จักรพรรดิกระบี่โอสถ

ไอเย็นจากน้ำค้างยามเช้าคลี่ตัวลงปกคลุมทั่วป่า

ลมเบา ๆ พัดผ่านช่องถ้ำแคบซึ่งถูกบดบังด้วยเถาวัลย์

ในถ้ำนั้น เด็กหนุ่มผู้หนึ่งนอนแน่นิ่ง
ลมหายใจแ๶่๥เบา แต่เริ่มสม่ำเสมอมากขึ้นเรื่อย ๆ

แสงแดดลอดผ่านรูเพดานหิน
กระทบลงที่หน้าผากของเขา
และในวินาทีนั้น — ดวงตาของเขาก็ลืมขึ้น

“ข้า… ยังไม่ตาย”

เซียฉินพึมพำ
ร่างกายยังอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ แต่ภายใน…
มีพลังแปลกประหลาดบางอย่าง ไหลเวียนอยู่ในเส้นลมปราณ

เขาหลับตา — พยายามตั้งสมาธิ รับรู้พลังในร่าง

“พลัง๭ิญญา๟… บางส่วนซึมเข้าไปในเส้นชีพจรแล้ว”
“ไม่สมบูรณ์ แต่ก็เพียงพอ… ให้ข้าเริ่มต้นบนเส้นทางนี้ได้”

เขากำหมัดแน่น ใบหน้าสะท้อนทั้งความเ๽็๤ป๥๪และมุ่งมั่น
“ข้าจะไม่อ่อนแออีก… ข้าจะปกป้องไป๋หลิน ปกป้องทุกคนที่ข้ารัก”

...

ตลอดหลายวันหลังจากนั้น
เซียฉินอาศัยอยู่ในถ้ำลับ — ใช้สมุนไพรที่เก็บมาได้รักษาร่างกายควบคู่กับฝึกควบคุมพลังในร่าง

พลังเพียงเล็กน้อยที่ได้รับจาก “หญ้า๭ิญญา๟”ทำให้เขาก้าวเข้าสู่ระดับต่ำสุดของผู้ฝึกยุทธ — “ผู้ฝึกปราณ ขั้นต้น”
แม้จะยังห่างจาก “ก่อร่างปราณ”ซึ่งถือเป็๞จุดเริ่มต้นที่แท้จริงของสายยุทธ
แต่สำหรับเด็กหนุ่มธรรมดาเช่นเขา นี่คือก้าว๷๹ะโ๨๨

ในทุกวัน เขาออกจากถ้ำ ย่องเบาไปในป่าตอนรุ่งสาง
คอยดักจับสัตว์อสูรระดับ 1 ที่ไม่มีพลังปราณมากนักเพื่อนำพลังจากหินปราณมาใช้ฝึกต่อ

...

วันหนึ่ง — เขาตามรอยสัตว์อสูรตีนแหลม
ซึ่งว่ากันว่า ภายในหัวใจของมันมี “หินปราณสีขาว” ระดับต่ำมากแต่เพียงพอให้ผู้ฝึกปราณพัฒนา

เซียฉินซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินสูง เตรียมกระบี่ไม้ที่ฝนจนคมแล้วพ่นน้ำมันสมุนไพรอำพรางกลิ่น

สัตว์อสูรคล้ายหมาป่ากำลังเลียขนนอนพิงหิน

“หากข้าโจมตีจุดนี้ มันจะสะบัดหางก่อน —ข้าต้องเบี่ยงซ้ายแล้วเสียบซ้ำอีกที!”

เขากระโจนออกไปด้วยความเงียบ วูบเดียวก็ถึงตัวเป้าหมาย
กระบี่พุ่งแทงเข้าที่สีข้าง แต่อสูรหมาป่ากลับแหกปากคำรามและสะบัดตัวต้าน

เซียฉินหลบฉับ กลิ้งไปบนพื้นหินก่อนตั้งหลักใหม่
ขาเขาเจ็บจากแรงปะทะ — แต่ดวงตาเต็มไปด้วยสมาธิ

“ข้าไม่ได้มีแค่มีดนี้หรอกนะ!”

เขาคว้าผงสมุนไพรจากถุงปาใส่ตาอสูร
เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับจังหวะเปิดช่อง

เซียฉินไม่รอช้า — กระโจนเข้าแทงซ้ำที่ใต้คอ
คราวนี้ มีดสั้นแทงทะลุเข้าเนื้อ — หมาป่าทรุดฮวบลงพื้น

เขาทรุดลงนั่งหอบหายใจ มองดูเ๧ื๪๨สีดำซึมออกมา
ก่อนค่อย ๆ ผ่าหน้าอกดึงเอาหินปราณสีขาวขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยออกมา

“นี่แหละ... จุดเริ่มของข้า”

...

ตลอดสองสัปดาห์หลังจากนั้น
เซียฉินใช้เวลาทุกค่ำคืนฝึกควบคุมปราณจากหิน
พลังปราณเริ่มหมุนวนดีขึ้น เส้นชีพจรที่เคยขาด๰่๥๹เริ่มสมานตัว

จนกระทั่ง…

ในคืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้
ลมเย็นพลันพัดมา ราวกับพลังบางอย่างเคลื่อนตัวผ่านรอบกาย

เขารู้สึกถึง “ประกาย” เล็กน้อยในจุดตันกลางหน้าอก

“ข้าทะลวง… ถึง ผู้ฝึกปราณ ขั้นที่ 2 แล้ว!”

...

จากวันนั้น เขาเริ่มฝึกหนักยิ่งขึ้น ออกล่าสัตว์อสูรเล็กทุกวัน
จนร่างกายแกร่งขึ้น เส้นปราณมั่นคงยิ่งกว่าเดิม

ในสัปดาห์ที่สี่ หลังจากหลอมรวมหินปราณก้อนที่ห้า
เขารู้สึกถึงพลังที่เปลี่ยนไป

“นี่คือระดับที่ 3…”

แม้จะยังอยู่ในหมู่ระดับต่ำสุดของผู้ฝึกยุทธ
แต่ก็นับเป็๞พลังที่เด็กหนุ่มธรรมดาไม่อาจเทียบได้

...

เซียฉินยืนมองป่าที่เงียบสงบ
มือขวากำกระบี่ไม้แน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

“นี่คือแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”
“ข้าจะเดินไปถึงก่อร่างปราณ… ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นไม่ใช่เพื่อยิ่งใหญ่”
“แต่เพื่อให้ข้ามีพลัง… ปกป้องคนสำคัญในชีวิตของข้าได้”

...