"คุณยาย เรามาแล้วค่ะ"
"ถืออะไรมาเยอะแยะเลยลูก"
"เยอะเลยค่ะ มีของใช้กับเสื้อผ้าคุณยายด้วยนะค่ะ"
เราสองคนตื่นั้แ่เช้าตรู่รีบอาบน้ำแต่งตัวออกมาหาซื้อของให้ยายกับหลาน มีทั้งเสื้อผ้า ของเล่นเด็กของกินอีกนิดหน่อย ตอนแรกกะว่าจะซื้อนิดเดียวนั้นแหละ แต่พอไปเลือกซื้อจริงๆมีแต่อันที่ชอบ อันนู้นก็ชอบ อันนี้ก็ชอบเลยหยิบติดไม้ติดมือมาเยอะหน่อย แต่ไม่ซอรี่ค่ะ เพราะมีสปอนเซอร์รายใหญ่อย่างพี่หมอคอยจ่ายให้
"คุณยายอาบน้ำก่อนค่ะ นี่ค่ะเสื้อผ้า"
"ขอบใจพวกหนูมากนะลูก"
พอยายเดินไปเข้าห้องน้ำฉันก็จัดการแกะตุ๊กตาที่ซื้อมาออกจากถุงแล้วเอามาวางเรียงไว้ที่เตียง โดยมีพี่หมอเป็ลูกมือคอยแกะอีกแรง พี่หมอนี่ก็น่ารักเนาะไม่ว่าฉันจะทำอะไร แกไม่เคยห้ามมีแต่คอยสนับสนุน
"พี่หมอ น้องน่ารักเนาะ ขนตายาวจังดูสิค่ะ ผิวพรรณก็ดีจมูกปากคือดีหมดเลย น่ารักจัง"
"ครับ เห็นแล้วอยากมีลูกเลยเนาะ" ฉันหลบสายตาพี่หมอที่มองมาอย่างมีเลศนัย
"หยุดความคิดพี่หมอเดี๋ยวนี้เลย หนูเรียนอยู่นะ"
"ครับๆ ไม่คิด รอเรียนจบก่อนปล่อยแน่"
"เรียนจบหนูก็ต้องทำงานหาเงินค่ะ ยังปล่อยไม่ได้"
"เื่เงินไม่ต้องคิดเลยครับ พี่เลี้ยงหนูและพ่อแม่หนูได้"
"แต่หนูอยากทำงานนน หนูไม่อยากเป็ภาระพี่หมอ"
"พี่ไม่เคยคิดว่าหนูเป็ภาระครับ พี่เห็นหนูเป็ความสุขของพี่มากว่า"
"ฮื้ม..ปากหวาน"
"ชิมมั้ยละ"
"บ้า"
"หม่ำๆ"
"พี่หมอน้องตื่นแล้วค่ะทำไง"
"เอาขวดนมให้พี่หน่อยครับ"
ฉันมองซ้ายมองขวาหาขวดนมเด็กแล้วหยิบมาให้พี่หมอป้อน พอนมเข้าปากก็ดูดๆเอาๆ แล้วมองฉันกับพี่หมอตาแป๋วเลย น่ารักจัง
"ว่าไงค่ะคนเก่ง อิ่มแล้วหรอค่ะหื้ม"
"แมะๆ" ฉันหันไปมองหน้าพี่หมอ ถ้าฟังไม่ผิดเขาเรียกฉันว่าแม่ใช่มั้ย
"อุ่มๆๆ แมะๆ"
"เค้าเรียกหนูว่าแม่ใช่มั้ย"
"ครับ หนูชอบเด็กคนนี้มั้ย"
"ชอบค่ะ รู้สึกถูกชะตาั้แ่ครั้งแรกที่เจอเลย"
"พี่ก็ชอบ งั้นเรามาเป็พ่อและแม่ให้เด็กคนนี้กัน"
"แต่เรายังเด็กกันนะค่ะพี่หมอ"
"ไม่เด็กแล้วค่ะ เราโตแล้วและพี่เชื่อว่าเราเลี้ยงเค้าได้"
"งั้นเอาตามที่พี่หมอบอกก็ได้ค่ะ แต่เราต้องขออนุญาติยายเค้าก่อนนะค่ะ"
"ครับ"
"แอ้ๆๆ แม่ะๆๆ"
ฉันก้มมองเด็กที่พูดอ้อๆแอ้ๆ ที่เรียกฉันว่าแม่ ใจตอนนี่รู้สึกรักและผูกพันธ์และยิ่งดีใจที่เค้าเรียกว่าแม่ ถึงไม่ได้คลอดเค้ามาแต่ก็อดตื้นตันไม่ได้และถ้ายายเค้าตกลงให้ฉันเป็แม่บุญธรรมฉันสัญญาว่าจะเลี้ยงดูเค้าให้ดีที่สุด เท่าที่แม่คนนี้จะดูแลได้ และถึงแม้ว่าใครๆจะมองและนินทาฉันว่ามีลูกั้แ่เด็กฉันก็ไม่สนหรอก และไม่อายใครด้วยที่จะบอกว่าเด็กคนนี้คือลูกฉัน
"อ่าวตื่นแล้วหรอลูก"
"ยายๆอุ้มๆ"
"น้องเค้าชื่ออะไรค่ะยาย"
"ยายขอโทษนะลูกลืมบอกชื่อแส่ชื่อเสียงกันเลย ยายว่าจะถามชื่อหนูกับแฟนอยู่แต่ไม่กล้าถาม ยายชื่อศรีจ๊ะ ส่วนเ้าเด็กคนนี้ชื่อวี"
"หนูกับพี่หมอมีเื่จะขอคุณยายค่ะ คือ เราสองคนคุยกันว่าจะรับน้องวีเป็ลูกบุญธรรม คุณยายจะขัดข้องอะไรมั้ยค่ะ"
"ไม่เลยลูกยายยินดีและดีใจมาก ขอบคุณนะที่เอ็นดูหลานยาย ยายขอบคุณจริงๆ" ยายพนมมือไหว้ฉันกับพี่หมอแล้วร้องไห่ ฉันจึงเดินเข้าไปกอดแล้วบอกว่าอย่าร้อง เพราะที่ฉันกับพี่หมอทำให้ทั้งหมดคือความเอ็นดูที่มีต่อเด็กและอยากช่วยยายจริงๆโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไร
"หนูก็ขอบคุณยายเหมือนกันที่อนุญาตให้เมกับพี่หมอเป็พ่อแม่บุญธรรมของน้องวี เมสัญญาค่ะว่าจะรักและดูแลเด็กคนนี้เป็อย่างดี"
"จ๊ะยายเชื่อว่าหนูกับแฟนจะรักและดูแลหลานยายเป็อย่างดี" ยายศรีเดินไปลูบหัวน้องวีที่นอนมองเราสามคนคุยกันอยู่
"วีเอ้ยเป็บุญของแกจริงๆลูกเอ้ยที่ได้คนดีๆมาเป็พ่อแม่ ต่อไปนี้เอ็งจะมีพ่อแม่เหมือนคนอื่นแล้วนะลูก"
"แม่ะๆ" ฉันยิ้ม อยู่ๆน้ำตาก็ไหลจนพี่หมอเดินมากอดและเช็ดน้ำตาออกให้ ตลกเนาะชีวิตฉัน จากเด็กต่างจังหวัดตาดำๆ แต่งตัวโทรมๆจืด ฐานะปานกลาง กลับมีผู้ชายระดับเศรษฐีมารักและทุ่มเททุกอย่างให้ แถมตอนนี้ฟ้ายังประทานลูกสาวบุญธรรมน่าตาน่ารักน่าชังมาให้อีก1คน
ฉันหันไปมองพี่หมอและน้องวี ฉันเชื่อนะว่าทุกอย่างที่เข้ามาไม่ใช่ความบังเอิญแต่เป็เพราะพรหมลิขิตที่ทำให้เราได้รู้จักและรักกัน
"น้องวีค่ะ หนูเป็ลูกแม่เมกับป๊าญูแล้วนะค่ะ ต่อไปนี้แม่จะเรียกหนูว่าน้องวีนัสนะ วีนัสที่หมายความว่าเทพธิดาแห่งความรักและความงาม หนูชอบมั้ยค่ะ"
"คิกๆ นัสๆ" ทั้งหัวเราะทั้งพูดสงสัยชอบชื่อนี้
"ว่าไงครับวีนัส ไหนเรียกปาป๊าสิครับ"
"ปาๆ"
"555 หนูๆดูยั้ยหนูเรียกพี่"
ฉันกับคุณยายศรีพากันหัวเราะพี่หมอที่เล่นกับลูกและคุยกับลูก เหมือนพี่หมอจะเห่อลูกนิดๆ พูดตลอดว่ายั้ยหนูหายแล้วจะพาไปเที่ยวนู้นเที่ยวนี่ นางถึงกับค้นหาเพจเสื้อผ้าเด็กและกดติดตามไว้อีก ฉันว่าฉันเป็เอามากแล้วนะพี่หมอเป็มากกว่าฉันอีก
"หนูเลิกเรียนแล้วเราไปเดินหาซื้อของให้ลูกกัน"
"ค่าาา คุณพ่ออ"
4K
