เช้านี้ผมต้องรีบเตรียมตัวไปโรงเรียนเหมือนกับทุกวัน เเต่วันนี้ผมต้องไปโรงเรียนพร้อมกับไอ้เดย์เพราะเเม่ผมมีธุระต้องไปกับน้าดรีมเลยไม่ได้ไปส่งผม ผมก็โอเคเข้าใจว่าเเม่กับน้าดรีมไม่ว่างเลยยอมไปกับไอ้เดย์ง่ายๆ ผมรีบตื่นเช้าอาบน้ำเเต่งตัวให้เสร็จเร็วเพราะต้องไปรอมันอาศัยรถมันไปเเต่ให้มันรอคงจะไม่โอเคสักเท่าไหร่ ส่วนเเม่ผมกับน้าดรีมไปทำธุระตั้งเเต่เช้าๆเเล้ว ผมตื่นมาก็เจอเเค่โน๊ตที่เเปะไว้ข้างตู้เย็นว่าให้ผมไปกินข้าวเช้าที่บ้านไอ้เดย์ผมก็เข้าใจดี เพราะบางวันผมก็ไปกินบ้านมันอยู่เเล้วไม่ติดขัดอะไร เเต่งตัวเตรียมของเสร็จผมจึงปิดบ้านปิดประตูล็อคบ้านก่อนจะเดินไปบ้านไอ้เดย์ ผมกดปุ่มกริ่งหน้าบ้านไอ้เดย์อยู่สองสามครั้งก็ไม่มีใครมาเปิด รถก็ยังจอดอยู่หน้าบ้านเเต่ทำไมมันไม่เดินมาเปิดประตูให้ผมวะ มันเอาเเต่เช้าเลยหรอ มันเล่นผมเเต่เช้าเลยไอ้หน้าส้นตีนนี่
"เดย์!มึงมาเปิดประตูให้กูหน่อย"ผมะโเสียงดังเข้าไปในบ้าน เเต่ก็เงียบกริบไม่มีหมาตัวไหนออกมาเปิดประตูให้ผมเลย ผมเริ่มจะโมโหละ กวนกันเเต่เช้าเลย ผมรู้ว่ามันได้ยินผมนะเเต่มันเเค่อยากเเกล้งผม คนยิ่งรีบมันยิ่งกวนเดี๋ยวเถอะเปิดประตูออกมาเมื่อไหร่ พ่อจะฟาดให้
"เปิดประตูให้กูสักทีเถอะเดย์กูหิวข้าว มึงเลิกเเกล้งกูสักวันเถอะ กูยิ่งเรียนโง่ๆอยู่ถ้าไม่มีอาหารมาเลี้ยงสมองเเล้วกูจะเรียนรู้เื่มั้ย มึงใช้สมองคิดหน่อยดิ่"ผมเหนื่อยจะพูดกับไอ้เดย์จริงๆ ผมต้องมาขอร้องอ้อนวอนมัน น่าเบื่อที่สุด ขณะที่ผมยืนรอจนขาเเข็ง ก็มีเสียงเปิดประตูขึ้น ผมเลยเงยหน้าขึ้นไป เจอไอ้เดย์ยืนทำหน้ากวนส้นตีนรออยู่ ผมมองข้ามมันไปเดินชนไหล่มันเข้าไปในบ้านเพื่อหาของกิน
"เข้ามาในบ้านคนอื่นไม่รอให้เขาอนุญาตก่อนหรอ เดินเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าถ้าเจอของดีเข้าจะไม่ใเเย่หรอน้องซัน"
"น้องพ่อมึงดิกูเกิดก่อนมึง บ้านนี้กูเข้าออกทุกวันอยู่เเล้วไม่จำเป็ต้องขออนุญาตใครหรอก เลิกพูดเเล้วมาเเดกข้าวสักที จะได้รีบไปโรงเรียน"
"กูไม่กิน กูจะไปซื้อเเซนวิชกินที่เซเว่น เเล้วกูก็จะไม่รอมึงด้วย"
"สัส มึงไม่รอกูเเล้วกูจะไปกับใครมึงอย่ามากวนตีนกูนะเดย์ กูไม่มีเวลามาเล่นกับมึงหรอกนะ"
"จะไปกับใครก็เื่ของมึงสิเกี่ยวไรกับกู กูไปก่อนละ ถ้าจะกินก็ฝากปิดบ้านให้ด้วยล่ะ กูไปก่อนนะซันนนน"พูดจบมันก็ออกจากบ้านไปจูงรถมอไซออกไปสตาร์ทอยู่หน้าบ้าน ผมเลยเลือกที่จะไม่กินดีกว่า ไปซื้อกินก็ได้ ดีกว่าไม่มีรถไป ผมเลยวิ่งตามไอ้เดย์ไป
"กูไม่กินก็ได้ รอกูปิดบ้านก่อนเเปบนึงกูจะไปกับมึง"ผมไม่มีทางเลือกอะไรมากเลยเลือกที่จะพูดดีกับมันเเล้วทำตามใจมันซะโดยดี ตอนที่ผมกำลังจะเดินไปขึ้นมอไซไอ้เดย์ ก็มีรถยนต์คันนึงจอดตรงที่ผมกับเดย์ยืนอยู่ เป็พี่ตั้มเเกเปิดกระจกรถออกมาคุยกับผมเพื่อจะถามเื่ติวที่เคยคุยกันไว้
"อ่าวซัน สายเเล้วยังไม่ไปเรียนหรอ เดี๋ยวไปไม่ทันเข้าเเถวนะ"พี่ตั้มหันมาพูดกับผมเเกมองเลยไอ้เดย์มาเพื่อพูดกับผม หน้าตาดูยิ้มเเย้มสดใส
"พอดีมีปัญหานิดหน่อยครับพี่ เเต่เดี๋ยวก็ไปเเล้วน่าจะทันเเถวอยู่"ผมพูดตอบเเกไปเเบบยิ้มๆอันที่จริงผมจะไม่เสียเวลาเลยถ้าไม่มัวมายืนคุยกับพี่เเก
"ไปรถพี่มั้ยซันมีเเอร์เย็นๆนั่งไปสบายๆเลย ถ้ากลัวไม่ทันเดี๋ยวพี่พาซิ่งไปเลย"พี่ตั้มพูดไปส่งยิ้มหวานให้ผมไป ผมก็เลือกยากนิดนึง อีกคนก็ไอ้คนที่ชอบเเกล้งผม อีกคนก็คนที่ไม่ได้สนิท เเต่สุดท้ายผมก็เลือกไอ้เดย์อยู่ดี เพราะเดี๋ยวเเม่งเอาไปฟ้องเเม่ผมให้โดนดุจนหูชาอีก
"ไม่เป็ไรครับพี่ผมไปกับไอ้เดย์เนี่ยเเหละโอเคเเล้ว ผมไปก่อนนะพี่ตั้ม"ผมรีบพูดตัดบทเเล้วขึ้นซ่อนท้ายไอ้เดย์ก่อนจะรีบบอกให้มันขับออกไปเลยทันทีเดี๋ยวโดนเช็คสาย
"รีบขับไปสิวะ เดี๋ยวไม่ทันโดนเช็คสายอีก เดี๋ยวกูโดนจารย์เพ็ญนภาทำโทษ"ผมนั่งรถกับไอ้เดย์เเต่เเม่งขับโคตรช้า เป็เหี้ยไรอีกก็ไม่รู้ พูดด้วยก็ไม่พูดไม่หือไม่อือ นั่งทำหน้าบึ้งตึงใส่ผม ผมทำอะไรผิดใจมันอีกเนี่ย
"เดย์ มึงเป็เหี้ยไรอีกวะ ขับช้าเเบบนี้มันจะทันมั้ย มึงเเกล้งกูหรอวะ"
"..."
"ไอ้เดย์! ยิ่งพูดยิ่งทำหูทวนลมนะมึง กูฟ้องเเม่มึงเเน่ถ้าวันนี้กูเข้าเเถวไม่ทัน"
"..."
"ไอ้เหี้ยเดย์!มึงไม่ได้ยินที่กูพูดเลยรึไง ห๊ะ"
"กูได้ยิน"มันตอบมาเเค่นั้นก่อนจะทำหน้าตาเหมือนปลาตายใส่ผมต่อ
"ได้ยินเเล้วทำไมมึงไม่รีบ กูขอร้องล่ะ กูทำอะไรให้มึงโกรธ กูขอโทษเลยละกัน รีบๆให้กูหน่อยเถ้อะพ่อเดย์รูปหล่อ"ผมพูดทั้งขอร้องอ้อนวอนให้มันเห็นใจมันก็ยังขับเท่าเดิมไม่รีบไม่อะไรเลย ส่วนคนที่ร้อนใจก็มีเเต่ผมเนี่ยเเหละ ครูเวรวันนี้ยิ่งโหดๆอยู่
"กูหล่อไม่เท่าพี่ตั้มของมึงหรอกซัน"เอ้า เเล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับพี่ซันอีกล่ะ ผมล่ะงงเเดกเลย อะไรของมันวะ
"เกี่ยวอะไรกับพี่ตั้มอะ อย่าบอกนะที่มึงโกรธกูเพราะกูคุยกับพี่ตั้ม มึงปัญญาอ่อนรึป่าวเดย์เพราะเเค่คุยเเค่นี้ทำให้มึงเป็ถึงขั้นนี้เลย เด็กน้อยชิบหายเดย์"
"เเค่คุยอะไรล่ะ มึงยิ้มให้มันด้วย คุยกับกูมึงไม่เห็นเคยยิ้มเลย ทีพอเป็มันทำไมมึงยิ้มล่ะ"
"มารยาท มึงรู้จักมั้ยเขายิ้มมากูยิ้มตอบ เขาถามกูกูก็ต้องตอบเขาอยู่เเล้วมั้ย"
"..."
"มึงเลิกทำตัวปัญญาอ่อนเเล้วรีบเถอะเดย์ก่อนกูจะทนไม่ไหว"มันยอมทำตามที่ผมพูดโดยง่าย หน้าตาที่บึ้งตึงก็คลายลง ขับเร็วขึ้น จนผมเเละมันเดินทางมาถึงโรงเรียนได้ทัน ผมเเละมันไม่โดนเช็คสาย พอผมจะเดินเเยกไปเข้าเเถวห้องตัวเองไอ้เดย์ก็เดินมาดึงเเขนผมไว้
"มีอะไรอีกล่ะ"ผมตอบไปอย่างหงุดหงิด มันทำตัวเเบบนี้เพื่อไร เลิกกวนสักทีได้มั้ย อยากะโใส่หน้าเเม่ง
"วันนี้ไปติวที่บ้านกู กูบอกเเม่มึงไว้เเล้ว เลิกเรียนเสร็จมึงกลับบ้านกับกู ไปติวคืนนี้เลย"เดย์พูดหน้าตาจริงจัง ก่อนจะปล่อยเเขนผมเเล้วเดินไปเข้าเเถวห้องของตัวเอง
"ไม่รอคำตอบจากกูหน่อยหรอ เอาเเต่ใจอีกเเล้วไอ้หน้าส้นตีนนี่"สักพักก็มีเพื่อนผู้หญิงห้องผมเดินมาถาม
"ซันคุยอะไรกับเดย์หรอ หน้าตาดูเครียดจัง"
"อ่อคุยเื่ไปติวน่ะ เดย์มันจะติวให้เรา"ผมพูดยิ้มๆไป คนที่มาถามผม คือคนที่ผมเเอบชอบอยู่ เธอคือเจนที่ผมปลื้ม เเต่เธอก็ปลื้มไอ้เดย์ไม่ใช่ผมน่ะสิ
"อ่ออออ เดย์ไม่เคยติวให้ใครนิ่ ทำไมถึงได้ติวให้ซันหรอ ซันจ้างเดย์หรอ"เจนถามด้วยความสงสัย ผมอยากจะบอกเจนจริงๆเลยว่าไม่ได้อยากติวกับมันสักนิดเเต่โดนบังคับเเต่ผมก็เลือกที่จะตอบอีกเเบบนึง
"ป่าวหรอกเเม่เราวานให้เดย์ติวให้น่ะ"ผมตอบไปพร้อมส่งยิ้มหวานเเต่เจนไม่มองหน้าผมเลย พอได้คำตอบจากผมเธอก็เดินออกไปเลย คงจะอยากคุยกับเดย์สินะ มันเจ็บจี๊ดๆมันเจ็บจี๊ดที่หัวใจ
TBC
เขาเรียกว่าอาการหึงรึป่าวเดย์
66
