รักเอยอย่าร้าวรอน

        คิรากรเดินออกมาจากห้องทำงานของเ๯้าของและผู้บริหารค่ายเพลงที่ตนสังกัดอยู่ด้วยความรู้สึกที่อยากจะหายตัวไปให้ได้จากสภาพความอึดอัดใจที่เป็๞อยู่นี้  แต่ก็ติดที่ใบสัญญา

         ใบแรกที่เขาเซ็นก็เพราะอยากเป็๲นักร้องอยากมีรายได้เพื่อพึ่งพาตัวเองและใบที่สองเขายอมเซ็นเพราะสำนึกในบุญคุณที่ค่ายเพลงเป็๲ผู้ปั้นให้เขาโด่งดังมีชื่อเสียงและมีเงินทองขึ้นมา

        แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันเป็๞เหมือนโซ่ตรวนที่รัดเขาแน่นขึ้นทุกทีจนแทบหายใจไม่ออก  จะมีใครรู้บ้างไหมนะว่าภายใต้ภาพพจน์ที่ดูสวยหรูเลิศลอยนี้เขาต้องรู้สึกกล้ำกลืนแค่ไหน

          “พี่คิวขา  จะไปไหนหรือค่ะ”  

        สาวน้อยที่ชื่ออรกมลเดินเข้ามาหาเขา  หล่อนน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับวนิศราแต่บุคลิกท่าทางต่างกันลิบลับ  อรกมลเป็๞คนร่าเริง  ช่างพูด  มั่นใจในตัวเองหรืออาจจะหมายถึงเอาแต่ใจตัวเองมากด้วย  เธอแต่งกายทันสมัยและใช้ของแบรนเนมอยู่เสมอตามประสาลูกสาวของผู้มีฐานะอยู่ในระดับมหาเศรษฐี

          “เอ่อ...ผม”  

        คิรากรยังนึกไม่ทันว่าจะตอบอย่างไรดี เ๯้าหล่อนก็รีบรวบรัด

          “ออกไปทานข้าวกลางวันด้วยกันนะคะ น้องอรรู้จักร้านอาหารที่อร่อยมากอยู่ร้านหนึ่ง  ถ้าพี่คิวได้ทานแล้วรับรองว่าจะติดใจแน่นอน”

         เธอกล่าวพร้อมกับเข้ามากอดแขนเขาอย่างสนิทสนมทั้งที่พึ่งเจอกันเป็๞ครั้งที่สองเท่านั้น และครั้งแรกก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย

          “ผมต้องดูก่อนว่ามีซ้อมร้องเพลงกับพี่ๆนักดนตรีเพื่อเตรียมเล่นคอนเสิร์ตหรือเปล่า”  

        คิรากรตอบโดยมีนัยสำคัญคือจะหาทางปฏิเสธ  เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็๞พิเศษกับเด็กสาวคนนี้เลยแม้แต่น้อย

          “ไม่มีหรอกค่ะ ถึงมีก็เลื่อนไปซ้อมตอนบ่ายก็ได้ เพราะคุณอาธนวุฒิสั่งให้เราออกไปทานอาหารด้วยกัน” 

        อรกมลวางท่าถือไพ่เหนือกว่าด้วยการอ้างถึงคำสั่งของคนที่คิรากรพึ่งเดินออกมาจากห้องทำงานของเขา  และชายหนุ่มก็คงไม่มีทางปฏิเสธเพราะมันก็เป็๲คำสั่งเดียวกันกับที่เขาพึ่งได้รับมาหยกๆนั้นเอง