กลับมาถึงบ้านผมก็ล้มตัวนอน แผนที่คิดหวังพังหมดเลย แล้วยังเห็นบอมกับอั้มสนิทกันขนาดนั้น
พวกเราสนิทกันมาั้แ่ม.1 แล้วล่ะ พอบอกว่าจะมาหาที่ติว อั้มเลยอยากมาด้วย
ถ้าสนิทกันมา 3 ปีขนาดพามาด้วยแบบนี้คิดยังไงก็เป็แฟนกันแน่ ผมไม่น่าชวนบอมกับสนมาดูที่เรียนพิเศษเลย...ไม่สิ เราแนะนำสิ่งที่ดีให้เค้าทำไมต้องคิดย้อนเสียใจด้วยล่ะ อีกอย่างถึงผมจะรู้หรือไม่รู้ บอมก็สนิทกับอั้มอยู่แล้ว ผมก็แค่เจ็บเร็วขึ้นเท่านั้นเอง
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังอยากอยู่ใกล้บอม เป็แค่เพื่อนก็ได้ บางทีผมอาจช่วยติวเขาได้ ผมรื้อตำราเรียนม.4 ที่ผมเรียนจบไปั้แ่ตอนอยู่ห้องคิงม.3 มาดูว่ายังอยู่ครบทุกวิชาไหม ่ปิดเทอมที่เหลือตอนนี้ผมมีติวแค่เลขกับเคมีตอนวันอาทิตย์ ผมเขียนรายชื่อวิชาม.4 ที่จะทบทวนลงไปในวันว่างที่เหลือ เผื่อ 2 วันไว้อ่านของม.5 ล่วงหน้าด้วย เปิดตำราเรียนแล้วก็ย้อนคิดถึงเื่ดี ๆ สมัยนั้น ภาพผมกับโต้งนั่งเรียนด้วยกัน...แล้วก็...ก็ไม่มีแล้วนี่หว่า ที่นึกออกก็มีแค่เนี้ย ผมหยิบโทรศัพท์จะไลน์หาโต้ง แต่คิดอีกทีโทรหาเลยดีกว่า (แต่มันจะปิดเครื่องหรือเปล่าไม่รู้)
“หวัดดีพัต”
“หวัดดีโต้ง”
“ไงวะมึง ผลสอบเป็ไงบ้าง?”
“อือ” คือผมไม่รู้จะเล่าเื่ทั้งหมดยังไงให้มันฟัง โดยเฉพาะเื่ที่ผมไม่ติดห้องคิง ถ้าผมเล่าทางโทรศัพท์นี่มันคงแหกปากกลับมาจนผมหูตึงไปข้างนึงแน่
“ติดอ่ะดิ ดีใจด้วยนะมึง”
“อือ” โทษนะโต้งผมยังไม่พร้อมจะเล่าเื่นี้ให้นายฟัง
“แล้วโทรมานี่มีอะไรวะ? ”
“ไม่มีอะไร้ คิดถึงนาย ก็เลยโทรมาคุยด้วย”
“เออ คนที่มีเพื่อน 2 คนถ้วนแบบมึง ไม่โทรหากูก็โทรหาเอ็ม”
“ซึ่งไอ้เหึ้ยเอ็มก็ไม่เคยรับสายเลย” ผมกับโต้งพูดพร้อมกันแล้วก็หัวเราะ
“กูโทรหามันทีไรมันก็ไม่รับสาย พอไปถึงโรงเรียนก็บอกโทษทีกูลืมโทรกลับ”
“เออ เราก็โดนประจำ บ้านมันมีแต่โทรเลขมั้ง”
“พัตมึงพิมพ์มาก็ได้นะ บางทีกูปิดเครื่อง เดี๋ยวโทรไม่เจอกูมึงก็เฮิร์ตอีก”
“มันไม่เหมือนกันหรอก ได้คุยรู้สึกดีกว่า” เหมือนเวลาบอมโทรหาผม ผมก็รู้สึกดีกว่าอ่านข้อความเยอะเลย
“ปากหวานขึ้นนะ เหี้ยกูนึกว่ามึงกำลังจีบกู”
“ฟวย! ไปอาบน้ำละ”
“เออ ๆ ขอบใจนะที่โทรมา ไว้เจอกันใหม่”
หลังอาบน้ำเสร็จผมก็เปิดเน็ตหาคอร์สติวม.5 ่ปิดเทอม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น บอมโทรมา! เอาไงดีวะ! ตั้งสติก่อน ๆๆ มริงต้องไม่งอนที่เขาไม่ยอมเรียนพิเศษกับมริงนะพัต มริงต้องไม่เฮิร์ตเื่อั้ม มริงต้องทำตัวเป็เพื่อนแล้วมริงจะไม่เจ็บ
“หวัดดีบอม”
“หวัดดีพัต เออ โทษทีนะที่พวกเราไม่ได้ลงเรียนที่นั่น เรารู้ว่าพัตตั้งใจเลือกคอร์สให้มากเลย”
“ไม่เป็ไรหรอกบอม นายลองอ่านตำราเรียนล่วงหน้าสิ ช่วยให้เข้าใจง่ายขึ้นนะ ถ้าสงสัยตรงไหนถามเราได้”
“ได้เลย เอ้อ! วันพุธนี้พัตว่างไหม? ”
“ว่างสิ มีอะไรเหรอ?”
“ทีมบาสโรงเรียนเก่าเราจะมีแข่ง เรากับสนก็ลงด้วย พัตมาดูด้วยกันนะ”
“ห้ะ! ด...ได้สิ ที่ไหน กี่โมง?”
“สนามอยู่ข้างเซ็นทรัลบางนา พัตรู้จักมั้ย?
“ส่งโลเคชั่นมานะ เราไปถูก”
“บ่ายสามถึงห้าโมงเย็นนะ”
“ได้ ๆ เราว่าง” ต่อให้ผมไม่ว่างผมก็ว่าง!!
“นี่คือแข่งชิงถ้วยระดับประเทศเหรอ?” ผมถามด้วยความตื่นเต้น
“ฮะ ๆๆ ไม่ใช่อ่ะพัต พวกเราจัดแข่งกันเองสนุก ๆ ก่อนเปิดเทอม”
“เหรอ? ได้ ๆ แล้วเจอกันนะ!”
ผมก็ไม่ค่อยรู้เื่ แต่ถ้าได้ใกล้ชิดบอมผมก็โอเคหมดแหละ เชรี่ย! ผมจะได้ไปดูบอมแข่งบาส
8 เมย.
12:25น.
หลังจากทานข้าวเที่ยงล้างจานเสร็จผมก็ขึ้นห้องมาแต่งตัวเตรียมไปดูบอมแข่งบาส ถึงใจหนึ่งจะโคตรมีความสุข แต่อีกใจก็หวั่นว่าจะเห็นภาพเขากับอั้ม ทีมบาสโรงเรียนเก่าก็แปลว่าอั้มมาด้วยแน่ ๆ
สุดท้ายผมเปลี่ยนใจไม่ใช้เป้สีฟ้าใบใหม่ที่อุตส่าห์ซื้อมา วันนี้แต่งดีแค่ไหนก็ดับ ใบนี้เอาไว้ใช้ตอนเปิดเทอมละกัน ผมปิดบ้านแล้วไปขึ้น BTS เช็คจากมือถือแล้ว นั่งยาว ๆ ไปสถานีอุดมสุขแล้วต่อแท็กซี่เอา พอขึ้นรถไฟฟ้าแป๊บนึงบอมก็โทรมาเลย
“หวัดดีบอม”
“หวัดดีพัต นายมายังไงเหรอ?”
“เราไป BTS น่ะ”
“พัตมาถูกนะ? เราเป็ห่วง”
“มี google map ไม่ต้องห่วง บอมเตรียมตัวแข่งให้สบายใจเถอะ”
พอรถแท็กซี่ไปถึงสนาม เชร้ดดด! ผมนึกว่าเป็ลานปูนกลางแดด ที่ไหนได้เป็อาคารใหญ่ สนามในร่ม พื้นไม้ ติดไฟติดแอร์ด้วย อลังการมาก ผมกดส่งข้อความไปบอกพ่อแม่ว่ามาถึงสนามแล้วพร้อมส่งโลเคชั่นให้สบายใจ
“พัตมาแล้วเหรอ! ” เสียงบอมดังมาจากข้างหลัง ผมหันไปหาบอมด้วยความดีใจ บอมยืนยิ้มในชุดบาส เชรี่ย!!! ตรูลืมไปเลยว่าชุดบาสมันเป็เสื้อกล้ามนี่หว่า แค่เห็นแขนกับหัวไหล่ของบอมตรูก็แทบเืกำเดาพุ่งแล้ว ไอ้พัตมริงต้องเก็บอาการรรรร!
“หวัดดีบอม”
“พวกเราอยู่ทางนี้ ป่ะเดี๋ยวพาไปรู้จักกับเพื่อน ๆ เรา” บอมชี้มือไปเห็นสนยืนคุยกับอั้มอยู่
“ทุกคนนี่พัตเพื่อนเราที่โรงเรียนใหม่ พัตนี่เพื่อนเราชื่อป๊อก, เตเต้, ภู, แดง” จริง ๆ มี 8 คนแต่ผมจำได้แค่นี้ เป็คนที่จำหน้าจำชื่อคนอื่นไม่ค่อยได้
“และก็อั้ม ที่พัตเจอเมื่อวานก่อน”
“หวัดดีครับทุกคน หวัดดีครับอั้ม”
“หวัดดีพัต ดีใจจังเจอกันอีกแล้ว”
“อั้ม งั้นกรูฝากพัตไว้กับมริงนะ พวกกรูไปอุ่นเครื่องละ” สนพูดก่อนวิ่งลงสนาม
เอาแล้ว เข้าบรรยากาศวางตัวยากละตรู ผมพยายามบอกตัวเองว่าบอมเป็เพื่อน ๆๆ อั้มก็เป็เพื่อน ๆๆ
“พัตมายังไงเหรอ?”
“เรามารถไฟฟ้าแล้วต่อแท็กซี่น่ะ แล้วอั้มมาไงเหรอ? ”
“โอ๊ยไกลมากอ่ะ มาจากสมุทรปราการ”
“อ้าว มาไกลจัง”
“โรงเรียนอยู่ที่นั่นอ่ะ แต่สนามดีที่ใกล้สุดอยู่ตรงนี้ ก็ดีนะไม่ต้องตากแดด มีแอร์ด้วย”
เออ ผมก็น่าจะเอะใจว่าตอนเจอบอมกับสนครั้งแรกเขาใส่กางเกงสีน้ำตาล แปลว่าอยู่จังหวัดอื่นนี่นา
พวกบอมเริ่มแข่งจริงแล้ว ผมดูไม่รู้เื่หรอกแต่ก็คอยเชียร์ตามคนอื่น ๆ เวลาบอลลงห่วง บางทีก็เบียดกันแรงมาก ดูไปก็เป็ห่วงเขาไป ผู้ชายคงสนุกกับอะไรแบบนี้สินะ
“พัตกินอะไรมายัง มีขนมเต็มเลยนะ น้ำก็มี”
“ขอบใจนะอั้ม เราทานมาแล้วน่ะครับ”
จังหวะบอมเคลื่อนไหวผมก็อดไม่ได้ที่จะมองลอดช่องเสื้อไปเห็นอะไรต่อมิอะไร เป็กีฬาที่ชุดโคตรโป๊เลย ผมควานหาอะไรกินในถุงขนมก่อนเืกำเดาจะพุ่ง มีแต่ขนมขบเคี้ยวที่แม่ห้ามแฮะ ส่วนอั้มก็ถ่ายรูปคนในสนามไปเรื่อย ๆ ผมเองก็อยากถ่ายรูปตอนบอมเล่นบาสบ้าง แต่มันคงดูน่าสงสัย
คนที่ไม่ใช่แฟนทำแทนทุกเื่ไม่ได้
“พัก 2 นาที” กรรมการเป่านกหวีดแล้วประกาศ พวกบอมกับสนเหงื่อโชกเดินมาหยิบน้ำ ผมทำตัวไม่ถูกเลยว่าควรทำอะไร ทำไมพักเร็วจัง บอมนั่งลงข้างผมหอบแฮ่ก ๆ พลางจิบน้ำ
“บาสมี 4 ควอเตอร์นะ อันนี้ควอเตอร์แรกแล้วพัก 2 นาที เดี๋ยวจบควอเตอร์ที่สองก็จะพักครึ่ง 15 นาที”
บอมคงเห็นผมกำลังงงเลยอธิบายกติกาให้ผมซึ่งไม่รู้เื่อะไรเลย เชรี่ยแล้วตรู นึกว่ามันพักครึ่งแบบฟุตบอล (จริง ๆ ตอนม.2 ก็เรียนบาสนะแต่ลืมหมดแล้ว)
“เบื่อไหมพัต?”
“ไม่เบื่ออ่ะ สนุกดี” ผมสิควรถามบอมว่าเบื่อผมไหมที่อยากเข้าชมรมบาสแต่ไม่รู้เื่อะไรสักอย่าง
“ก็เห็นทำหน้าเซ็ง ๆ” แย่แล้ว ผมว่าผมพยายามทำหน้าสนุกแล้วนะ บอมยังเห็นอีกเหรอ
“เห็นเขาเบียดนายแรงมากเลย เป็อะไรมั้ย? ”
“โอ๊ย ธรรมดา ฮะ ๆๆ เราล่ะอยากโดนเบียดจะได้ฟาล์ว จะหมดเวลาแล้วเราไปเล่นต่อละนะ”
อีกสักพักบอมก็ขอเปลี่ยนตัวมานั่งพักอีก เพื่อนเขาลงไปเล่นแทน
“พัตถ่ายรูปเท่ ๆ ของเราไว้บ้างมั้ย? ดูหน่อยสิ”
“ห้ะ! ค...คือบอมอยากให้เราถ่ายรูปให้เหรอ?” แย่แล้ว ผมไม่ได้ถ่ายเลย ก็ใครจะกล้าแย่งหน้าที่แฟนอย่างอั้มล่ะ
“ไม่เป็ไรนะ เดี๋ยวเราพักหายเหนื่อยแล้วจะลงไปเล่นต่อ ฝากพัตถ่ายเราเท่ ๆ นะ”
บอมยิ้มจนตาปิด ตัวบอมที่เต็มไปด้วยเหงื่อตอนนี้ร้อนจนผมรู้สึกไออุ่นได้เลย สักพักเขาก็เปลี่ยนตัวกลับลงสนาม ผมถ่ายรูปบอมกับสนไปเรื่อย ๆ ทั้งภาพนิ่งและวิดีโอ จนพักครึ่งแต่บอมกับสนก็ไปนั่งประชุมวางแผนกันเพราะคะแนนสูสีเลยไม่ได้มาคุยกับผม ไม่เป็ไรอ่ะ ได้เห็นพวกเขาสนุกกันแบบจริงจังแค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว
่ครึ่งหลังย้ายฝั่งสนามแล้วสักพักสนก็ออกมานั่งพักบ้าง
“ไงพัต สนุกมั้ย?”
“อื้ม ดูสนุกดี”
“เห็นบอมบอกว่าพัตจะเข้าชมรมบาสกับพวกเราใช่มะ? นายดูแล้วชอบเล่นตำแหน่งไหนเหรอ?”
“เราเล่นไม่เก่งน่ะ จริง ๆ เราลืมกติกาหมดแล้วด้วย ไม่รู้เราเหมาะกับตำแหน่งไหน” กับบอมผมไม่กล้าพูดเื่นี้
“ไม่ใช่เหมาะไม่เหมาะ มันอยู่ที่ใจนายชอบอะไร” สนจิ้มเบา ๆ ที่อกผม
“ไม่ต้องแคร์ความสูง เก่งไม่เก่ง ถนัดไม่ถนัด กีฬามันมีไว้ให้คนเราข้ามขีดจำกัด ถ้านายชอบนะเราว่านายทำได้ทุกอย่าง คนเพิ่งเริ่มฝึกนี่แหละโคตรตัวเซอร์ไพรซ์ป่วนเกมเลย”
“ขอบใจนะสน”
“เราก็ขอบใจนายที่ช่วยติวอังกฤษตอนวันสอบเข้าให้ ตรงหลายข้อเลยว่ะ เราไปเล่นต่อละ”
เกมดำเนินไปจนจบควอเตอร์ที่ 3 ทุกคนกลับมาพัก 2 นาที ผมหยิบน้ำจะเอาไปให้บอมแต่เห็นเขายืนคุยกับอั้ม บอมยื่นโทรศัพท์ให้อั้มดูแล้วเขาสองคนก็ยิ้มให้กัน จี๊ดเลยตรู เปิดขวดน้ำแดรกเองเลยละกัน
เกมดำเนินต่อจนจบ ทุกคนเข้ากอดกันแล้วบอมก็เดินมาตรงที่ผมกับอั้มนั่งอยู่
“เราไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวกลับด้วยกัน” คือบอมพูดกับอั้มหรือผมวะ?
คิดว่าเขาพูดกับใครล่ะ ก็ต้องแฟนเขาอยู่แล้ว เมื่อกี้ยังไม่ชัดเจนพอหรือไง แปลว่าอีกคนที่เหลือต้องกลับบ้านเองไง จะนั่งรอจนเป็หมาหัวเน่าเหรอ เค้าให้มาเป็ตากล้องเสร็จงานแล้วก็กลับบ้านดิ ผมมองไปรอบตัว แต่ละคนก็ยืนคุยนั่งคุยกันบ้าง งั้นผมก็เก็บของสะพายเป้ขึ้นหลังบ้าง มันถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้ว
“พัต รอบอมก่อนสิ” อั้มพูด
“เอ่อ...เรากลับเองน่ะครับ ไปละอั้ม บ๊ายบาย” ผมก็ต้องไปเงียบ ๆ เป็แค่เพื่อนจะเรียกร้องให้เขาดูแลเท่าแฟนเหรอวะ
ผมกดส่งภาพทั้งหมดให้บอมกับสนแล้วสะพายเป้ขึ้นหลังเดินออกมานอกอาคาร สงสัยต้องเดินไปเรียกแท็กซี่ถึงถนนใหญ่
“พัต! รอเราด้วย” อ้าว! บอมหอบกระเป๋าสัมภาระวิ่งตามผมมา
“ป่ะ พัต กลับบ้านกัน เนี่ยสนก็กำลังมา”
“ร...เรานึกว่าบอมจะไปส่งอั้ม”
“เราชวนพัตมา เราก็ต้องไปส่งพัตดิ”
“ว่าแต่บ้านพัตอยู่ไหนวะ?” สนเดินตามมาถามบอม
“บ้านเราอยู่แถวพญาไท”
“งั้นก็ไปรถไฟฟ้าละกัน พัตไปลง BTS พญาไทใช่มั้ย? ”
“อืม”
บอมกับสนคุยกันเื่เกมที่เพิ่งเล่นจบไปตลอดทางที่นั่งรถเมล์มาจนถึงสถานี BTS แล้วขึ้นรถไฟฟ้า
“ขอดูรูปที่พัตถ่ายหน่อยสิ”
“เราส่งให้บอมกับสนไปแล้วล่ะั้แ่ตอนแข่งเสร็จ”
“อ้าวเหรอ เรายังไม่ทันดูเลย เราออกมาเห็นนายไม่อยู่ อั้มบอกว่าพัตกลับแล้วเราก็รีบวิ่งตามมา”
“ร...เราขอโทษนะบอม” บอมกับสนตั้งใจจะกลับกับผมั้แ่แรกแล้วเหรอ?
“น่า ไม่เป็ไร” บอมตบไหล่ผม
“เราขอดูจากมือถือพัตได้มั้ย? ของนายจอใหญ่ดีอ่ะ” สนพูด
“ได้สิ” ผมยื่นเครื่องของผมให้สน
“พัตก็มาดูด้วยกันดิ” บอมโอบไหล่ผมให้หัวมามุงสามหัวชนกัน ดูยากกว่าเดิมอีก แต่ก็สนุกดี
“โห! รูปนี้เจ๋ง พัตนายถ่ายเก่งนะเนี่ย” บอมพูดโดยไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอ เขาไม่รู้ว่าผมเหลือบตามองเขา ไม่ได้มองจอ ผมไม่รู้เขาคิดอะไร แต่ผมมีความสุขกับบรรยากาศสามคนแบบนี้ อยากอยู่ไปนาน ๆ
บอมกับสนลงสถานีอ่อนนุช ทั้งสองคนโบกมือให้แล้วผมนั่งรถต่อไปลงสถานีพญาไท สักพักผมเปิดเฟสก็เห็นบอมอัพรูปเขากับสนตอนกำลังชุลมุนใต้แป้น รูปที่ผมถ่าย
แก๊งสามคน
ไหนวะสามคน กรูเห็นแค่สอง
อีกคนก็พัตถ่ายรูปไง
5K
