจ้าหน้าหล่อ เราไปกันเถอะ อย่าเศร้าไปอีกเลย" ซาซามิ กล่าว แล้วเธอก็ยกปล้องยาสูบ ขึ้นมาดูด แล้วพ่นควันออกมาอย่าง สบายอารมณ์ แม้ว่าเธอจะทำตัวชิวๆ แต่ผมก็รู้ว่าในใจของเธอกำลังเจ็บปวดอยู่
" ขอให้ไปสู่สุขคติ เถอะนะ ชิฮารุ " ผมไหว้หลุมศพเธอ ก่อนวางตุ๊กตายัดนุ่นที่เปิดได้จากกาชา วางไว้หน้าหลุมศพ แล้วกล่าวกับ ซาซามิ ว่า
" ออกเดินทางสู่ อาณาจักร โปปุรอน ได้ "
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป