“อ้าวคุณกร ตื่นเช้าจังคะวันนี้”ป้าอุ่นทักทายภากรที่ดูเหมือนมีท่าทีรีบๆรนๆเดินเข้าบ้านมา ป้าอุ่นมองไปที่ชุดเค้า…“อ้าวทำไมไม่อาบน้ำคะเมื่อคืน”ภากรกระอึกกระอักก่อนตอบป้าอุ่น..
ภากร: เมื่อคืน…อ่อ ผมปวดหัวมากเลยครับเลยเผลอหลับไป ไม่ทันได้อาบน้ำเลย
ภากรตอบได้ดี ป้าอุ่นไม่ได้สงสัยอะไรเค้าต่อ ก่อนที่เธอจะหันไปบ่นพึมพัมด้วยความเป็ห่วงดอกไม้ … “เอ …. ไข้จะหายรึยังนะ” ภากรได้ยินจึงรีบหันมาตอบ “อ่อ… ไข้ลดแล้วครับ”
ป้าอุ่น:อ่อค่ะ เอ๊ะ…คุณภากรรู้ได้ไงคะ
ภากรนึกถึงเื่เมื่อคืน ใบหน้าที่ไร้เดียงสาของดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้าเค้า กอดที่อบอุ่นที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ทำให้เขายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “คุณกรคะ”มือป้าอุ่นแตะไปที่ไหล่ของเขาเบาๆ พาให้เค้าสะดุ้ง ก่อนจะหันมายิ้มกับป้าอุ่น“ป้าว่า….คุณกรดูสดใสขึ้นนะคะ”
ภากร: ครับ..งั้นผมขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวเจษกับก้องก็น่าจะใกล้มาแล้วครับ…
ภากรอาบน้ำเสร็จเค้าก็เดินเลยมารอเพื่อนๆที่โต๊ะทำงาน เค้านั่งลงพิงโซฟา ยกขาขึ้นมาก่ายกัน ก่อนจะมองไปยังรูปครอบครัวที่แขวนประดับห้อง
พลางคิดถึงเพียงแต่กอดที่ได้จากเมื่อคืน และสบถในใจอย่างลึกซึ้ง 《ชั้น…กำลัง สับสนหรอเนี่ย เธอกำลังจะเล่นบ้าอะไรกับความรู้สึกชั้นอยู่นะดอกไม้》
เจษและก้องพากันมองหน้าที่ยิ้มแย้มของภากร ก็พากันงง ภากรที่เห็นว่าเจษและก้องกำลังมองเค้าอยู่ก็ถึงกับรีบหุบยิ้ม ไม่วายที่เพื่อนทั้ง2คนจะพากันแซวเค้า
เจษ: แหม…เขินขนาดเนี้ย มันไม่ธรรมดาแล้วมั้ง
ก้อง: ถ้าชอบก็แค่บอกเค้าไป เก๊กอยู่ได้
ภากร: เห้ย !!! ชอบบ้าบออะไร
เจษ: ไม่ชอบ…แต่จะกลับมาห่วงทำไมวะ
ภากร: ก็ ก็ เปรยาขอชั้นใว้ ชั้นเคยบอกแล้วไงว่าชั้น ไม่มีทางชอบยายนั้น…
ก้อง: อ่ะๆ เข้าเื่…เรียกพวกชั้นมาทำไม
ภากรกำลังจะอ้าปากตอบก้อง ก็ถูกขัดจังหว่ะจากเสียงเคาะประตู ก๊อกๆๆๆ ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นดอกไม้ที่ถือถาดน้ำเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม ดูเธอจำเื่ราวเมื่อคืนไม่ได้จริงๆด้วย แววตาที่เธอมองเค้า รอยยิ้มนั่น…มันดูปกติ ภากรรีบเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะแย่งถาดน้ำมา
ดอกไม้:เอ้า…แล้วคุณมาแย่งชั้นทำไมเนี่ย…
ภากร: ก็ เห็นเธอเจ็บแขนอยู่…
เจษกับก้องพากันเ้าไปดูแผลดอกไม้“โห…น้องดอกไม้ โดนตีขนาดนี้ ไม่แจ้งความหรอครับ นี่มันเข้าข่ายทำร้ายร่างกาย กักขังหน่วงเหนี่ยวเลยนะครับ”
ดอกไม้:ไม่เป็อะไรเลยค่ะพี่ก้อง อาเสกสรรค์มีบุญคุณกับดอกไม้มาก ถ้าไม่ได้คุณอา ก็ไม่มีดอกไม้ในวันนี้แล้วค่ะ…
เจษ: ถึงจะมีบุญคุณ แต่พวกพี่ก็ไม่อยากละเลยเื่นี้นะครับ ดอกไม้ลองนึกภาพตามพี่นะ ถ้าวันนึงดอกไม้เห็นสุนัขหรือสัตว์เลี้ยงที่ถูกเ้าของมันทำร้าย ดอกไม้จะรู้สึกอะไรมั๊ยครับ
“ก็คงสงสารมันค่ะ ดอกไม้คงยืนร้องไห้อ้อนวอนไม่ให้เค้าทำมัน”เจษเดินมาจับไหล่ดอกไม้….
เจษ: นั่นแหละครับ ขอให้ดอกไม้จำใว้ ว่าพวกพี่รู้สึกแบบนั้น
ก้อง: พวกพี่ไม่ได้เปรียบดอกไม้เป็สัตว์นะจ๊ะ แค่ให้เห็นภาพหน่ะจ่ะ…
ดอกไม้ยิ้มออกมา“ดอกไม้ ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยค่ะ สัตว์ทุกตัว มันมีความรู้สึก มันมีหัวใจ และหัวในดวงเดียวของมันก็มอบให้แค่เ้าของมันเท่านั้นค่ะ”ดอกไม้มองมาที่ภากร เค้าหน้าแดงความรู้สึกราวกับมีบางอย่างวิ่งอยู่บนใบหน้า ก่อนยิ้มออกมา เจษและก้องมองไปทางภากรตามสายตาของดอกไม้…
ดอกไม้:อุ๊ย!! พวกพี่คุยธุระกับคุณภากรเถอะค่ะ ดอกไม้เอาน้ำมาเสริฟเฉยๆ ขอบคุณพวกพี่นะคะที่สนใจและไม่เพิกเฉยกับเื่ของดอกไม้ แม้ว่า….ดอกไม้มาจากครอบครัวที่ไม่ดี
ก้องและเจษพากันยิ้มให้กับดอกไม้ด้วยความเมตตา ก่อนที่ภากรจะรีบไล่เธอ“ออกไปได้ละ พวกชั้นจะคุยธุระกัน” ดอกไม้พยักหน้าและเดินออกไปเจษและก้องนั่งลงและหมุนเก้าอี้กลับมาที่ภากร
เจษ: อ่ะๆ เล่ามา ว่าแกมีอะไร
ภากร: อาทิตย์หน้า เราจะไปจังหวัดตากกัน…
ก้อง: ห่ะ ชั้นต้องไปด้วยหรอว่ะ
ภากร: ต้องไปสิวะ… แก ไอ้เจษ แกมีหน้าที่พูดคุยกับชาวบ้าน ส่วนแก ไอ้ก้อง พยายามสืบและเข้าใกล้คดีนี้ให้มากที่สุด…. ชั้นจะต้องทำให้เื่การตายของแม่ไม่ฉาวแบบนี้
เจษ: นี่สรุปแกจะกลับไปปักใจเชื่อเื่นี้อีกหรอ
ภากร: ใช่… ใว้ชั้นจะเล่าให้พวกแกฟัง ที่นั่น รอชั้นมั่นใจกว่านี้หน่อย …. ชั้นขอใบตรวจร่างกายหาสารพิษของดอกไม้จากแกหน่อยก้อง
ก้อง: อ่ะ…ยาพิษนี้ แปลกมากว่ะ ทำมาจากดอกไม้ ดอกไม้มีพิษด้วยหรอวะ
เจษ: ไม่ได้มีพิษอย่างเดียวนะ ยังเป็ยาเสน่ห์ได้อีก ดูอย่างไอ้กรสิวะ ….
ภากร: อะไรๆ เกี่ยวอะไรกับชั้นละ ไปๆ กลับไปกันได้แล้ว ไปเตรียมตัว เพื่อไปกับชั้นอาทิตย์หน้า รีบๆเคลียร์งานกันสะ
เจษ: ก็ดี…ไปทั้งทีชั้นจะพาแฟนไปเปิดตัวด้วย
.
“พี่โอ๊ด….”เสียงดอกไม้ะโดังขึ้นมาถึงห้องทำงาน3หนุ่มพากันวิ่งกรูกันไปดูที่หน้าต่าง ภาพที่เห็นคือดอกไม้วิ่งเข้าไปโผกอดโอ๊ดที่มาหาดอกไม้ถึงบ้าน….ภากรหน้าหงิกทันที เค้ารีบเดินลงไปรับแขกทันทีเจษและก้องก็เดินตามไปด้วยความงงงวย…
ดอกไม้:พี่โอ๊ด พี่ช่วยพี่เปรด้วยนะคะ …..
โอ๊ดนั่งลงพร้อมกับท่าทางคอตก… ภากรเดินมายังโอ๊ด ก่อนที่โอ๊ดเองก็จะทักทายเค้า “อ้าวคุณกร ขอโทษทีนะครับ เข้ามารบกวนถึงบ้านคุณเลย”
ภากร: ครับ … ถ้ารู้ตัวว่ารบกวนก็ควรจะทำให้มันถูกต้องนะครับ…
ดอกไม้: คือ???พี่โอ๊ดมาที่นี่ไม่ได้หรอคะ
ภากร: ใช่…. ถ้าอยากจะพลอดรักกัน อยากกอดกันก็เชิญไปนัดเจอกันข้างนอก…
โอ๊ด: นี่คุณเป็อะไรของคุณเนี่ย…คุณโกรธผมเื่ที่ผมมาหาดอกไม้นี่นะ
ภากร: ใช่… ถ้าคุณอยากได้เธอไปดูแล ทำไมวันนั้นคุณไม่เอ่ยปากขอ ผมจะได้ไม่พาเธอมาให้ป้าอุ่นรู้สึกดีใจแบบนี้….หรือคุณจะเอาไปเลยมั๊ยละ
ท่าทางทีเกรี้ยวกราดของภากรพาเจษกับก้องรีบเข้ามาประกบเพื่อนใว้ ดอกไม้เองก็โมโหกับการกระทำของภากรมาก “คุณไม่ต้องไล่ชั้นหรอก คุณมันไร้เหตุผม”ดอกไม้ปาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากความน้อยใจ “พี่โอ๊ดคะ เดี๋ยวใว้เราไปเจอกันข้างนอกนะคะ”โอ๊ดทำหน้าตาหงุดหงิด “ดอกไม้ ถ้าวันนั้นพี่อยู่ดอกไม้จะไม่ได้อยู่กับคนบ้าๆแบบนี้เลย” โอ๊ดเดินกลับขึ้นรถและขับออกไป ดอกไม้รีบหันมาฉะกับภากรทันที
ดอกไม้:ยังไม่ทันไร คุณก็ไล่ชั้นแล้ว ….ชั้นไปก็ได้ค่ะ
ภากร: ไม่!!!! เธอจะไปใหนไม่ได้เพราะชั้นรับปากกับเปรยาใว้แล้ว
ก้องและเจษที่เห็นท่าจะไม่ค่อยดี จึงขอตัวกลับก่อน“ค่อยๆคุยกันนะ ชั้นกลับก่อน” ภากรไม่สนใจประโยคของเพื่อนรักสักนิด เค้าเอาแต่จ้องหน้าเธอ….
ดอกไม้:ค่ะ เพราะพี่เปร ชั้นเข้าใจ งั้นคุณพูดกฏการอยู่บ้านหลังนี้มาเลยค่ะ…
ภากร: ก็ดี… ข้อที่1.ห้ามพาใครเข้ามาที่นี่อีก ข้อที่2.เธอห้ามออกจากบ้านถ้าชั้นไม่ได้ไปด้วย ข้อที่3.หน้าที่เสริฟน้ำไม่ใช่หน้าที่เธอ อย่าพยายามอ่อยผู้ชายคนอื่นอีก…
ดอกไม้:ค่ะ…แต่ข้อที่2 ชั้นคงทำไม่ได้ เพราะชั้นมีงานที่ต้องทำ
ภากร: งาน ? งานอะไร?
ดอกไม้:คุณไม่จำเป็ต้องรู้ค่ะ … มันเื่ของชั้น
ดอกไม้พูดจบก็เดินหนีภากรเข้าบ้านไป “ดอกไม้ จะไปใหน” ภากรหงุดหงิดมาก เค้ารีบเดินกลับขึ้นห้องไป ยิ่งภาพที่ดอกไม้กอดนายโอ๊ดยิ่งทำให้เค้าโมโห ภากรปิดประตูและล็อคมัน ก่อนจะไปยืนที่หน้าต่างภายในห้อง…. เค้ามองยังบ้านเล็ก ก่อนจะบ่นพึมพัมคนเดียว…
ภากร: งอลชั้นหรอ …. เด็กดื้อแบบเธอควรได้รับบทเรียนจากชั้น….ดอกไม้
เสียงมือถือภากรดังขึ้น… ก่อนจะเห็นชื่อของเปรยาโชว์ที่หน้าจอ“หึ….ฟ้องพี่หรอ”…
ภากร: ว่าไงเปร….
เปรยา: กร…โอ๊ดไปหาดอกไม้หรอ
ภากร: ใช่ !!! เปรก็รู้ใช่มั๊ย กรไม่ชอบให้คนอื่นเข้ามาที่บ้าน
เปรยา: เปรรู้ ขอโทษนะกร ขอโทษแทนน้องด้วยนะ อย่าไล่น้องเลยนะ
ภากร: กรอึดอัด … แต่เพราะคำว่าเปรขอมันดังอยู่ในหัวของกรนะ
เปรยา: ขอบคุณนะกร….
เมื่อเปรยาวางสายไปภากรก็ล้มตัวลงนอนพร้อมมือก่ายหน้าผาก…ภากรถอดหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพร้อมกับปัดมือถือ เข้าIG ภากรมองเห็นโพสต์ของเปรยา ก่อนจะเห็นคอมเม้นท์ของดอกไม้ เค้ารีบเข้าไป่ส่องเธอทันที ภากรเลื่อนปัดดูโพสต์ของเธอ
หน้าIGของดอกไม้
14/02/2022
ขอบคุณสำหรับวันเกิดฉันในปีนี้ @หัวหิน
วันนี้เมื่อ1ชั่วโมงที่แล้ว….
เดี๋ยวพรุ้งนี้ ฉันก็จะลืมมัน ลืมทักสิ่งที่เ็ป ขอบคุณพระเ้า ที่มอบพรให้ฉันสามารถลบล้างทุกสิ่งที่เ็ปได้…
ภากรมีสีหน้าที่ดูกังวลทันที เค้าปิดมือถือก่อนจะหลับลง ….
“คุณหนู ๆๆ คุณหนูจะไปใหนคะ” เสียงดังๆของป้าอุ่นปลุกภากรขึ้นมาอีกครั้ง …. ภากรรีบลุกขึ้นมาดูตรงหน้าต่างก่อนจะเห็นดอกไม้แต่งตัวสวยผิดปกติ เหมือนเธอจะออกไปข้างนอก …..
ภากร:เห้ย!!!!จะไปใหนอ่ะ
ดอกไม้แหงนหน้ามองภากรมาทางหน้าต่างก่อนภากรจะชี้หน้าเธอและออกคำสั่ง “อย่านะๆ รอแปป” ภากรรีบวิ่งลงมาหาเธอ
ภากร:จะไปใหน…
ดอกไม้: ชั้นจะไปทำงาน…
ภากร:ไม่ได้ … เธอต้องไปทำงานกับชั้น
“ห่ะ” ดอกไม้ทำหน้าตาผิดหวัง “รอ…ชั้นจะรีบอาบน้ำแต่งตัว” ภากรรีบขึ้นไปอาบน้ำและลงมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่… “ไปขึ้นรถ เอากระเป๋าไปใว้ในรถด้วย” ภากรโยนกระเป๋าให้เธอก่อนจะดอกไม้รับมันและขึ้นไปรอบนรถ…
รถออกไปถึงประตูหน้าบ้าน ภากรถูกปาดหน้าโดยรถของใครบางคน เอี๊ยดดด
“ว้าย” ภากรเบรกเต็มแรงทำให้ดอกไม้ถึงกับปลิวไปข้างหน้า ภากรรีบหันมาหาเธอ “เป็ไรมั้ย…เจ็บตรงใหนรึเปล่า” ดอกไม้สำรวจตัวเองก่อนจะตอบภากร “ไม่ค่ะ” เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัย ภากรรีบปลดเข็มขัดเพื่อจะลงไปต่อว่ารถอีกคัน แต่ยังไม่ทันที่เค้าจะลงไป เ้าของรถคันนั้นก็เปิดประตูลงมาและเดินตรงมาที่พวกเค้า “ไอ้ติณ” ภากรลดกระจกลงเมื่อติณเดินลงมาที่เค้า ….
ติณ:ผม…เอาการ์ดแต่งงานมาให้ครับ
ภากร:ถึงชั้นไม่ได้จากแก…เดี๋ยวเปรก็เอามาให้ชั้นถึงบ้านอยู่ดี…
ติณถึงกับชักสีหน้าใส่เพราะความหึงหวง ก่อนจะมองไปที่ดอกไม้… เธอเองก็มองมาที่ติณก่อนจะสังเกตุรอยสักที่ต้นคอของเขา
“อ้าว…น้องดอกไม้นี่เอง เรายังไม่เคยรู้จักกันอย่างเป็ทางการสักทีนะครับ” ดอกไม้พยักหน้าก่อนเมินเขาและหันไปทางอื่น
ติณ:สวยใช่เล่นเลยนะ …. แต่….เสียดายจัง
ภากร:เสียดายอะไรของมึง!!! ขยับรถสะ
ติณยังคงยืนมองเค้าด้วยสีหน้าที่ทำให้ส้นเท้าภากรกระตุก ภากรเหยียบคันเร่งก่อนจะพุงชนรถหรูของนายติณจนมันขยับออกไปและไม่ขวางทางเค้า “เห้ย….มึงทำบ้าอะไรวะ”
ภากรเปิดกระจกมายิ้มให้ติณ ก่อนจะรีบเหยียบรถออกไป ดอกไม้ที่เห็นความใจเด็ดของภากรก็ถึงกับหันมามองและชูนิ้วโป้งให้เขา….
ดอกไม้: สุดยอดเลยคุณ…
ดอกไม้ยิ้มให้เขา ก่อนที่ภากรจะเผลอหันมาหัวเราะสะใจไปกับดอกไม้ …. “ใครที่ชั้นไม่ชอบชั้นก็ไม่จำเป็ต้องแคร์”
ดอกไม้: แต่คุณเห็นหน้าเค้ามะ เอาสะหน้าเจื่อนเลย
ทั้งคู่พากันหัวเราะยกใหญ่ …ก่อนเสียงท้องของดอกไม้จะดังขึ้น….
ภากร:หิวหรอ…
ดอกไม้: ใช่…ชั้นต้องกินข้าวทุกเช้าอ่ะ ไม่งั้นก็อยู่ไม่ได้…
ภากร:ถึงว่า… ต้มข้าวต้มทุกเช้าเลย ว่าแต่ …ทำไมวันนี้ไม่ต้มละ…หรือยังโกรธเื่เมื่อวาน
ดอกไม้: เื่??? เื่อะไรหรอ
ภากร:เธอจำไม่ได้…แสดงว่าเธอเจ็บ
ดอกไม้ทำหน้าตานิ่งเฉยไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนภากรจะเลี้ยวรถเข้าร้านอาหาร ดอกไม้มองด้วยความสงสัย
ดอกไม้: พามาทำไมที่นี่อ่ะ…
ภากร:กินข้าวไง….
ดอกไม้: คุณ….ร้านใหญ่ๆแบบนี้ชั้นกินไม่เป็หรอก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็พอ
ภากร:ร่างกายเราจะดูดซับสารอาหารได้ดีที่สุดนะ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมีสารอาหารอะไร????
ดอกไม้: แต่ชั้นอายอ่ะ ร้านก็หรู ดูสภาพชั้นสิ
“ไปๆ อย่าบ่น” ภากรพาเธอเข้าไปในร้านก่อนจะสั่งอาหารมาให้เธอ3-4อย่าง ดอกไม้มองอาหารที่หน้ากินก็ถึงกับตาลุกวาว “โห สั่งมาทำไมเยอะแยะอ่ะคะ”
ภากร:มันมีประโยชน์ไง วันนี้เธอต้องทำงานทั้งวัน กินเอาแรงไปเถอะ…. อีกอย่างชั้นไม่อยากให้เปรไม่สบายใจนะ
ดอกไม้เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยิ้มให้เขา…หลังจากที่ทานอาหารเสร็จภากรก็ขับรถตรงไปยังที่ทำงาน….
ไม้มองไปยังตึกสูงๆที่อยู่ตรงหน้า “หูว” ดอกไม้ถึงกับตาลึกวาว
“ป่ะ…ลง”ภากรเดินนำเธอเพื่อเข้าไปด้านใน โดยมีดอกไม้เดินตาม เธอมองซ้ายขวาสำรวจไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น พนักงานทุกคนต่างพากันสวัสดีภากร
ดอกไม้เธอไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเพราะเธอกำลังตื่นเต้น “นี่ห้องทำงานชั้น วันนี้ชั้นมีประชุม เธอต้องเข้ามาฟังด้วยกัน และสรุปรายงานให้ชั้น…”ดอกไม้ไม่ตอบใดๆ ภากรหันกลับไปดูเธอที่กำลังตื่นเต้นกับสิ่งของที่วางเรียงรายอยู่รอบห้อง “อย่าจับ”ดอกไม้ลดมือลงจากแจกันดอกไม้ที่อยู่กลางโต๊ะประชุมก่อนจะฉีกยิ้มให้ภากรอีกครั้ง เค้าหงุดหงิดที่เธอดูไม่เรียบร้อยแบบนี้….
ภากร: ฟังนะ … อย่าลุ่มล่าม ที่ทำแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าชั้นจะลืมเื่แม่นะ …ตอนนี้ชั้นแค่สับสน
ดอกไม้ตั้งใจฟังจนจบก่อนจะถามภากรกลับ…
“สับสนอะไรหรอคะ”ภากรมองหน้าเธอก่อนจะถอนหายใจ….“ช่างเถอะ….อย่าดื้อก็พอ”
ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะเผยให้เห็นกิ๊บ เลขาสุดแซ่บของภากร … ดอกไม้มองเธอั้แ่หัวจรดเท้า ก่อนจะตะลึงให้กับหน้าอกตูมของกิ๊บ “อ้าว กิ๊บ วันนี้คุณรอหน้าห้องก็พอ ผมมีผู้ช่วยมาด้วย”กิ๊บถอดสีหน้าก่อนจะเดินตรงเ้าไปลูบไหล่ภากรเพื่อแสดงความเป็เ้าของ……
กิ๊บ: กิ๊บไม่ยอมนะคะ … กรจะให้เด็กเอ๋อๆคนนี้มาแทนคนหัวไวแบบกิ๊บได้ไงคะ…
ภากรมองหน้าดอกไม้ ก่อนจะปัดมือกิ๊บออกจากไหล่ของเขา “นี่ดอกไม้ … น้องสาวผมเอง”กิ๊บมองเธอ ก่อนเธอจะยิ้มตอบ “ สวัสดีค้ะพี่กิ๊บ ดอกไม้นะคะ” กิ๊บพยักหน้าตอบรับเธอก่อนจะกอดอกใส่ภากร
ภากร: กิ๊บ…คุณกำลังล้ำเส้นผมนะ … ถ้าคุณทำตัวน่ารัก เดี๋ยวผมว่างจะพาไปทานข้าวละกัน
กิ๊บ: ก็ได้ค่ะ (จุ๊บ)
กิ๊บจูบไปที่แก้มภากรก่อนที่จะเดินเริ่ดๆออกไป ทำเอาภากรแบะดอกไม้อ้าปากค้าง….
ดอกไม้:ไม่อยากจะเชื่อว่าจริงๆคุณแบบนี้
ภากร: หยุดเลยๆ … ก็แค่ แก้เหงาอ่ะ
ดอกไม้:เหอะๆรับไม่ได้
ภากร: หึงหรอ….
ดอกไม้:หึง??? จะหึงทำไม เราไม่ได้เป็อะไรกัน
พูดจบภากรก็ตรงปี่เข้ามาใกล้ๆเธอ “เธอจำไม่ได้จริงๆหรอดอกไม้”ดอกไม้เห็นท่าทีภากรก็ค่อยๆถอยหลังจนติดกำแพง “คุณๆ …ถอยไปนะ”ดอกไม้เงยหน้ามองภากรก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ชั้นจะรอ วันที่เธอกลับมาหลงชั้นจนจะเป็จะตายแบบเมื่อก่อนนะ”แก๊กๆ “คุณกร……คุณจะทำอะไรดอกไม้”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น พวกเค้าพากันหันไปมองก่อนจะพูดที่พร้อมกัน (คุณโอ๊ด/พี่โอ๊ด………)
2K
