เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หยางเฉินยิ้มให้ป้าหวัง แล้วหันไปพูดกับซูจื้อหง "คุณซู คุณขยันจริงๆคุณมาเร็วกว่าสามีอย่างผมซะอีก"

        ซูจื้อหงดูเหมือนไม่สะทกสะท้านใดๆเขายิ้มอย่างสุภาพแล้วกล่าวว่า

        "คุณหยางพูดล้อเล่นอีกแล้วผมกับรั่วซีรู้จักกันมาหลายปี ผมรีบมาที่นี่ทันทีเลยที่รู้ว่าเธอป่วย"

        "โอ้..." หยางเฉินแสดงออกเหมือนตรัสรู้ แล้วเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มแปลกๆ

        "เมื่อคุณซูมาที่นี่แน่นอนว่าต้องมีของเยี่ยมใช่ไหมครับ"

        ซูจื้อหงได้แต่สาปแช่งด้วยคำว่า 'ไร้ยางอาย' อยู่ในใจก่อนกล่าวว่า

        "ผมนำผลไม้มาบ้างนิดหน่อยน่ะครับ"พูดพลางชี้ไปที่ตะกร้าผลไม้บนโต๊ะ

        "ผมรู้ว่ารั่วซีไม่ชอบความฟุ่มเฟือยผมจึงซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ด้วยใจน่ะครับ"

        หยางเฉินเดินไปที่ตะกร้าแล้วหยิบแอปเปิ้ลสีแดงมาลูกหนึ่งแล้วโยนไปมาทดสอบน้ำหนักของมัน ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างผิดหวังว่า

        "เฮอะ แอปเปิ้ลของจริงหรือนี่?"

        ซูจื้อหงถามอย่างงุนงงว่า "แน่นอนครับมันเป็นแอปเปิ้ลจริงๆ คุณหยางหมายความว่ายังไงครับ"

        หยางเฉินพูดขึ้นอย่างเศร้าสร้อย

        "ผมคิดว่าคนรวยอย่างคุณซูจะนำแอปเปิ้ลทองคำมาเสียอีกใครจะคิดละว่ามันจะเป็นแค่แอปเปิ้ลธรรมดา ไม่มีความหมายอะไรเลย"

        ซูจื้อหงรู้สึกเหมือนปอดจะฉีกขาดชายคนนี้เติบโตมาได้ยังไงกัน แอปเปิ้ลทองคำ? ระยำเอ้ย ไอ้บัดซบ สถุลรุนชาติ

        "คุณหยางชอบล้อเล่นจริงๆเลยนะครับ ฮ่า ฮ่า" ซูจื้อหงฝืนหัวเราะอย่างยากลำบาก

        หลินรั่วซีที่นั่งอยู่บนเตียงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างแต่เมื่อเธอหันกลับมาแล้วเห็นซูจื้อหงฝืนยิ้มออกมาด้วยท่าทีอับจนหนทางมองดูแล้วแปลกพิกล มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

        ถ้าหากเธอกับตระกูลซูไม่ทำธุรกิจด้วยกันล่ะก็หลินรั่วซีก็อยากให้ซูจื้อหงหายไปจากโลกนี้เสีย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหลินคุนคงไม่มีปัญญาทำเรื่องแบบนี้ เขาทำให้หัวใจที่ปวดร้าวของเธอบอบช้ำหนักขึ้นกว่าเดิม และเป็นเหตุที่ทำให้เธอต้องอยู่ที่นี่

        น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถทำอะไรกับซูจื้อหงอย่างโจ่งแจ้งได้เธอจึงพอใจที่เห็นหยางเฉินทำในสิ่งที่เธออยากทำ

        ดูเหมือนว่าหยางเฉินยังไม่หยุดแค่นั้นเขาโบกมือกล่าวว่า

        "ผมทราบมาว่าคุณซูมีความสามารถอันหลากหลาย อย่างเช่นแอปเปิ้ลทองคำนั่นไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยสำหรับคุณที่จะหามันมาแต่การที่ต้องให้ของที่มีราคาแพงขนาดนั้นกับคนที่ไม่สนิทอาจทำให้พวกเราสองสามีภรรยาลำบากใจไม่น้อย ดังนั้นคุณเลยให้แอปเปิ้ลจริงๆ มาแทนพวกเราต้องขอขอบคุณในความมีน้ำใจของคุณซูด้วยนะครับ"

        หลังจากพูดจบ หยางเฉินคว้าทิชชู่มาเช็ดแอปเปิ้ลแล้วจึงกัดลงไปคำใหญ่ กล่าวอย่างเปี่ยมสุขว่า

        "ไม่เลว หวานมากๆคุณซูช่างเลือกสรรแอปเปิ้ลได้เก่งจริงๆผมว่าถ้าคุณหันมาเอาดีในการเป็นชาวสวนก็เป็นตัวเลือกที่ดีนะครับ"

        ซูจื้อหงเกือบเป็นลมเนื่องจากความโกรธเขาเคยเจอคนหยาบคายมามาก แต่ไม่เคยเจอใครที่หยาบคายเท่านี้มาก่อนเพียงถูกหยางเฉินพูดไม่กี่คำ เขาก็กลายเป็นคนขี้เหนียว เห็นแก่ตัวหรือแม้แต่เป็นชาวสวน...

        ฉันมาที่นี่เพื่อเยี่ยมไข้ไม่ใช่มาเพื่อให้สารเลวนี่ด่า และฉันไม่ได้เลือกแอปเปิ้ลบัดซบนี่ด้วย

        แน่นอนว่าซูจื้อหงไม่ได้โง่ ในจังหวะนี้เขาพูดกลบเกลื่อนขึ้นว่า "ผมให้คนไปซื้อมาให้น่ะครับ"

        ซูจื้อหงรู้สึกว่าเขาแทบจะเป็นบ้าถ้ายังทนสนทนาต่อไปเขายิ้มกล่าวว่า

        "ช่วงบ่ายผมมีงานต้องไปทำน่ะครับถ้างั้นผมไม่รบกวนพวกคุณแล้ว รั่วซีไว้ผมจะมาเยี่ยมใหม่นะ" พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

        ป้าหวังทนไม่ได้อีกต่อไปในที่สุดเธอก็หัวเราะออกมาเสียงดัง 'อุ๊บส์!'

        "คุณชาย คุณพูดได้ดีจริงๆ ค่ะ ซูจื้อหงคนนั้นดูเหมือนจะยังโกรธไปอีกหลายวัน"

        หยางเฉินเคี้ยวแอปเปิ้ลพลางพูดขึ้นว่า

        "ไม่หรอกครับป้าถ้าเขาโกรธด้วยเรื่องแค่นี้ เขาคงเลิกตอแยรั่วซีไปนานแล้ว"

        "เฮ้อ..." ป้าหวังถอนหายใจ และหันไปมองหลินรั่วซีที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จามาเนิ่นนาน

        "ฉันขอตัวไปข้างนอกซักพักนะคะพวกคุณสองคนคุยกันไปก่อน"

        หลังจากป้าหวังออกไปแล้วหยางเฉินหยิบแอปเปิ้ลมาหนึ่งลูก นั่งลงข้างๆ หลินรั่วซี ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า

        "ภรรยาที่รัก รั่วซีแอปเปิ้ลนี่รสชาติไม่เลวเลย ผมปอกให้คุณทานเอาไหม"

        หลินรั่วซียังมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นเดิมโดยไม่พูดอะไร

        หยางเฉินพยักหน้าด้วยความพอใจ

        "ตอนนี้คุณไล่ผมออกไปไม่ได้หรอกเมื่อคุณไม่พูดแสดงว่าคุณยอมรับ และยังทำท่าทางเหมือนเด็กงอนด้วยเมื่อเห็นคุณพัฒนาการดีขึ้นขนาดนี้ ผมจะให้เป็นรางวัลแก่คุณละกัน"

        หลังจากรู้จักกับสามีในนามมาระยะหนึ่งแล้ว แล้วแต่เธอยังคงไม่อาจคาดเดาคนผู้นี้ได้

        ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย อยู่ดีๆ จะกลายเป็นเด็กงอนไปได้อย่างไร?

        "นายจะพูดดีๆกับเขาบ้างไม่ได้หรือไง" หลินรั่วซีถอนหายใจหันหน้ากลับมาหวังจะพูดกับหยางเฉินดีๆ

        "เรื่องดีๆ? ผมพูดแต่เรื่องดีๆ อยู่เสมอ สามีจะปอกแอปเปิ้ลให้ภรรยามันไม่ดียังไงเหรอครับ" พูดพลางก็หยิบมีดขึ้นมา หมุนควง360 องศา

        หลินรั่วซีไม่มีอารมณ์จะพูดด้วยแต่เมื่อเธอเห็นทักษะการควงมีดของหยางเฉินแล้วสายตาของเธอก็เต็มไปด้วยประกายแห่งความอยากรู้อยากเห็น

        หยางเฉินถือแอปเปิ้ลเอาไว้ด้วยมือหนึ่งถือมีดอย่างมั่นคงด้วยมืออีกข้างหนึ่ง และเริ่มลงมือปอกแอปเปิ้ลอย่างรวดเร็วเขาขยับมืออย่างรวดเร็วชำนาญ จนหลินรั่วซีที่นอนอยู่ข้างๆ ยังไม่อาจมองตามได้ทันเธอเพียงเห็นแสงแวววับของมีดกะพริบวูบวาบเท่านั้น ไม่ถึงครึ่งนาทีหยางเฉินก็หยุดมือและยื่นแอปเปิ้ลให้หลินรั่วซี

        "สามีขอมอบรางวัลให้ภรรยา"

        หลินรั่วซีมองแอปเปิ้ลที่ถูกยื่นมาตรงหน้าเธอกะพริบตาปริบๆ และรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ก่อตัวภายขึ้นในจิตใจและเธอเองก็ไม่อาจเข้าใจได้

        แอปเปิ้ลสีแดงสดผลเมื่อกี้ บัดนี้กลายเป็นแอปเปิ้ลสีขาวนวลและเหลือเปลือกนิดหน่อย เป็นคำพูดประโยคหนึ่ง

        "ขอให้ภรรยาหายไวๆ"

        หลินรั่วซีรู้สึกว่าน้ำตาเอ่อคลอเธอรีบควบคุมอารมณ์ก่อนกล่าวว่า

        "นายรู้จักแต่ทำตัวแตกต่างจากคนอื่นเขาหรือไงกันแม้แต่แอปเปิ้ลที่นายปลอกยัง..."

        "ฮ่า ฮ่า" หยางเฉินยังคงหน้าหนา "แต่คุณควรจะรับประทานมันนะหรืออยากให้ผมป้อน"

        "ไม่ต้อง" หลินรั่วซีรีบหยิบผลแอปเปิ้ลมาจากมือหยางเฉินอย่างรวดเร็วแต่เมื่อมองข้อความสีแดงจากเปลือกบนลูกแอปเปิ้ลแล้ว เธอก็ลังเลเล็กน้อย

        หยางเฉินเห็นดังนั้นก็กล่าวว่า

        "มันยากที่จะกินแอปเปิ้ลสวยๆใช่ไหมล่ะ งั้นผมปอกอันใหม่ให้ได้นะ แต่ว่าจะเขียนอะไรดีน้า..."

        "ไม่ต้องคิดอะไรสกปรกเลย!"หลินรั่วซีรีบตอบ "ฉันแค่สงสัยว่านายล้างมือหรือยัง"

        เมื่อเห็นหลินรั่วซีกัดแอปเปิ้ลหยางเฉินก็ไม่ได้หยอกล้อเธออีก เพียงรู้สึกว่าเมื่อเห็นราชินีน้ำแข็งถือแอปเปิ้ลด้วยสองมือขณะกัดแอปเปิ้ลนั้น ดูแล้วน่ารักสุดจะบรรยาย

        "ขอบคุณ" หลินรั่วซีพูดอย่างแผ่วเบา

        หยางเฉินรู้สึกเหมือนฟังผิดไป

        "อะไรนะ?"

        "ฉันบอกว่าขอบคุณ!ขอบคุณทุกอย่างที่นายทำเพื่อฉัน" หลินรั่วซีเงยหน้าขึ้นดวงตาเปล่งประกายพร่างพราว"ฉันคิดว่าฉันคงไม่ได้เกลียดนายเหมือนแต่ก่อนแล้ว"

        หยางเฉินแย้มยิ้มออกมาด้วยความลำบากใจ

        "คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมหากวันหนึ่งเราเปลี่ยนจากสามีภรรยาชั่วคราวเป็น สามีภรรยากันจริงๆ ล่ะก็เมื่อนั้นผมจะขอบคุณสวรรค์"

        หลินรั่วซีไม่ได้โกรธ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตอบอย่างจริงจังว่า

        "เรื่องนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ยากอยู่นะ"