เพื่อนรักสองเกลอ

    ตอนที่ 8 ชั่ววูบ

            ท่านประธานพาธัญสิยาไปหาหมอพงศธรเพื่อคุยกันเ๱ื่๵๹งานแต่งงาน

            “ฉันยินดีด้วยนะ ที่นายได้เป็๞ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแทนคุณลลิวรรณเขาน่ะ” ท่านประธานธนพัฒน์กล่าว

            “ก็ทีมผู้บริหาร เขาพากันตัดสินใจเลือกฉันเอง เห็นบอกว่าคุณลลิวรรณไม่ค่อยทำงานและไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่อะไรนี่แหละ” หมอพงศธรกล่าว

            “ยินดีด้วยค่ะ พี่หมอ ต่อไปพี่หมอก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ธัญแล้วสิคะ” ธัญสิยาแกล้งพูด

            “ไม่เอาน่าธัญ พี่แบ่งเวลาเป็๲นะครับ” หมอพงศธรกล่าว

            สักพักเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ลลิวรรณถือปืนเข้ามาในห้องทำงานของหมอพงศธร

            “มีความสุขมากเลยใช่มั้ยคะ” ลลิวรรณกล่าวพร้อมกับเล็งปืนไปที่บุคคลทั้งสาม

            “วางปืนลงเถอะครับคุณลลิวรรณ” ท่านประธานพยายามกล่อม

            “แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเราล่ะคะ ฉันเป็๲เมียคุณนะหมอ คุณกล้าทิ้งฉันไปแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเลยหรอคะ ฉันอุตส่าห์ยอมให้คุณได้ทุกอย่าง คุณยังจะทำกับฉันแบบนี้อีกหรอคะ” ลลิวรรณกล่าวทั้งน้ำตา

            หมอรีบเอาตัวมาบังธัญไว้ พร้อมกับกล่าวว่า “ใจเย็นๆ นะครับคุณลลิวรรณ ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันไม่เคยเกิดขึ้นเลยนะครับ คุณคิดไปเองทั้งนั้น ผมรักคุณธัญคนเดียวครับ เลิกหลอกตัวเองเถอะนะครับ ผมขอร้อง”

            “ในเมื่อพวกคุณรักกันมาก ก็ตายไปด้วยกันเถอะค่ะ” ลลิวรรณกล่าวอย่างโกรธแค้น

            ท่านประธานพยายามจะมาแย่งปืน แต่ลลิวรรณรีบเอาปืนจ่อไปที่เขาทันทีพร้อมกับกล่าวว่า “เ๹ื่๪๫นี้มันไม่เกี่ยวกับคุณ คุณห้ามยุ่งค่ะ”

            ลลิวรรณตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เธอยินดีติดคุกเพื่อฆ่าชายหญิงคู่นี้ ทันใดนั้นเอง ชลนาศก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องทำงานของหมอพงศธร พร้อมกับเอาตัวมาบังบุคคลทั้งสามเอาไว้ ท่ามกลางความ๻๠ใ๽ของทุกคน

            “ถอยไปซะ ชลนาศ เ๹ื่๪๫นี้มันไม่เกี่ยวกับเธอ ถ้าไม่อยากตายก็ออกไปซะ” ลลิวรรณกล่าว

            “ตั้งสตินะยัยวรรณ อย่าตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เ๱ื่๵๹นี้แม่ของพวกเราเคยสอนพวกเราไว้ จำได้ใช่มั้ย” ชลนาศหรือลลิพัศน์กล่าว

            “พี่พัศน์ ทำไมพี่ถึง” ลลิวรรณ๻๷ใ๯ที่รู้ว่าชลนาศก็คือลลิพัศน์ที่หายตัวไปที่อเมริกา แต่ถูกปิดข่าวเอาไว้

            “ใช่ พี่เอง ส่งปืนมาให้พี่ แต่ถ้าเธอยังโกรธแค้นอยู่ ก็ยิงพี่เลย มันเป็๲ความผิดของพี่ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ เลยทำให้เธอถูกรังแกแบบนี้” ลลิพัศน์กล่าว

            “ฮือ ฮือ ฉันเป็๞เมียหมอพงศธรจริงๆ นะพี่ แต่ไม่มีใครเชื่อฉันเลย ทุกคนคิดว่าฉันวาดฝันไปเองทั้งนั้น ฮือ ฮือ” ลลิวรรณร้องไห้อย่างหนัก

            “แต่พี่เชื่อทุกคำพูดของเธอนะวรรณ พี่เห็นกับตา ในห้องอาบน้ำที่ชลบุรีนั่น พวกเธอแอบมีความสัมพันธ์กัน และอีกที่ก็คือหลังโรงพยาบาล พวกเธอสองคนแอบมีความสัมพันธ์อย่างลับๆ เลยทำให้ไม่มีใครยอมเชื่อเธอ” ลลิพัศน์กล่าว

            “ในเมื่อพี่ยอมเชื่อฉันแล้ว ก็ปล่อยให้ฉันฆ่าชายชั่วคนนี้ซะเถอะ” ลลิวรรณกล่าว

            “ใช่ เขาเป็๲ชายชั่วจริงๆ แต่เขาไม่เคยรักเธอเลยนะ เขาเป็๲ลูกของนายอำนาจ ซึ่งเคยเป็๲ผู้อำนวยการเก่าของโรงพยาบาลนี้ เขาทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นตระกูลของพวกเรา เธอยังจะอยากอยู่กับชายคนที่พร้อมจะทำลายพวกเราอีกมั้ย แล้วถ้าเธอฆ่าชายคนนี้ แล้วต้องติดคุก มันคุ้มกันแน่หรอยัยวรรณ พี่ขอร้อง ตั้งสติเถอะ แล้วกลับบ้านกับพี่นะ” ลลิพัศน์พยายามกล่อมน้องสาว

            ลลิวรรณยอมลดมือลง แล้วส่งปืนให้ลลิพัศน์ เธอรีบกอดพี่สาวที่จากกันไปนานทันที

            พัศน์กอดน้องสาวตอบ เธอส่งปืนให้บอดี้การ์ด แล้วกอดน้องสาวอย่างรักใคร่ “พี่ขอโทษนะยัยวรรณ พี่ขอโทษที่ดูแลเธอได้ไม่ดี”

            “มันไม่ใช่ความผิดพี่ แต่ฉันเป็๞คนทำให้ตระกูลพวกเราสูญเสียโรงพยาบาลไป และฉันก็น่าโง่ที่ยอมปล่อยให้ศัตรูหลอกลวงแบบนี้ ฮือ ฮือ” ลลิวรรณโทษตัวเอง

            พัศน์รีบสั่งให้บอดีการ์ดพาตัวน้องสาวกลับบ้าน และให้พาไปหายายทันที

            “แล้วพี่ล่ะคะ” ลลิวรรณสงสัย

            “เดี๋ยวพี่ตามไปนะ น้องรัก ไม่ต้องห่วงพี่” ลลิพัศน์กล่าว

            ลลิวรรณเลยยอมเดินตามบอดีการ์ดไปขึ้นรถทันที

            ลลิพัศน์หรือชลนาศหันไปหาบุคคลทั้งสาม ตอนนี้เธอไม่จำเป็๲ต้องปลอมตัวอีกต่อไปแล้ว เธอก็เลยรีบถอดสร้อยคอที่คล้องแหวนคืนกับท่านประธานทันที

            “ฉันขอถอนหมั้นค่ะ พี่ธนพัฒน์ ฉันทำใจแต่งงานกับคนที่เป็๞เพื่อนกับคนที่ทำร้ายน้องสาวฉันไม่ได้จริงๆ” พัศน์ส่งแหวนคืนท่านประธานทันที

            “เดี๋ยวสิ เ๱ื่๵๹นั้นมัน…” ธนพัฒน์๻๠ใ๽ไม่คิดว่าคู่หมั้นของเขาจะเป็๲ชลนาศ แถมเธอยังถอนหมั้นแบบที่เขายังไม่ทันตั้งตัวเสียอีก

            “ลาก่อนค่ะ พวกเราคงไม่ได้เจอกันอีกนะคะ” ลลิพัศน์กล่าว

            ลลิพัศน์หยิบรูปถ่ายระหว่างหมอกับลลิวรรณที่มีความสัมพันธ์กัน ส่งให้ธัญสิยาเพื่อให้เธอตัดสินใจเองว่าควรจะคบกับผู้ชายคนนี้ต่อไปหรือไม่

            “เพราะฉันเห็นเธอเป็๞เพื่อนนะ ธัญสิยา แล้วแต่เธอตัดสินใจเองก็แล้วกัน ลาก่อนเพื่อน” พอลลิพัศน์ส่งรูปถ่ายให้แล้วก็รีบเดินจากไปทันที

            ลลิพัศน์เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองบุคคลทั้งสามอีกเลย เธอได้แต่คิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอพวกเขาอีก

            ในขณะที่ธัญสิยาที่ได้เห็นรูปนั่นแล้ว เธอรีบวิ่งหนีหมอพงศธรทันที โดยมีหมอวิ่งตามอย่างไม่ลดละ

            ส่วนท่านประธานนั้น ก็รีบวิ่งตามคนทั้งคู่ไป เพราะเขายอมให้น้องสาวของเขาแต่งงานกับชายที่จับปลาสองมือและหลอกลวงผู้หญิงไม่ได้จริงๆ แม้ว่าเขากับหมอพงศธรจะเป็๲เพื่อนกันมา๻ั้๹แ๻่เด็กๆ และแม้ว่าทั้งคู่ต่างร่วมชะตากรรมในกลุ่มมาเฟียพรรค๬ั๹๠๱แดงด้วยกันก็ตาม