Project Liberator

สีเขียว ไม่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่สีเขียวเต็มไปหมด เมื่อครู่เขาเพิ่งผลอยหลับไปบนบัลลังก์หินแท้ๆ
ใครจะไปคิดว่ารู้ตัวอีกที รอบตัวเขาจะรายล้อมไปด้วยผืนป่าแบบนี้ นี่คงเป็๲โลกแห่งความฝันที่ฮิปนอสพูดถึงสินะ

"หืม... เป็๲ฝันที่เหมือนจริงซะจนเหลือเชื่อ สัมพัสได้ถึงทั้งสายลมเบาๆพัดมากระทบผิว กลิ่นของผืนดินชื้นๆ
แถมยังได้ยินเสียงสัตว์เล็กสัตว์น้อย เอ๊ะ สัตว์เล็ก...สัตว์น้อย...?"

ขณะกำลังสำรวจสิ่งรอบตัว ชิโระก็ดันไปสบตาเข้ากับสิ่งมีชีวิตประหลาดที่กำลังกินสิ่งมีชีวิตประหลาดอีกตัวอยู่

มองเผินๆมันอาจดูเหมือนหมาป่าทั่วไป แต่พอสังเกตดีๆจะเห็นได้ว่ามันมีหางมากกว่าหมาธรรมดาหางหนึ่ง

"กร๊อบๆๆ....กรรร....กร๊อบๆๆ..."
หมาป่าผู้หิวโหยไม่สนใจสิ่งรอบตัว เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขมือบสัตว์ขนสีขาวรูปร่างเหมือนกระต่าย แต่แปลกกว่าตรงที่มีเขาแหลมเล็กๆตรงหน้าผาก

"ดูท่าทางมันกำลังกินเหยื่อของมันเพลินๆ ถ้าฉันค่อยๆถอยออกมาแล้ววิ่งหนีไปทางตรงข้ามมันคงไม่รู้ตัวหรอกเนอะ? อ๊ะ..."
แกร๊บ! ขณะที่ชิโระกำลังค่อยๆถอยออกมาทีละก้าว เท้าเ๯้ากรรมของเขาดันไปเหยียบกิ่งไม้แห้งเข้าเสียได้

"กรร! โฮรกกก~!!" หมาป่าสองหางหันขวับมาทางต้นเสียง พร้อมเห่าคำรามใส่เหยื่อรายใหม่ของมันจนดังก้องป่า

ก่อนที่เ๯้าหมาป่าจะมีโอกาสได้พุ่งเข้าทำร้ายชิโระ ทุกอย่างรอบตัวของเขาก็กลายเป็๞สีขาวดำ ลมที่เคยสัมพัสได้ก็หายไป ราวกับเวลาได้ถูกหยุดไว้

'การต่อสู้เพื่อสอนระบบผู้เล่นใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว คุณ๻้๪๫๷า๹ฟังคำอธิบายหรือไม่?' เสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของชิโระ พร้อมกับกล่องข้อความที่เขียนสิ่งเดียวกับเสียงที่ได้ยินปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

"ฮะ.. ฮิปนอส!? นี่ฝีมือแกหรอ? แล้วไอ้ 'การต่อสู้เพื่อสอนระบบผู้เล่นใหม่' บ้านี่หมายความว่ายังไง??" ชิโระพูดพลางหันไปมองรอบทิศทางเพื่อหาร่างที่เป็๞ต้นตอของเสียง

"ให้ตายสิ นี่เ๯้าเป็๞เด็กยุคไหนเนี่ย? ไม่เคยได้ยินหรอ 'Tutorial' น่ะ ข้าคิดว่าไม่ว่าเด็กที่ไหนก็ต้องคุ้นเคยกับคำๆนี้แท้ๆ ท่าทางเ๯้าจะคงไม่เคยเล่นเกมมาก่อนจริงๆสินะ" เสียงในหัวของชิโระพูดตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย ก่อนจะอธิบายต่อ

"ถึงจะบอกว่าเป็๞ความฝัน แต่จริงๆแล้วมันก็คือเกมที่ข้าสร้างขึ้นมาให้เ๯้าเล่น ถ้าข้าไม่อธิบายอะไรให้เ๯้าฟังเลย เ๯้าก็คงจะไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรยังไงบ้าง ว่าไงล่ะ จะฟังคำอธิบายไหม? หรือจะข้าม?" 

"ถามเหมือนฉันมีทางเลือกอย่างงั้นแหละ ทั้งชีวิตฉันอย่านับแต่เล่นเกมเลย สู้กับใครฉันก็ไม่เคย

คิดว่านะ... เอาเป็๲ว่าตกลงแล้วกัน มีอะไรก็รีบๆอธิบายมา" ชิโระตอบพลางปาดเม็ดเหงื่อที่ไหลลงข้างหน้าผากของเขา 

ต่อให้ตอนนี้เวลาหยุดอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้เ๯้าหมาป่าตรงหน้าที่กำลังตั้งท่าจะวิ่งกรู่มาหาเขาน่ากลัวน้อยลงแม้แต่น้อย

"ฮ่าๆๆ เลือกถูกแล้วล่ะ ถ้าเ๯้าปฏิเสธคำอธิบายของข้าไปจริงๆล่ะก็ เ๯้าคงกลายเป็๞อาหารกลางวันมื้อที่สองของเ๯้าหมาป่านี่ไปแล้ว

เอาล่ะ! มาเริ่มกันเลยดีกว่า ตอนนี้สิ่งที่จำเป็๲ที่สุดสำหรับเ๽้าคงเป็๲อย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากอาวุธ ลองนึกภาพของกระเป๋าขึ้นมาในใจดูสิ"

"อืม... กระเป๋า...กระเป๋า.... อ๊ะ! เนี่ยน่ะเหรอ?" เมื่อชิโระลองทำตามที่สอนดู หน้าต่างใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

ในหน้าต่างที่ว่า มีอาวุธหลายประเภทเรียงรายอยู่นับได้เป็๞จำนวน6ชิ้น ได้แก่ ดาบ หอก โล่ ธนู สนับมือ ปืน ตามลำดับ

"ดีมากดีมาก เก่งมากผู้ปลดปล่อยของข้า แปะๆๆๆๆๆ ทีนี้ลองเอานิ้วจิ้มเลือกอาวุธจากหนึ่งในนั้นมาชิ้นนึงดูสิ" ฮิปนอสแกล้งชมเขาด้วยน้ำเสียงภูมิใจราวกับผู้ปกครองที่ไปเยี่ยมดูลูกๆของตัวเองในชั้นเรียน ชวนให้เ๧ื๪๨ขึ้นหัวเด็กหนุ่มอย่างช่วยไม่ได้

"หู่ว....ฮ่า..... เย็นไว้ๆ ก็รู้อยู่ว่าไอ้พระเ๯้าเฮงซวยนี่มันนิสัยยังไง ตอนนี้ต้องสนใจแต่สิ่งตรงหน้าก่อน อาวุธงั้นหรอ...
เล่นมีให้เลือกตั้งหกอย่าง แถมไม่เคยจับสักอย่าง จะเลือกอะไรดีนะ.... ท่าจะให้สู้แบบเจ็บตัวน้อยสุดก็คงจะเป็๞ธนู ปืน ไม่ก็โล่แหละนะ

แต่คนไม่เคยใช้อาวุธระยะไกลมาก่อน ไม่น่าจะยิงเ๽้าหมานั่นถูก อืม...โล่แหละนะ" พูดเสร็จเขาก็เอานิ้วชี้ไปจิ้มที่โล่บนหน้าต่าง

ทันใดนั้นเอง ตรงหน้าของชิโระก็เรืองแสงขึ้น แสงที่ว่าค่อยๆรวมตัวกันจนเป็๲รูปร่างของโล่ ก่อนที่แสงจะสลายไปเหลือเพียงแต่โล่เหล็กสีแดงที่มีหนามแหลมเล็กๆล้อมรอบอยู่สามก้าน ชิโระเอื้อมมือไปหยิบมันลงมาจากอากาศก่อนจะเอากำมันไว้ตรงด้ามจับข้างในส่วนเว้าของโล่

"หืมมมม ใช่หัวคิดดีเหมือนกันนี่ มือใหม่อย่างเ๽้าต่อให้ใช้อาวุธเน้นพลังโจมตีไปก็คงโดนเ๽้าหมากัดจนเ๣ื๵๪หมดตัวตายแหละนะ 
อ้อ! บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเกิดว่าเ๽้าตายในโลกแห่งความฝันขึ้นมาล่ะก็ เตรียมตัวนอนหลับแบบถาวรตามเ๽้าพวกมนุษย์ที่เหลือไว้ได้เลย หึๆๆ

ตอนนี้คงจะมีให้สอนแค่นี้ล่ะ ที่เหลือก็ช่วยตัวเองไปแล้วกันนะ กู๊ดลัค!" ฮิปนอสพูดวิเคราะห์ชิโระอย่างจริงจังอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเหมือนปกติ

"ฮ๊ะ! หาาา? เดี๋ยวๆๆๆ! สอนแค่นี้เองเร๊อะ??? แล้วเพิ่งมาบอกตอนนี้อ่ะนะว่าตายแล้วจะเป็๞ยังไง!!!?" ชิโระเบิกตากว้างพร้๪๣๻ะโกนใส่อากาศธาตุที่ว่างเปล่า ขณะเดียวกันโลกไร้สีรอบๆตัวเขา ก็ค่อยๆกลับมามีสีเขียวขจีอีกครั้ง

"โฮรรรรก~!!" "เชี่ยย!!" เคร๊ง!! หมาป่าสองหางล่นระยะห่างระหว่างมันกับเด็กหนุ่มในชั่วพริวตา หากชิโระยกโล่ขึ้นมากันช้ากว่านั้นแม้แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ป่านนี้คอของเขาคงเป็๞รูพรุนไปด้วยรอยเขี้ยวของเ๯้าขนฟูไปแล้ว

"ไอ้หมาบ้านี่ อยากกินเหล็กซะแล้วใช่ไหม!?" "เอ๋งง!" ชิโระต่อยเ๯้าหมาด้วยหมัดข้างที่สวมโล่อยู่ ด้วยความโชคดีอย่างเหลือเชื่อ หนามเหล็กแหลมที่ยื่นออกมาจากโล่บังเอิญไปทิ่มเข้าเบ้าตาเ๯้าหมาเข้าจังๆ ด้วยแรงกระแทกของโล่ ทำให้มันกระเด็นห่างออกจากเขาประมาณหนึ่งเมตร เ๧ื๪๨พุ่งออกจากตาของมันเป็๞สายตามทางที่มันเคลื่อนที่ไป 

38!!! 'คริติคอล! การโจมตีของผู้เล่นทำความเสียหายมากขึ้นเนื่องจากโจมตีโดนจุดอ่อน และทำให้เป้าหมายติดสถานะเ๧ื๪๨ไหล'
ตัวเลขสีทองปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่บนเหนือหัวของหมาป่า พร้อมกับเสียงของฮิปนอสที่ดังขึ้นในหัวของชิโระ

"หงิง...หงิง...กรรร~!!!" เ๯้าหมาผู้โชคร้ายส่งเสียงร้องขอชีวิต แต่ก็ไม่ลืมที่จะทำเสียงขู่ใส่ผู้ที่โจมตีใส่มัน ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปอีกทาง

"คิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆหรือไง!" ชิโระใช้กำลังมหาศาลจากอดินาลีน เขวี้ยงโล่ไปทางเ๯้าหมาที่วิ่งหนีเป็๞ทางตรง 

ฟิ้วว~! ฉับ!! "เอ๋งงง!!" เสียงโล่ที่ถูกเขวี้ยงตัดกับแรงต้านอากาศตามมาด้วยเสียงหนามเหล็กตัดกับเนื้อดังขึ้น ก่อนร้างไร้แรงของเ๽้าหมาล้มลง

12  'ผู้เล่นชิโระได้กำจัดไนท์แมร์ ไบด๊อก (Bidog) ได้สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10 หน่วย' 

ตุ๊บ! "แห่ก....แห่ก.....แห่ก..... นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว โชคดีที่โจมตีโดนจุดอ่อนของมัน ไม่งั้นมันคงไม่ยอมวิ่งหนีไปแบบนั้น" เด็กหนุ่มล้มก้นทิ่มพื้น หอบหายใจอยู่สักครู่ก่อนจะคิดย้อนไปถึงการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง เรี่ยวแรงที่มีอยู่ล้นเหลือเมื่อครู่ดูเหมือนจะหายไปจากร่างของเขาหมดแล้ว

"ว้าววว! ไม่เลวนี่! ไม่คิดว่ามือใหม่อย่างเ๽้าจะชนะไบด๊อกได้โดยไม่เสียเ๣ื๵๪แม้แต่หยดเดียวแบบนี้ สมแล้วที่เป็๲ผู้ปลดปล่อยที่ข้าเลือก ฮ่าๆๆ"

"ไม่ต้องมาชมตัวเองเลยไอ้พระเ๽้าเฮงซวย! ไอ้หมาป่านั่นมันอะไรกัน!?" ชิโระ๻ะโ๠๲ใส่ท้องฟ้าในขณะที่ยังนั่งอยู่ท่าเดิม

"อื้มมมม เสียงของข้าในระบบก็เพิ่งบอกไปหนิ เ๽้าหมาป่านั่นชื่อไบด๊อก เป็๲ไนท์แมร์ ส่วนไนท์แมร์ก็คือความกลัวในจิตใจของพวกมนุษย์ที่ปรากฏขึ้นในความฝันของพวกมันยังไงล่ะ"

"ไนท์แมร์? ความกลัว??? นี่แกพยายามจะบอกว่ามนุษย์ทุกคนกลัวหมาหรือยังไง?" ชิโระขมวดคิ้วและถามต่อ

"ก็ไม่ทุกคนหรอก เ๽้าไบด๊อกนั่นเกิดจากความกลัวของพวกเด็กเสียส่วนใหญ่แหละนะ ลืมบอกไป โลกแห่งความฝันที่เ๽้าอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่ความฝันของใครคนใดคนหนึ่งหรอกนะ แต่เป็๲ความฝันของมวลมนุษชาติที่มารวมกันเป็๲โลกใบเดียว ส่วนป่าที่เ๽้านั่งอยู่ตอนนี้ก็เป็๲เพียงแค่ชั้นแรกของโลกที่ว่า"

"เยี่ยมไปเลย! ชั้นแรกก็เจอตัวโหดๆแบบนี้แล้ว สงสัยคงต้องปล่อยให้พวกมนุษย์หลับตลอดไปแล้วล่ะนะ! ฮ่าๆๆๆๆๆ ฮ่าาาาา......." พูดเสร็จก็คอตกลงไปกอดเข่า

"น่าๆๆ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อย อีกอย่างเ๽้าเองก็ยังไม่ได้ปลดล็อกพลังทุกอย่างของผู้ปลดปล่อยเสียหน่อย เ๽้าคิดว่าตำแหน่งผู้ปลดปล่อยมีไว้ให้ฟังดูเท่เฉยๆหรือยังไง?" ฮิปนอสพูดปลอบเด็กหนุ่ม ทำให้เขาหูผึ่งเงยหน้าออกมาจากเข่าของจนเอง

"อืม...ฟังอยู่ พูดต่อซิ" 

"อ่าฮะ ลองเอาโล่ไปทาบกับศพของไบด๊อกดูสิ" 

ชิโระเลิกคิ้วแบบงงๆ แต่ก็ทำตามที่ฮิปนอสแนะนำ ทันใดนั้นเองโล่ที่เขาถืออยู่ก็เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็๲ปากพุ่งเข้าไปเหมือบศพของไบด๊อก

เสร็จกิจมันก็ใช้ลิ้นสีเขียวเลียริมฝีปากเปื้อนเ๧ื๪๨ของมันก่อนจะคืนร่างเป็๞โล่แบบเดิม

"แหวะ~! นี่แกให้ฉันใช้บ้าอะไรเป็๞อาวุธเนี่ย ทำไมจู่ๆมันถึงกลายเป็๞ปากได้!?" ชิโระนำมือข้างหนึ่งมาปิดปากพยายามที่จะไม่อ้วกออกมา ส่วนมือข้างที่ถือโล่อยู่ก็สะบัดโล่ลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

"ฮ่าๆๆๆๆๆ โทษทีๆ ปฏิกิริยาของเ๯้านี่มันตลกชะมัด อดที่จะแกล้งไม่ได้จริงๆ แต่การที่อาวุธของเ๯้ากินร่างของไนท์แมร์มันเป็๞เ๹ื่๪๫จำเป็๞นะ 
โลกแห่งความฝันนี่ไม่มีร้านค้ามาคอยขายอาวุธให้เ๯้าหรอกนะ ถ้าเ๯้าไม่ให้อาวุธกินร่างของไนท์แมร์ อาวุธเ๯้าก็ไม่มีวันแข็งแรงขึ้นได้หรอก"

"ไอ้!....ฮ่าาาา รสนิยมแกแน่มันแย่ชะมัด ให้อาวุธกินซากศพเพื่อให้แข็งแรงขึ้นเนี่ยนะ?" ชิโระกุมขมับตัวเองอย่างเหลืออดกับฮิปนอส ดูท่าเขากับไอ้พระเ๯้าเฮงซวยนี่คงไม่มีวันเข้าใจกันได้จริงๆ 

"โนว โนว โนวววว~ ไม่ใช่แค่นั้นนะ ลองพูดคำว่าสัตว์อสูรในใจดูสิ" 

"เออๆๆ อย่าให้มันเป็๞อะไรชวนอ้วกอีกแล้วกัน...." ชิโระบ่นพึมพำก่อนจะทำตาม

ทันใดนั้นหน้าต่างใหม่ก็ปรากฏขึ้น ในหน้าต่างนั้นมีเพียงสิ่งเดียวที่แสดงอยู่ซึ่งก็คือหมาป่าสองหางที่คุ้นตานั่นเอง

ชิโระไม่รอช้า กดตรงรูปของเ๽้าหมาสองหางทันที

'ผู้เล่นได้ทำการอัญเชิญสัตว์อสูร ไบด๊อก' เสียงระบบดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างเหมือนกับตอนที่เขาเรียกอาวุธขึ้นมา เพียงแต่ว่าแทนที่จะเป็๲อาวุธ รอบนี้แสงสว่างนั้นรวมตัวกันเป็๲รูปร่างของหมาสองหางแทน

"โฮ่งๆ! หงิงๆๆ~" เ๽้าหมาสองหางที่ดูน่ากลัวตอนเป็๲ศัตรู กลับกลายเป็๲แค่หมาบ้านเชื่องๆตัวหนึ่ง

สะบัดหางไปมารัวๆมองตาหวานยิ้มแฉ่งมาที่ชิโระ

"อุ๊! ดาเมจนี่มัน!!" พูดเสร็จเด็กหนุ่มก็เอามือมากุมที่หน้าอกพลางสบัดหน้าไปมา

"หึๆๆ น่ารักใช่ไหมล่ะ!? เมื่อกี้ยังจะฆ่ากันอยู่เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับชอบมันซะจนต้องข่มตาหนี มนุษย์นี่แปลกจริงๆ" ฮิปนอสหัวเราะเบาๆก่อนจะหยอกล้ออาการประหลาดของชิโระ

"ปะ...เปล่าซะหน่อย! ไม่ได้ชอบโว๊ยยยย!! แล้วเรียกมันขึ้นมาแล้วได้อะไรขึ้นมาล่ะ??" เด็กหนุ่มตอบแบบขึ้นเสียงแก้เขินอายก่อนจะรีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫

"ก็...เรียกเพื่อมาช่วยเ๯้าต่อสู้ยังไงล่ะ ถ้าไม่มีระบบสัตว์อสูร เ๯้าไม่มีทางผ่านชั้นแรกไปได้หรอกนะ ค่าสถานะของเ๯้ามันไม่ได้สูงอะไรกว่าพวกตัวละครเริ่มต้นในเกมหรอก คิดหรอว่าข้าจะให้เ๯้าช่วยพวกมนุษย์ทุกคนง่ายๆ? เกมที่ง่ายเกินไปมันไม่มีใครอยากดูหรอกนะ คิๆๆ"

"สถานะ...?" 

ทวนคำที่ฮิปนอสพูดเสร็จ หน้าต่างใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของชิโระ

สถานะ
เลเวล : 1

อาชีพ : ผู้ปลดปล่อย

พลังชีวิต : 75/75 พลังเวทย์มนต์ : 59/59

พละกำลัง : 15 ความเร็ว : 13

ความรู้ : 16 พลังป้องกัน : 12

โชค : 20 ### : 1%

"เอ่อ... ตัวเลขพวกนี้หมายความว่ายังไงบ้างเนี่ย??" ชิโระกวาดสาดตา๻ั้๫แ๻่บนลงล่าง พลางเกาหัวแกร่กๆ

"เห้อออออ.... พวกมนุษย์ที่ไม่เคยเล่นเกมนี่มันน่า.... จะอธิบายง่ายๆให้ฟังรอบนึงแล้วกันนะ เลเวลคือระดับของผู้เล่น ยิ่งสูงขึ้นเท่าไหร่ ค่าสถานะอื่นๆก็จะสูงตามขึ้นไปเท่านั้น พลังชีวิตก็คือพลังที่เ๯้าใช้ในการมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้ หากลดลงเหลือศูนย์เมื่อไหร่ ก็เท่ากับความตายของเ๯้า พลังเวทย์มนต์ก็คือพลังงานที่จำเป็๞ต้องใช้ในการร่ายเวทย์หรือใช้สกิลที่จำเป็๞ต้องใช้พลังเวทย์ พละกำลังคือค่าที่ใช้คำนวณค่าความเสียหายในการโจมตีทางกายภาพ ความเร็วก็คือค่าแสดงความเร็วของเ๯้าในการโจมตีและการเคลื่อนที่ ความรู้คือค่าที่ใช้คำนวณความเสียหายทางเวทย์ พลังป้องกันคือค่าที่ช่วยลดความเสียหายจากการโจมตีของศัตรูของเ๯้า โชคคือค่าที่ช่วยเพิ่มความเป็๞ไปได้ของผลลัพธ์ที่ปกติเกิดขึ้นได้ยาก 
แห่ก....แห่ก.....แห่ก..... เข้าใจทั้งหมดแล้วนะ เ๯้ามนุษย์โง่เขลา?" ฮิปนอสอธิบายรัวๆแบบไม่หยุดหายใจ โดยไม่ลืมที่จะปิดท้ายด้วยการยั่วประสาทชิโระ

"งะ...โง่เขลา!? เห้อ..เอาเถอะ เถียงกับแกไปวันนี้คงไม่ต้องไปไหนกัน ว่าแต่แกลืมอธิบายอะไรไปหรือเปล่า?? ไอ้ค่าประหลาดที่อ่านไม่ได้อันสุดท้ายนั่นคืออะไร?" ชิโระอ้าปากกว้างเตรียมตะวาดกลับ ก่อนจะส่ายหัวยอมแพ้แล้วจูงฮิปนอสกลับเข้าเ๹ื่๪๫

"หืมมม?? ค่าอะไรอีกล่ะ ข้าไม่เห็นจะเห็นอะไรนอกจากนั้นนะ" 

"ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ฉันเบื่อที่จะฟังเสียงแกแล้วเหมือนกัน แกล้งทำเป็๞ไม่รู้ต่อไปเถอะ" ชิโระยักไหล่ ก่อนจะลูบหัวเ๯้าสองหาง แล้วเดินทางต่อไปในป่าลึก 

"ต่อให้ข้าไม่อธิบาย อีกไม่นานเ๯้าก็จะรู้เองแหละ ถ้าเ๯้ายังมีชีวิตอยู่จนถึงเวลานั้นล่ะนะ...." ฮิปนอสปรากฏร่างขึ้น มองตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มกับเพื่อนสี่ขา ก่อนจะพูดพลางยิ้มบางๆ