หงสาสีนิล (จบ)

        เปลวไฟบนแท่นบูชายังคงลุกโชน ทว่าอ่อนแรงนัก

        ยามที่องค์หญิงกระโดดขึ้นมาแล้วตรัสว่าฆ่าทิ้ง เปลวไฟนั้นก็แทบจะมอดดับ

        ราชครูน้อยเห็นเช่นนั้นก็แทบจะตาถลนจากเบ้า ตกใจเสียจนแทบหยุดหายใจ

        หากว่าไฟบนแท่นบวงสรวงเกิดมอดดับขึ้นมาจริงๆ แคว้นเชินก็คงดับดิ้นเช่นกัน ภารกิจที่ตระกูลจ้งส่งต่อกันมาจากรุ่นต่อรุ่น หากตนทำผิดพลาดความผิดนี้ย่อมมิอาจลบเลือน

        เคราะห์ดีที่ฝ่าบาทนั้นไม่ทันสังเกตเห็น

        ขณะที่ฝ่าบาทหมุนกายเตรียมจะจากไป แสงไฟก็พลันมืดลงอีกครั้ง ทว่าก็ยังไม่ดับลง

        ร่างของราชครูน้อยแข็งค้างยืนอยู่ที่เดิม เห็นว่าองค์หญิงน้อยหันมากะพริบตาให้ตน ในใจจึงค่อยๆ อบอุ่นขึ้นอีกครั้ง

        เขาไม่ได้ทำผิดพลาดอันใด

        องค์หญิงก็ตรัสได้ถูกต้อง บัดนี้แคว้นเชินเพิ่งจะมั่นคงขึ้นมา ไม่ควรจะปะทะกับกองทัพแคว้นจิงที่มีอาวุธครบเช่นนี้ แคว้นเชินยังจำเป็นต้องฝึกฝนอีกสักพักหนึ่ง

        ผู้คนบนทุ่งหญ้ารกร้างนั้นมิอาจสั่งสอนให้มีการศึกษาได้ ถือเสียว่าให้พวกเขาพลีชีพเพื่อชาติก็แล้วกัน

        ใช่แล้ว

        คำว่า ‘พลีชีพ’ นี้ถูกต้องนัก

        เดิมทีเขายังคิดว่าการ ‘พลีชีพ’ เป็นเพียงเรื่องที่ใช้ในการสักการะเท่านั้น เพราะการสักการะย่อมใช้เพียงสัตว์ในการบูชา

        ทว่าที่องค์หญิงตรัสว่าคนพวกนั้นสมควรตาย ก็คงจะมีความหมายประมาณนี้กระมัง

        เพียงแต่จ้งเยียนยังคงนั่งอยู่ลำพังหน้าแท่นบูชานั้น เขาพลันรู้สึกคิดถึงท่านอาจารย์ขึ้นมาเล็กน้อย

        คงจะไม่เพียงเล็กน้อย เรียกว่าคิดถึงอย่างถึงที่สุดจะดีกว่า

        หากไม่ใช่ว่าวังหลวงแห่งนี้มีองค์หญิงน้อย เขาคงจะรีบหนีไปหาท่านอาจารย์แล้ว

        เขาไม่กล้าพูดมันออกมา เขาคิดว่าท่านอาจารย์คงจะสิ้นลมแล้ว ทว่าความจริงแล้วเขายังไม่สิ้นลม คนตระกูลจ้งจะมีเพลิงชีวิตอยู่

        แต่เพลิงชีวิตของท่านอาจารย์กลับไม่รู้ไปซ่อนอยู่ที่ใด

        ทุกครั้งเขาก็อาศัยการดูเพลิงชีวิตนี้จึงได้รู้ว่าท่านอาจารย์ยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นถึงได้มีความกล้าที่จะรอคอยท่านอาจารย์อยู่ในวังแห่งนี้ต่อ

        เขาคิดถึงท่านอาจารย์เหลือเกิน

        แม้ท่านอาจารย์จะเข้มงวด ทว่าความจริงกลับดียิ่งนัก

        ดียิ่งกว่าท่านพ่อของเขาด้วยซ้ำ

        เขาไม่ใช่บุตรสายหลักของตระกูลจ้ง ทั้งยังไม่ใช่บุตรคนโต ชีวิตของเขาก่อนจะเข้ามาในวังหลวง มีแต่ความอึดอัด หวาดกลัว และทุกข์ทน

        ทว่าท่านอาจารย์กลับเลือกเขา

        เมื่อเขาเข้ามาอยู่ในวังหลวงแล้ว นับแต่นั้นกระทั่งท่านแม่ใหญ่ยามเข้าวังก็ยังต้องทำความเคารพเขา

        เขารู้สึกเบิกบานเหลือเกิน

        ทุกวันของท่านอาจารย์ล้วนแต่วุ่นวาย มีตำราที่ต้องอ่านมากมาย ทว่าอันที่จริงก็ยังคงดีต่อเขานัก แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยจะควบคุมการกระทำของเขา หากเขามีคำถาม ท่านอาจารย์ก็จะรีบตอบทันที เช่นนี้ท่านอาจารย์ก็นับว่าดีต่อเขามากแล้ว

        ทว่าองค์หญิงก็ดีต่อเขามากเช่นกัน ดีมากๆ เลยด้วย นางคอยทำให้จ้งเยียนผู้แสนอ้างว้างในวังหลวงได้สัมผัสความรู้สึกที่หลากหลาย จนเด็กหนุ่มบังเกิดความรู้สึกชอบพอนางอย่างใสซื่อ

        เด็กหนุ่มไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิด

        เขายังคงนั่งอยู่หน้าแท่นบูชา แล้วจึงเปิดฝาที่ครอบไว้หน้าแท่นบูชาออก

        ทันใดเขาก็เห็นเปลวไฟที่ยังปะทุ

        ช่างมืดทะมึนนัก มืดมนเหลือเกิน เปลวไฟนี้ก็คือเพลิงชีวิตของท่านอาจารย์ ดูไม่ต่างกับเปลวไฟบนแท่นบูชา ที่เปลี่ยนเป็นหม่นแสงลงเสียแล้ว

        จ้งเยียนรีบปิดฝาเป็นพัลวัน ขาทั้งสองก็ผงะถอยหลังไปหลายก้าว

        ท่านอาจารย์อยู่บนทุ่งหญ้าป่าเถื่อนรึ

        ท่านอาจารย์ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่องค์หญิงน้อยกล่าวว่าควรจะพลีชีพอย่างนั้นหรือ......

        ณ ตำหนักจ้าวเหอ

        ฮองเฮาจ้าวกำลังสรงน้ำให้พระธิดาด้วยตนเอง

        พระธิดาของนางช่างเก่งกาจ ราวกับไม่มีสิ่งใดที่ทำไม่เป็น

        ถึงขั้นที่สามารถออกแบบธารน้ำร้อนให้เข้ามาในวังได้ จนทำให้นางนั้นสามารถอาบน้ำร้อนได้ตลอดวัน

        ในอดีตการอาบน้ำเป็นเรื่องหนึ่งที่ทั้งแสนลำบากและวุ่นวาย

        เมื่อมีธารน้ำร้อนเรื่องนี้ย่อมง่ายดายขึ้นเป็นกอง

        ยามได้เดินลงไปกลางธารน้ำร้อน ช่างรู้สึกผ่อนคลายสบายกายอย่างถึงที่สุด

        อีกทั้งความร้อนและความเย็นของน้ำยังสามารถให้นางกำนัลควบคุมได้

        นางเองก็ชอบน้ำที่ร้อนมากหน่อย จึงให้เหล่านางกำนัลต้มให้ร้อนกว่าปกติ

        อีกทั้งหากฝ่าบาทเสด็จมา หากฝ่าบาทไม่โปรดน้ำร้อน ก็ให้เหล่านางกำนัลต้มน้ำเพียงอุ่นสบายก็พอ

        บัดนี้ฮองเฮาจ้าวและพระธิดาได้สรงน้ำอยู่ในสระน้ำร้อนอย่างสนุกสนาน ก่อนจะยกมือขึ้นเกาะขอบสระ พร้อมสองแก้มแดงระเรื่อ ใบหน้ามองแล้วงดงามกว่าหญิงใด

        “เสด็จแม่ ทรงพระสิริโฉมงามเหลือเกินเพคะ” องค์หญิงน้อยตรัสออกมาพร้อมรอยยิ้ม

        ยามนี้องค์หญิงเพียงสวมใส่อาภรณ์สีขาวเรียบง่าย เรือนผมเปียกไปด้วยไอน้ำ ใบหน้างดงามวิจิตร แตกต่างกับวันธรรมดาที่ดูแล้วเป็นผู้ใหญ่ ยามนี้กลับดูน่ารักมีชีวิตชีวา

        ฮองเฮาโปรดท่าทางยามที่ได้สนทนากันเช่นนี้ของพระธิดาที่สุด

        เพราะวันปกตินั้นนางมักจะรู้สึกเสมอว่าพระธิดาของตนไม่เหมือนบุตรสาวของตนเลย ราวกับมีปีศาจมาสิงร่างน้อยๆ ของนางก็ไม่ปาน ท่าทางเป็นผู้ใหญ่เสียจนน่ากลัว

        ทว่าอีเอ๋อร์นั้นเป็นลูกสาวที่นางให้กำเนิดด้วยตนเอง มิใช่ผีสางที่ใด

        หรือบางทีอาจเป็นเรื่องที่นางกับท่านป้าลงมือทำไปในตอนนั้น ที่ทำให้นางยังกระวนกระวายใจมาจนถึงบัดนี้

        ทว่าภาพตรงหน้า พระธิดาของนางก็ยังคงเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง

        “หวังเอ๋อร์ทรงโปรดราชครูน้อยหรือไม่” มือของฮองเฮาสางลงไปบนผมที่เปียกชื้นขององค์หญิง ก่อนจะตรัสถาม

        องค์หญิงน้อยยามได้ยินเสด็จแม่เรียกตนว่าหวังเอ๋อร์ก็รู้สึกประหลาดทุกครา ราวกับกำลังเรียกเด็กชายคนหนึ่งอยู่ก็ไม่ปาน

        ทว่าเมื่อได้ยินคำถามที่เสด็จแม่ตรัสถาม ก็รีบส่ายหน้าโดยพลัน

        “ไม่มีทางเพคะ ลูกกับจ้งเยียนเป็นเพียงสหายร่วมเรียนเท่านั้น ทั้งเขาก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง” องค์หญิงตรัสแล้วก็พุ่งกายลงไปในน้ำ ก่อนจะเริ่มตีน้ำเล่น

        ฮองเฮามองน้ำที่ไหลจากอุ้งมือน้อยๆ นั้น ตรัสขึ้นอย่างนึกขัน “เจ้ายังเด็กกว่าจ้งเยียนเสียอีก ยังจะกล้าพูดว่าคนอื่นเป็นเด็กอีกหรือ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แม่ขอเตือนเจ้าไว้ก่อนว่าราชครูมิอาจสมรสได้ ทั้งแม่ก็ไม่มีวันจะยอมให้เจ้ามีความสัมพันธ์กับราชครู”

        ฮองเฮาตรัสขึ้นมาอย่างเข้มงวด

        รอยยิ้มบนใบหน้าน้อยขององค์หญิงพลันหุบลง นางมิได้รู้สึกอันใดกับจ้งเยียนแม้แต่น้อย เพียงแค่เห็นว่าเขารูปงาม ทั้งในวังหลวงแห่งนี้นางก็ไม่มีสหายคนอื่น เป็นคนเหล่านี้ที่คิดมากไปแล้ว

        เมื่อเห็นเช่นนั้นนางจึงเล่นน้ำต่อ

        ฮองเฮาพลันหลีกกายจากเหล่านางกำนัลซ้ายขวาที่รายล้อมอยู่

        เห็นได้ชัดว่าคงมีเรื่องด่วนที่อยากจะตรัสถาม

        องค์หญิงน้อยที่ยังเล่นน้ำอยู่ เมื่อเล่นไปก็เห็นใบหน้าของเสด็จแม่ตนมาหยุดอยู่ตรงหน้า

        “เหตุใดเจ้าจึงให้ราชครูน้อยบอกว่าด่านชายแดนมิเป็นอันใด ได้ยินมาว่ากองทัพแคว้นจิงพากันบุกเข้ามาแล้ว ทั้งยังมีคนตายอีกนับไม่ถ้วน” ฮองเฮาตรัสถามขึ้นทันใด

        มือขององค์หญิงที่ยังอยู่ในน้ำพลันชะงักค้าง

        “เสด็จแม่คือคนแคว้นจิง ต่อให้เสด็จแม่ทรงลืมไปแล้ว แต่คนอื่นไม่” องค์หญิงน้อยเมื่อตรัสจบก็ปีนขึ้นมาจากขอบสระ

        ก่อนจะหยัดกายขึ้นยืน ก้มมองเสด็จแม่ของตนที่พิงขอบสระอยู่ แววตาของนางแฝงแววเห็นใจ

        “เสด็จแม่ ขอแค่เสด็จแม่ใช้ชีวิตให้เกษมสำราญก็พอ ส่วนเรื่องอื่นๆ ลูกจะจัดการเอง”

        เมื่อองค์หญิงกล่าวจบก็แหวกม่านออกไปทันที

        ……

        ณ ด่านชายแดน

        อู๋เจียงตาแดงก่ำ ในมือยังคงกำมีดแน่น สายตาจับจ้องกองทัพแคว้นจิงที่กำลังรุกคืบเข้ามา

        ด้านหลังมีศพพี่น้องมากมายยังคงเรียงราย ด้านหน้าก็แน่นขนัดด้วยศพของทหารแคว้นจิง รอบกายของเขาแท้จริงแล้วกำลังรายล้อมด้วยศพจำนวนนับไม่ถ้วน

        มองจากไกลๆ ก็เห็นทหารแคว้นจิงมากมายกำลังควบม้าพุ่งมาทางเมืองเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จึงได้เร่งส่งนายทหารให้เดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อแจ้งข่าว

        ทว่าราชสำนักที่รอคอยกลับไม่ได้ส่งกองกำลังมา ส่งมาเพียงจดหมายตำหนิเท่านั้น

        สวรรค์คงอยากจะทำลายแคว้นเชินเสียแล้ว

        เหล่าขุนนางที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในเมืองหลวง เพียงแต่ใช้ภาษาสวยหรูเขียนจดหมายตำหนิฉบับหนึ่งมาเท่านั้น สำนวนโวหารอะไรพวกนั้นเขาล้วนไม่เข้าใจ รู้เพียงแค่อ่านแล้วก็รู้สึกว่าไพเราะดี

        ทุกประโยคทั้งจับใจ และคล้องจอง

        ว่ากันว่าองค์หญิงโปรดกวี บัดนี้ใต้หล้าจึงพากันเรียนบทกวี

        เขาแทบจะยืนต่อไม่ไหวแล้ว

        แต่จำต้องกำมีดไว้ เพื่อร่างกายจะได้ไม่ล้มลงไป

        หยาดเลือดก็ไหลออกมาตามแนวมีดนั้น ค่อยๆ หยดลงพื้น

        มีดเล่มนี้เป็นเล่มที่เขาตั้งใจซื้อมา

        ความจริงแล้วมันก็คืออาวุธแคว้นจิงที่ทุ่งหญ้าป่าเถื่อนแห่งนี้ลักลอบนำมาขาย

        ใช้อาวุธจิงฆ่าทหารจิง ช่างสาแก่ใจนัก!

        เขาอยากจะหัวเราะให้ดังลั่น

        ทว่ากลับหัวเราะไม่ออก

        เขาอยากยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยมองศัตรูค่อยๆ เคลื่อนทัพมา

        หากต้องตาย เขาก็ขอตายบนแผ่นดินมาตุภูมิ

        เขาเบิกตาโพลง ยามตายก็ไม่ขอหลับตา ให้ได้รู้ว่าเขานั้นตายอย่างไม่สงบ

        ในตอนนั้นเองลูกธนูดอกหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งเข้ามา

        เขากำลังจะตายแล้ว...ช่างรวดเร็วนัก ชายหนุ่มรีบหันกลับหลังอย่างพรั่นพรึง ลูกธนูในไม่ได้ถูกยิงมาจากด้านหน้า แต่มันกลับแหวกมาจากด้านหลัง

        ทว่ากลับไปได้ปักลงมาบนร่างเขา แต่ปักลงบนร่างทหารชาวจิงที่กำลังง้างมีดอยู่ตรงหน้าเขา

        ทหารจิงพลันทรุดลงพื้น

        ทว่าอู๋เจียงยังคงไม่ล้มลง

        ต่อมาร่างเขาพลันลอยสูงขึ้น

        มีคนมาช่วยเขาแล้ว เรื่องครั้งนี้ช่างน่าขันเสียจริง

        เขาถูกช่วยขึ้นมาบนหลังม้า ทว่าเพราะฝ่ามือไร้เรี่ยวแรง มีดเล่มนั้นจึงตกลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง เขาพลันกระวนกระวายรีบร้องขึ้น “มีดเล่มนั้นคืออาวุธจิง ต้องไปเก็บกลับมา”

        จากนั้นชายหนุ่มจึงได้ยินชายคนที่ช่วยตนหัวเราะขึ้น “ไม่เป็นไร มีดเล่มนั้นประเดี๋ยวข้าจะชดใช้ให้เจ้าอีกร้อยเล่ม”

        หลังจากที่ผ่านเรื่องร้ายๆ มาได้ ชายหนุ่มก็ดีใจเป็นล้นพ้น ราชสำนักยังไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขา

        “พวกท่านคือคนที่ราชสำนักส่งมาหรือ มีทหารกันทั้งหมดเท่าใด”

        ต่อมาจึงได้เห็นว่าชายหนุ่มด้านหลังนั้นกำลังเหวี่ยงโซ่เหล็ก ที่ปลายโซ่มีลูกเหล็กสองลูกฟาดลงไปที่ตัวทหารจิง เมื่อเหวี่ยงโดนแล้วก็หัวเราะขึ้น “พวกเราไม่ใช่ทหาร พวกเราเป็นโจร”