ตอนที่ 1
จุดเริ่มต้นความสงสัย
มหาลัย
13.34 น.
“ดีนะที่วันนี้อาจารย์ยกคลาส ไม่งั้นกูโดนบ่นเื่งานวิชาถ่ายภาพอีกแน่” เมย์บ่นพึมพำพลางหยิบกระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเอง
“เขาให้ส่งงานั้แ่ต้นเดือนที่แล้ว มึงจะรอให้พ่อมึงตัดริบบิ้นเหรอถึงค่อยส่งอ่ะ” แวนพูดไปด้วยมือก็กดโทรศัพท์เล่นเกมไปด้วย
“ระวังเกรดตกไม่มีใครช่วยนะ” แอลพูดแทรกขึ้นโดยที่สายตายังคงจ้องมองมือตัวเองด้วยความหวาดระแวง “อีแบด กูให้ตัดเล็บไม่ใช่ให้ตัดเนื้อ”
“มึงก็อยู่เฉยๆ” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้างกำลังตั้งอกตั้งใจตัดเล็บให้เธออย่างทะนุถนอม ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ด้วยซ้ำ แต่เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้เพื่อนมีความสุข เขาถึงได้มายอมนั่งปวดหลังอยู่แบบนี้
“กูนิ่งจนจะเป็หินอยู่ล่ะ มีแต่มึงนั่นแหละใจไม่นิ่ง”
แบด…ชายหนุ่มหน้าหล่อ เขาเป็เพื่อนสนิทของแอลมาั้แ่ปี 1 จนปี 4 ส่วนผู้หญิงร่างบาง เ้าของมือเรียวยาว เธอชื่อแอล เป็นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ สาขาโทรทัศน์และวิทยุ ที่ส่วนใหญ่จะเรียนเกี่ยวกับการทำงานเื้ั การถ่ายภาพวิดีโอ และการเขียนบท เธอมองว่ามันเป็เื่สนุกที่ได้ทำงานรวมกับเพื่อนสนิท ทั้งที่ความจริงเธอแทบไม่มีความรู้เื่พวกนี้เลยด้วยซ้ำ
“ทำไมเล็บมึงยาวไวจังวะ กูว่ากูเพิ่งตัดให้มึงไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วไม่ใช่เหรอ” แบดบ่นพึมพำพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าเล็บของผู้หญิงมันยาวไวทั้งที่เวลาเพิ่งผ่านไปแค่ 7 วันได้ยังไงกัน
“ก็อีคัทมันบอกว่ากูเล็บยาว เนื้อตัวมันมีแต่รอยข่วนเต็มไปหมด” แอลบ่นก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเป็ผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่นชอบความสวยความงาม แต่เพราะแฟนที่คบด้วยดันมีปัญหากับเล็บของเธอ เธอก็เลยตัดสินใจตัดให้สั้นที่สุด
แต่มันก็ยังไม่น่าพอใจอยู่ดี
“มึงตบตีกับมันเหรอ” มีนที่นั่งเขียนหนังสืออยู่เอ่ยถามขึ้น
“เปล่า ก็แบบเวลามีอะไรกันไงมึง มันบอกว่ากูชอบข่วนมัน”
“เล็บมึงทู่ขนาดนี้ จะข่วนอะไรได้” แบดพูดสมทบ
“เออ นั่นดิ”
“คบกันมาตั้งปี เพิ่งจะมีปัญหาเื่เล็บข่วน ดีจริงๆ” แวนพูดไปด้วย มือยังคงกดปุ่มเล่นเกมไปด้วยอย่างเมามัน
“มีนจะกลับกี่โมง” นาวาผู้ชายผิวขาว ดูเ้าชู้ เ้าสำอางเอ่ยถามขึ้น ขณะที่กำลังชะโงกหน้ามองดูมีนพิมพ์งาน
“กูยังทำงานไม่เสร็จไม่เห็นไง” มีนเหวี่ยงที่นาวายังคงถามไม่เลิกทั้งที่ก็เห็นอยู่ว่าเธอกำลังพิมพ์งาน
“แต่กูต้องไปทำธุระต่อ”
“งั้นมึงก็ไปก่อน เดี๋ยวกูให้เจมส์ไปส่งก็ได้”
คำพูดของเธอทำให้นาวาขมวดคิ้วไม่พอใจ ตั้งใจอ้าปากถามว่าคนชื่อเจมส์เป็ใคร ก็ถูกเพื่อนอีกคนเอ่ยถามขึ้นมาซะก่อน
“เจมส์ไหน…อย่าบอกนะว่าเจมส์เดือนคณะปี 1” เมย์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซึ่งก็มีสายตาของนาวาที่อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
“เออ” มีนตอบกลับก่อนจะยกยิ้มคล้ายผู้ชนะ ก่อนจะใช้หางตา มองไปที่ผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่เหนือศีรษะของเธอ
“ไวไฟว่ะ ขนาดกูจะเข้าไปคุย นางยังเมิน สุดท้ายถูกเพื่อนลากไปแดก” เมย์เบ้ปากก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
“อีเมย์ จะกลับแล้วเหรอ” แอลถาม
“ค่ะ วันนี้มีนัดกับผู้ชาย”
“ใครจะเอามึง” แวนพูดขึ้นพลางทำสีหน้าท้าทาย “นมก็ไม่มี” แวนคือหนุ่มปากหมาประจำกลุ่มที่คอยพูดขัดคอกับเมย์เป็ประจำ
“อีแวน ปากดีนักนะมึงอ่ะ ขอให้มีผัว!!"
“อยากเป็ผัวพี่ไหมล่ะจ้ะ น้องสาว” แวนพูดก่อนจะยื่นมือออกไปััคางของเมย์เป็เชิงหยอกล้อ
“ไอ้บ้า!! เดี๋ยวกูตบหัวแตก!!” เมย์ปัดมือแวนออกก่อนจะหันไปมองหน้าแอล “เพื่อนที่น่ารัก กรุณาดูแลผัวคณะด้วยนะคะ กูไปก่อน”
ผัวคณะที่เมย์พูดถึงก็คือแบดนั่นเอง เขาเป็ผู้ชายที่ภายนอกดูแบด แต่ภายในเป็ผู้ชายอบอุ่น ชอบช่วยเหลืออาจารย์จนกลายเป็ที่รักของคณะ
“ถึงหอแล้วทักบอกเพื่อนด้วย อย่าเอาแต่ไปอยู่กับผัว” มีนะโแซวทั้งที่มือยังคงไม่ละไปจากแป้นพิมพ์
“จ้า”
แอลโบกมือลาเมย์ที่กำลังวิ่งไปขึ้นรถเบนซ์สีดำคันหรู ก่อนจะชะงักมือด้วยความสงสัย แปลกแฮะ ปกติคนคุยของเมย์จะเป็เด็กๆ ไม่ใช่เหรอ แต่คราวนี้เธอเห็นผู้ชายในรถคนนั้นเป็ผู้ใหญ่ ดูท่าทางภูมิฐานดี
“ใครอ่ะ” บลูเพื่อนในกลุ่มอีกคนถามขึ้น เธอเป็สาวแซ่บประจำกลุ่ม หญิงที่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้ชาย เปลี่ยนผู้ควงทุกอาทิตย์
“ไม่รู้” แอลส่ายหน้าไปมา
“เหมือนจะเป็ใครสักคนที่อยู่คณะวิดวะ” สายลมเพื่อนในกลุ่มอีกคน เดินมานั่งแทนที่เมย์พูดขึ้น เขาเป็เพื่อนกับแอลและมีนมาั้แ่สมัยเรียนมัธยม เป็คนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ไม่ชอบยุ่งเื่ของใคร
“มึงรู้ได้ไง” แวนหันไปมองด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ
“กูเห็นรถคันนั้นที่ตึกคณะวิดวะ”
“ความจำแม่นมาก ทำไมไม่ไปเรียนเกี่ยวกับวิชาการวะ” นาวาพูดแทรก
“เสือก”
อ่ะ…คำตอบเดียวพาจอดเลยจ้า
“ฮ่าๆ เจ็บไหมมึง” มีนแหงนหน้ามองนาวาที่ยืนค้ำหัวอยู่ก่อนจะแสยะยิ้มสมน้ำหน้า
“อืม”
“แอล…ถ้ามึงขยับอีกทีกูจะตัดเนื้อมึงแล้วนะ”
แอลที่กำลังหัวเราะเยาะเพื่อนสนิทถึงกับกลืนคำพูดลงคอและนั่งเงียบตามคำสั่งของแบดอย่างว่าง่าย
“่นี้มึงหายไปไหนบ่อยๆ เลิกเรียนแล้วก็ออกไปเลย” มีนปิดโน้ตบุ๊กและหันหน้าไปถามบลูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ก็…มีนัดกับผู้”
“ใครอีกอ่ะรอบนี้” เมย์ถาม
“บอกไม่ได้”
“ทำไมวะ”
“คนนี้เป็ความลับ”
“แสดงว่าเด็ด”
“เด็ดมากค่ะ”
“อยากเห็น” แอลพูดขึ้น
“อยากเห็นเืไหม” แบดเหลือบสายตาขึ้นไปมองด้วยสีหน้าจริงจัง
“กูนิ่งแล้วไง”
“หุบปากด้วย”
“อือ”
30 นาทีต่อมา
ถึงเวลาที่ทุกคนจะแยกย้ายกลับหอของตัวเอง…บลูรอผู้ชายมารับ…มีนกลับกับนาวา แวนกลับกับสายลม และแอลกลับกับแบด
ถึงแม้แอลจะมีแฟนเป็ตัวเป็ตนอยู่แล้ว แต่มันเป็เื่ปกติที่เธอกับแบดจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา เพราะ่ก่อนที่เธอจะมีแฟน…มีแอลที่ไหนมักจะมีแบดที่นั่น…พวกเขาคือคู่จิ้นของมหาลัยที่ใครหลายคนต่างพากันอิจฉา
แต่พอเธอมีแฟน เวลาที่มีให้แบดก็น้อยลง แบดก็ใช้เวลาอยู่กับผู้หญิงที่คุยกัน คบกัน แต่สำหรับคำว่าเพื่อน ยังไงก็ยังเป็ที่ 1 เสมอ
“กูแวะร้านถ่ายเอกสารตรงนี้ก่อนนะ พอดีฝากพี่เขาปริ้นงานไว้”
“โอเค”
หลังจากที่แบดลงไปจากรถ แอลก็เริ่มเปิดบลูทูธเพลงจากโทรศัพท์มือถือเข้าเครื่อง MP3 ในรถ ่นี้มีแต่เพลงซึ้งๆ น่าฟัง ไม่รู้ว่าคนแต่งหาประสบการณ์จากที่ไหนมา ถึงสามารถทำให้ผู้หญิงที่กำลังมีความรักแบบเธอ มีอินเนอร์กับเพลงเศร้า
ขณะที่เธอกำลังเอนหลัง เตรียมตัวจะฟังเพลงที่ตัวเองเปิดไว้ สายตาจ้องมองตรงไปข้างหน้า ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากใต้ตึกคอนโด
ถึงระยะทางจะไกลแต่เธอก็จำแฟนของตัวเองได้ ว่านั่นคือคัท เพราะล่าสุดที่คุยกัน เขาบอกว่าจะไปทำงานหอเพื่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมาโผล่อยู่ที่นี่
เธอกดปิดเพลงบลูทูธก่อนจะกดสายโทรออกไปหาแฟนหนุ่ม
“ฮัลโหล อยู่ไหน”
[อยู่หน้าคอนโดเพื่อน]
“ที่ไหน”
[ก็…ก็หน้ามอไง]
เธอถอนหายใจโล่งอก ที่อย่างน้อยแฟนหนุ่มของเธอก็ไม่ได้โกหกว่าอยู่ที่อื่น เพราะถ้ามันเป็แบบนั้น เธอไม่ปล่อยไว้แน่
“จะกลับกี่โมง”
[ไม่เย็นหรอก เดี๋ยวกลับไปกินข้าวด้วย]
“โอเค รีบกลับนะ คิดถึง”
[แล้วอยู่ไหน]
“อยู่บนรถกับแบด แบดกำลังไปส่ง”
[อืม คิดถึงนะ]
“ค่า”
เธอกดวางสายแต่สายตายังคงไม่ลดละที่จะจ้องมองผู้ชายคนนั้นอย่างจับผิด ไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจเขาหรอกนะ เพียงแต่เธอไม่อยากมาทะเลาะกับเขาทีหลังในเื่เกี่ยวกับผู้หญิงเท่านั้นเอง
มันน่าเบื่อและน่ารำคาญ
สักพักเธอก็เห็นผู้ชายสามคนกับผู้หญิงอีกสองคนเดินออกมาจากใต้ตึก พวกนั้นคือเพื่อนของเขานั่นแหละ ่นี้เขามีงานต้องเคลียร์ก่อนสอบ ก็เลยต้องไปทำงานที่หอเพื่อนเกือบทุกวัน แต่ยังดีที่เขาไม่ได้ค้างคืน ไม่สิ มีอยู่วันหนึ่งที่เขาไปค้างหอเพื่อน…เมื่ออาทิตย์ก่อนนั้นไง
ปัง
แบดเดินขึ้นมาบนรถ เอี้ยวตัวโยนซองเอกสารไปข้างหลังก่อนจะเลี้ยวรถออกถนนใหญ่
“มึงฝากเขาปริ้นงานอะไร”
“งานส่งอาจารย์นี่แหละ”
“อาจารย์ไรวะ” เธอหันไปมองซองสีน้ำตาลที่ถูกโยนทิ้งไว้หลังรถ ก็ตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบมาดู แต่แบดจับมือเธอไว้ซะก่อน พร้อมทำสีหน้าจริงจัง
ทำไมแค่นี้ต้องหวงด้วย ทำเหมือนเป็ความลับมากมาย
“มัน…มันมีหนังโป๊ด้วย”
“อะไรนะ” เธอเอียงคอมองเขา
“กูฝากพี่เขาซื้อ”
“อีแบด มึงดูในเว็บไม่พอยังจะซื้อแผ่นมาเก็บไว้อีกเหรอ”
“คนนี้กูชอบ”
“ห่าราก” เธอหันกลับมานั่งตามเดิมก่อนจะเปิดบลูทูธฟังเพลงตามปกติ…
เื่ของผู้ชาย เธอก็ไม่อยากจะยุ่งมากหรอก มันเป็เื่ปกติที่พวกเขาจะดูหนังอย่างว่าเพื่อกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ แต่เธอก็ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทอย่างแบดจะเป็หนักถึงขนาดซื้อแผ่นมาเก็บไว้ด้วย
คอนโด
แอลกลับมาถึงคอนโดก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบตะกร้าผ้าออกมาแยกเพื่อเตรียมเอาไปซักข้างล่าง
ขณะที่กำลังแยกผ้าสี เธอเห็นบางอย่างร่วงลงมาจากกระเป๋ากางเกงของคัท มันคือซองถุงยางอนามัยที่ยังไม่ได้ใช้ มันดูเหมือนไม่มีอะไร แต่มันดันมีซองที่ใช้แล้วตกอยู่ในตะกร้าด้วยเหมือนกัน
“เหอะ”
ตลกดี ปกติถุงยางจะถูกเก็บไว้ที่หัวเตียง แต่ทำไมรอบนี้ถึงมีถุงยางถูกเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง…และยังมีซองที่ใช้แล้วอีก…
เขานอกใจเธองั้นเหรอ
ขอมาเปิดเื่ไว้ก่อน จะลงให้อ่านแค่ 30% นะคะ
>>>
5K
