บทที่ 29 หมูป่าและเสือดาว
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ กู้เหลียนก็ล้างจานและเตรียมตัวกลับบ้าน แต่พบว่าประตูถูกแม่ของเขาล็อคจากด้านใน
กู้เหลียนหน้าซีด เขาเพิ่งเริ่มคบกับเสิ่นตัวอวี๋ จะให้ค้างคืนที่นี่ได้ยังไง?
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องปีนกำแพงกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านก็เห็นแม่ของเขากำลังรอเขาอยู่
"อ๊ะ! เหลียนเหลียน! แกนี่เก่งจริงๆ เธอจะแต่งตัวอวี๋เข้าบ้านเมื่อไหร่? บ้านเราจะได้แต่งสะใภ้เข้าบ้านเมื่อไหร่? แม่จะได้เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า?"
"ไม่รู้สิ" วันนี้ทำคนเขากลัวจนร้องไห้แล้ว แม่คนนี้นี่ก็ไม่เคยทำให้เขาสบายใจได้เลย
แม่ของกู้เหลียนเอื้อมมือไปบิดหูของเขาแล้วพูดว่า:
"หมายความว่ายังไง? หรือว่าแกคิดกับเธอเล่น ๆ พอเบื่อแล้วก็จะทิ้งเธออย่างนั้นเหรอ?"
"แม่จะบอกอะไรให้นะ เธอเป็ยุวปัญญาชนที่มีความรู้ ถ้าแกหกลอกเธอล่ะก็ แม่จะไปแจ้งความกับตำรวจ"
อะไรคือการยอมเสียสละตัวเองเพื่อความยุติธรรม
กู้เหลียนแพ้ทางแม่ของเขาจริงๆ "เขายังไม่ตกลงคบกับผมเลย จะแต่งกับผมได้ยังไง? อีกอย่างนะ ผมกับเธอคบกัน ยังไม่รู้เลยว่าใครจะทิ้งใคร!"
กู้เหลียนรู้สึกกังวลอย่างมาก ตอนที่ไม่ได้คบกันเขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก ตอนนี้คบกันแล้วเขากลับต้องหวาดระแวงทุกวัน
แม่ของกู้เหลียนปล่อยมือและพูดอย่างเ็า "อืม นอกจากตัวสูงแล้ว แกก็ไม่มีข้อดีอื่นเลย ถ้าแม่เป็ตัวอวี๋ก็คงไม่มองแกเหมือนกัน"
พูดจบก็ฮัมเพลงงิ้วแล้วเดินกลับบ้าน...
กู้เหลียนมองบน แม่คนนี้ใช่แม่แท้ๆ ของเขาหรือเปล่า? เขาคงเป็ของแถมตอนซื้อข้าวสารมาแน่ๆ!
วันรุ่งขึ้น หลังจากยืนยันความสัมพันธ์ กู้เหลียนก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน เช้าตรู่ก็นำขนมปังสองก้อนมาให้เสิ่นตัวอวี๋ "แม่ฉันให้มา"
กู้ตงเทียนมองขนมปังแล้วพูดว่า "น้าสะใภ้ลำเอียงเกินไปแล้ว..."
กู้เหลียนี้เีจะคุยกับเขา ขณะที่พวกเขากำลังเดินขึ้นเขา ก็เห็นกู้
เอ้อร์ต้านและลูกน้องของเขายืนอยู่ที่ตีนเขา
กู้เอ้อร์ต้านจ้องเขม็งมาที่เสิ่นตัวอวี๋แล้วพูดว่า "นังผู้หญิงใจร้าย เธอทำให้ฉันนิ้วขาด ทำให้เวยเวยต้องติดคุก คอยดูนะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่อย่างสงบสุขแน่"
กู้เหลียนปัดมือของเขาออกไปและพูดว่า:
"จะพูดก็พูด ทำไมต้องชี้หน้า? นิ้วนายขาดเพราะอะไร นายไม่รู้หรือไง?"
"ส่วนเื่ที่ซ่งเวยติดคุก นายก็ไปช่วยเธอสิ! ทำไมไม่ไปล่ะ? ตอนนี้ยังไปทันนะ ก็พวกนายเองไม่ใช้เหรอที่เป็โจร?"
กู้เอ้อร์ต้านจ้องเขม็งมาที่กู้เหลียน "นายเข้าข้างคนนอกหมู่บ้าน กล้าดียังไง?"
กู้เหลียนจับมือของเสิ่นตัวอวี๋ "ตอนนี้เธออาจจะเป็คนนอกหมู่บ้าน แต่อีกไม่นาน เธอก็ไม่ใช่แล้ว"
พูดจบชายหนุ่มก็จูงมือเสิ่นตัวอวี๋เดินจากไป
กู้ตงเทียนมองมือของพวกเขาทั้งสองอย่างงุนงง เมื่อขึ้นไปบนูเาแล้ว เขาก็ตบหัวตัวเองแล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ พวกพี่... คบกันแล้วเหรอ?"
กู้เหลียนยิ้มอย่างมีเลศนัย และหันไปมองเสิ่นตัวอวี๋ "ถามฉันทำไม?"
ถามคนที่อยู่ข้างๆ เขาดูสิ! ถามสิ! ถามดูสิ! ฮ่าฮ่าฮ่า...
ในใจของกู้เหลียนตอนนี้ ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว กลัวว่าเสิ่นตัวอวี๋จะพูดอะไรที่น่ากลัวออกมา
ทุกคนต่างมองไปที่เสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างจนปัญญา "ใช่ คบแล้ว แต่ถ้าทำตัวไม่ดี ก็จะไม่คบต่อ..."
ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจและคาดไม่ถึง หัวใจของกู้เหลียนตอนนี้เหมือนรถไฟเหาะ เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง
ในหัวเต็มไปด้วยคำถามว่า ฉันควรทำตัวยังไง?
เสิ่นตัวอวี๋เริ่มค้นหาสมุนไพรแล้ว ไม่รู้ว่าเป็เพราะอารมณ์ดีหรือเปล่า เพิ่งขึ้นเขามาไม่นานก็เจอกับสมุนไพรกอใหญ่ เธออารมณ์ดีมากๆ นี่คือเงินทั้งนั้น!
"ขุด..." เสิ่นตัวอวี๋พูดจบ ทุกคนก็ก้มลง
หวงฉีป่าตอนนี้ยังไม่แพงมาก แต่ในอนาคตสามารถขายได้กิโลกรัมละเป็พัน ใครจะไปเชื่อ?
สำหรับคนขุดสมุนไพร มันคืองานที่เหนื่อยยากมาก อย่างการเจอหวงฉีกอแบบนี้ ถ้า้าขุดออกมาทั้งราก โดยทั่วไปต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งวัน ต้องใช้ทั้ง ค้อน จอบ ค้อนทุบ บางครั้งต้องใช้ทุกอย่างร่วมกัน
หวงฉีที่อายุสิบปี แปดปี ตอนนี้ยังหาได้ง่าย แต่ในอนาคต อยากหาก็หาไม่เจอ ทั้งกอนี้มีประมาณยี่สิบกว่าต้น พวกเขาคงยุ่งทั้งวัน
กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ที่ขุดสมุนไพรจนเหงื่อท่วมตัว รู้สึกสงสารเล็กน้อย เมื่อก่อน! ยังไม่ได้คบกัน ก็พูดอะไรมากไม่ได้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
กู้เหลียนกระแอม "ตัวอวี๋ เธอไปพักผ่อนเถอะ! เตรียมอาหารกลางวันไว้ให้พวกเราก็พอ"
เสิ่นตัวอวี๋หน้าแดงเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้จะลำเอียงโจ่งแจ้งเกินไปแล้วหรือเปล่า?
"ฮ่าฮ่าฮ่า... โอ๊ย! ใครบอกว่าพี่ใหญ่ของเราจีบสาวไม่เป็ ฉันว่าพวกเราต้องเรียนรู้จากเขาแล้ว" กู้โก๋วโถวที่อยู่ข้างหลัง ทนไม่ไหวก็หัวเราะออกมา
กู้โก๋วโถว ปกติเป็คนไม่ค่อยพูด แต่คนนี้ฉลาดมาก นี่ก็เป็สัญญาณที่เขายอมรับในตัวเสิ่นตัวอวี๋
โก๋วโถว หรือ กุนซือโก๋วโถว สมองเขาดีมาก
กู้เหลียนถลึงตาใส่เพื่อนรุ่นน้องทันที เขาหวาดกลัว กลัวว่าภรรยาตัวน้อยจะหนีไปอีก
คิดถึงเื่เมื่อคืนนี้ หลังจากที่ถูกแม่ของเขาทำให้ใ เสิ่นตัวอวี๋ร้องไห้น้ำตานองหน้า ในใจเขาก็รู้สึกร้อนรุ่ม ในูเาร้อนจริงๆ!
เสิ่นตัวอวี๋ไม่บ่ายเบี่ยง ตอบว่า "งั้นฉันไปดูรอบๆ นะ ว่ามีสัตว์ตัวเล็กๆ บ้างไหม?"
เธอค่อยๆ เดินไปทางริมสระน้ำ ที่นี่มักจะมีสัตว์ต่างๆ มาปรากฏตัว
เสิ่นตัวอวี๋หลบอยู่หลังต้นไม้ รอคอยอย่างเงียบๆ...
ฝูงนกจำนวนมากบินมาดื่มน้ำแล้วบินจากไป พวกนี้ไม่ใช่เป้าหมายของเสิ่นตัวอวี๋
ทันใดนั้นหมูป่าตัวหนึ่งก็ส่งเสียงร้องและเดินมาทางริมแม่น้ำ เสิ่นตัวอวี๋หยิบก้อนหินขึ้นมา ขว้างใส่มันอย่างแรง
เธอใช้พละกำลังทั้งหมด ก้อนหินนั้นปะทะเข้ากับกลางหน้าผากของหมูป่า แต่ไม่สามารถทำให้มันตายได้
เสิ่นตัวอวี๋เริ่มหยิบก้อนหินบนพื้นขึ้นมาอีก หนึ่งก้อน สองก้อน สามก้อน...
"ตูม" หมูป่าล้มลงกับพื้น และไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้า เป็เสือดาวสองตัว
เสิ่นตัวอวี๋ผิวปาก เสือดาวสองตัวนั้นพุ่งเข้าหาเธอ ตัวเดียวเธอยังพอรับมือได้ แต่นี่มาตั้งสองตัว...
เธอหยิบผงยาออกมา โปรยออกไปเหมือนดั่งนางฟ้าโปรยดอกไม้ เสือดาวสองตัวนั้นเกือบจะกัดเธอได้แล้ว เธอใจนหลับตา แต่ก็ถูกกู้เหลียนโอบกอดไว้ในอ้อมแขน เขาเตะเสือดาวตัวนั้นจนกระเด็น
เสือดาวสองตัวเมื่อถูกผงยานั้นรมควัน ก็ "ตุบ..." ล้มลงกับพื้น
เสิ่นตัวอวี๋สลบไปอย่างงดงาม เมื่อฟื้นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแล้ว
ตะเกียงน้ำมันกะพริบสลัว เธอคลานลงจากเตียงและพบว่ากู้เหลียนกำลังทำอาหารอยู่ในครัว
ชาติที่แล้วเธอไม่เคยเห็นเขาเข้าครัวมาก่อน กู้เหลียนทำอาหารเป็?
กู้เหลียนทำหน้าบึ้ง นำบะหมี่ที่ทำเสร็จแล้วมาให้แล้วพูดว่า "จะเอาเงินหรือเอาชีวิต เลือกเอา?"
เสิ่นตัวอวี๋กินบะหมี่ฝีมือเขาเข้าไป ในนั้นใส่ไข่และมะเขือเทศ มันอร่อยจริงๆ
"ซ่งเหลียน เธอเรียนทำอาหารตอนไหน?" เสิ่นตัวอวี๋ซดบะหมี่ มองเขาด้วยตาโต
กู้เหลียนมองเธออย่างเฉยเมย "เธอกำลังเปลี่ยนเื่..."
บ้าชะมัด ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เธอคิดเลย เธอคิดว่ากู้เหลียนเป็คนซื่อๆ สูงและผิวคล้ำ แต่ความจริงแล้ว กู้เหลียนไม่เหมือนที่เธอเห็นจากภายนอกเลย
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เสิ่นตัวอวี๋ก็นั่งลงบนตักของกู้เหลียนโดยไม่รู้ตัว...
2K
