“เธอนอนที่เตียงฉันเหมือนเดิมแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปนอนที่โซฟาด้านนอก”
ฉันได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบเขา
“นั้น…ฉันหยิบหมอนกับผ้าห่มไปนะ”
“อืม”
“มีอะไรก็เรียกได้ตลอดนะ ฝันดีคร้าบ”
“ฝันดีค่ะ”
ลี่หยางพูดฝันดีเป็ภาษาไทย ส่งยิ้มให้ฉันเล็กน้อยก่อนจะปิดประตู ฉันเดินไปที่เตียงก่อนจะะโนอนลงบนเตียงแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างดีใจสุดๆ
“เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”
หยิกแขนตัวเองไปครั้งนึง
“โอ๊ย…เจ็บ แสดงว่าเป็ความจริง ไม่อยากเชื่อว่าเราจะได้คบกับดาราในดวงใจที่ชอบมานาน หือออไอข้าวฟางชาติก่อนแกต้องช่วยโลกไว้แน่เลย หืออออ”
//^ー^//
เช้าวันต่อมา
~ติ๊งงงงงง ตื่นได้แล้วนะค่ะ ตื่นได้แล้วนะคะ ติ๊งงงงงงง~~~~~~~
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ที่ตั้งไว้ตลอดดังขึ้น ฉันเอื้อมมือจากผ้าห่มออกไปกดปิด ค่อยๆลืมตาขึ้น เมื่อฉันเปิดประตูห้องออกไปโดยการกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง บนโซฟากลับมีหมอนและผ้าห่มที่พับไว้เรียบร้อยวางอยู่
“คนละ?”
“หาฉันอยู่หรอ”
ဝ_ဝ!
“ว๊าย!....ใหมดเลย”
ลี่หยางที่ห่มแค่ผ้าขนหนูครึ่งท่อนเหมือนวันนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำที่เกาะไปตามใบหน้าและตัวของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่ที่เขาพึ่งใช้ไปตีเข้ามาที่จมูกของฉันอย่างจัง ทำให้ฉันไม่สามารถสั่งให้สายตามองไปทางอื่นได้เลย
“อรุณสวัสดิ์”
“ออ….อ่อ อรุณสวัสดิ์”
ในที่สุดสติของฉันก็ถูกเรียกคืน จึงค่อยๆมองไปรอบๆแทนสิ่งที่กำลังดึงดูดสายตาตรงหน้า
“ไม่มองแล้วหรอ”
ဝ_ဝ!
“ใครมอง….เปล่าสักหน่อย ฉันกำลังมองรูปถ่ายที่วางอยู่ข้างหลังนายต่างหากล่ะ”
อยู่ๆลี่หยางก็เดินเข้ามาใกล้ฉันก่อนจะค่อยๆโน้มตัวเข้ามาหาฉัน
“แต่ฉันอยากให้เธอมองนะ”
ဝ_ဝ!！
พูดจบก็เดินอ้อมฉันไป ปล่อยให้ฉันยืนแข็งทื่อหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดและท่าทางของเขาที่ทำไปเมื่อกี้ ทำเอาหัวใจน้อยๆเต้นไม่เป็จังหวะเลยทีเดียว
// (^-^)//
ลี่หยางที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเดินมานั่งข้างๆฉันที่กำลังนั่งไถ่โทรศัพท์เล่นอยู่บนโซฟา เขายื่นมือมาจับมือฉันไว้อย่างอ่อนโยน
“วันนี้ฉันมีประชุมกับทางทีมงานเื่วาไรตี้ที่จะไปถ่ายที่ประเทศไทย วันนี้เลยอยู่กับเธอไม่ได้ทั้งๆที่เป็วันแรกที่เราตกลงคบกัน”
“ไว้เราค่อยไปเดตกันย้อนหลังก็ได้ ว่าแต่นายไปถ่ายวาไรตี้ที่ไทยวันไหนอ่ะ”
“วันอาทิตย์หน้า”
ฉันได้แต่พยักหน้าแล้วจับมือของเขาตอบ แววตาของเขาที่รู้สึกผิดกำลังมองมาที่ฉัน
“ฉันไม่เป็ไรจริงๆ มันคืองานของนาย ฉันเข้าใจ”
“แต่วันนี้ให้ฉันไปส่งนะ อย่างน้อยวันแรกที่เราคบกัน ฉันก็อยากอยู่กับเธอให้นานอีกหน่อย”
“อืม”
// (^-^)//
(มหาลัย)
“อ่ะ!!!!! อะไรนะ แกคบกับลูกศิษย์คนนั้นแล้วหรอ ไหน…เื่มันเป็ยังไง เร็วๆเล่ามา”
ถิงถิงกับซิงซิงลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง เคลื่อนตัวมารวมตัวอยู่บนเตียงของฉันด้วยสีหน้าทั้งตื่นเต้นและใอย่างรวดเร็ว ฉันเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้ทั้งสองคนฟัง
“หวานมากเลยพี่ฟางฟาง”
“ว่าแต่ ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าตาแฟนแกแบบจริงๆจังๆเลยสักครั้ง เจอแต่ตอนใส่เมสปิดหน้าปิดตาตลอด วันไหนแกจะพามาแนะนำให้พวกฉันสองคนรู้จักล่ะ”
“ฉันก็อยากรู้จัก”
ซิงซิงรีบพูดแทรกขึ้นมา
“เดี๋ยวฉันขอถามเขาก่อนนะ เพราะอาทิตย์หน้าเขาต้องไปต่างประเทศ น่าจะกลับมาอีกทีอีกอาทิตย์นึงเลย”
“อ๋อ โอเค”
“แล้วปิดเทอมนี้ พวกแกไปไหนกันบ้างล่ะ”
ปิดเทอมครั้งนี้ ถิงถิงและฉันก็ไม่ได้กลับบ้านที่ไทยเหมือนเดิม เพราะต้องประหยัดเงินในกระเป๋าไว้ ส่วนครั้งนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาก็คือซิงซิงที่ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน
“ฉันมีนัดกับพี่ตงหยางแล้ว น่าจะไปบ้านเกิดพี่ตงหยางอีก”
“ฉันไปเก็บตัวที่มหาลัยกีฬาเพื่อคัดตัวนักกีฬาว่ายน้ำ”
“นั้น…ฉันก็คงนอนเหงาๆอยู่ห้องคนเดียว”
ถิงถิงกับซิงซิงต่างสลับกันมาเตะเบาๆที่หลังฉันเป็การปลอบใจ
~ครืด~~
ฉันหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหมอนขึ้นมาดูข้อความที่ไม่ได้อ่าน 2 รายชื่อ ซึ่งส่งมาไล่เลี่ยกัน
{ฟางฟางพี่มีอะไรให้ช่วยหน่อย}
พี่ลีน่าส่งข้อความมาหาฉัน โดยส่งรายละเอียดสิ่งที่ฉันต้องทำให้ฉันอ่าน ฉันตอบรับไปโดยทันที และตอบกลับข้อความอีกข้อความหนึ่งต่อ
{พรุ่งนี้ฉันมีที่หนึ่งจะพาเธอไป}
{ได้สิ}
{นั้นพรุ่งนี้ฉันไปรับตอนแปดโมงเช้านะ}
{โอเค}
“ใครนะ”
ถิงถิงโน้มหัวมาที่โทรศัพท์ฉันพอดี ฉันรีบดึงโทรศัพท์เข้าหาอกอย่างใ
“แกนี่นะ ใหมด”
“ว่าแต่ ฉันลืมถามชื่อแฟนแกไปเลย”
“ลี่หยาง”
//ဝ.ဝ//
“ว๊ายยยย ร้ายนะเพื่อนหาแฟนชื่อเดียวกับดาราที่ชอบ”
(^-^)
ฉันได้แต่ส่งยิ้มให้เพื่อนสนิทของตัวเอง (ขอโทษทีนะถิงถิงแต่เื่นี้มันเป็ความลับระหว่างฉันกับอาจารย์และพี่ลีน่า)
ลี่หยางขับรถสีดำที่ไม่คุ้นเคยมารับฉันที่มหาลัย ฉันรีบขึ้นไปนั่งบนรถแล้วขับออกไป
“นายขับรถใครมาอ่ะ”
“รถลีน่า”
“อ๋อ…ว่าแต่วันนี้เราจะไปที่ไหนกันหรอ”
“ความลับ”
ลี่หยางหันมายิ้มให้ฉันพร้อมกับยื่นมือมาจับมือของฉันไว้ ทำให้ฉันอดยิ้มกับการกระทำของเขาไม่ได้เลย
รถค่อยๆจอดลงที่สวนสนุกแห่งหนึ่ง
“กรี๊ดดดด!!!!!”
“กรี๊ดดดด!!!!!”
เสียงดังสนั่นของเด็กๆและผู้คนที่มาเที่ยวเล่นในที่แห่งนี้ ดังจนได้ยินมาถึงลานจอดรถที่ฉันกับลี่หยางยืนอยู่
“ไปกัน”
“เดี๋ยว!”
“นายไม่กลัวคนจำนายได้หรอ”
“ไม่ต้องห่วง ฉันมีวิธี”
ลี่หยางไม่รอให้ฉันหายสงสัยรีบคว้าข้อมือฉันให้วิ่งตามเขาเข้าไปด้านใน ด้านในมีเครื่องเล่นมากมาย ที่มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่กำลังปลดปล่อยความสนุกกันสุดติ่ง ร้านค้าที่ขายของกินและขนมเยอะแยะเต็มไปหมด ลี่หยางพาฉันมาหยุดอยู่ที่ร้านขายของแต่งตัวน่ารักๆ ก่อนจะหยิบแว่นที่มีลักษณะตลกๆขึ้นมาใส่ให้ตัวเอง และหยิบไม้คาดผมขึ้นมาใส่ให้ฉัน
“เป็ไง แผนนี้ใช้ได้ไหม”
“อืม…ก็ไม่เลว”
เราต่างหัวเราะให้ๆกับการที่ต่างคนต่างหยิบนู้นแต่งนี้ให้กับอีกคน จนกระทั่งฉันได้ใส่ไม้คาดผมรูปกระต่ายกับลี่หยางที่ใส่ไม้คาดผมเป็รูปไดโนเสาร์กับแว่นรูปพระอาทิตย์ขึ้นมาใส่
“เธออยากเล่นอันไหนก่อน”
“อืม…..อันนี้”
ฉันชี้ไปที่ไวกิ้ง เรือั์ที่โยกไปมาด้วยความเร็วและเสียงกรี๊ดของคนก่อนหน้าที่เล่นกันอยู่
“ได้สิ”
คนก่อนๆค่อยๆทยอยลงกันมา ก่อนที่จะพนักงานจะบอกให้คนที่ซื้อตั๋วต่อไป สามารถขึ้นไปจับจองที่นั่งกันได้ ฉันเลือกไปนั่งตรงสุดปลายเรือ เมื่อเครื่องเล่นค่อยๆขยับความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลี่หยางจับมือฉันแน่นพร้อมทั้งหลับตาปี๋และแหกปากกรี๊ดยิ่งกว่าเด็กข้างๆเสียอีก ฉันได้แต่ยิ้มตามและกรี๊ดไปกับความตื่นเต้นของเครื่องเล่นที่เร็วขึ้นเรื่อยๆจนค่อยๆช้าและหยุดลง เป็อันหมดรอบ เราเดินลงมาอยู่ที่พื้นแต่สีหน้าลี่หยางเหมือนไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่
“นายไหวไหม”
“ไม่เป็ไร หน้ามืดนิดหน่อย”
“นั้นนายนั่งพักตรงนี้แปบ เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำให้”
ลี่หยางพยักหน้ารับด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ฉันรีบไปต่อแถวซื้อน้ำให้เขาก่อนจะรีบวิ่งกลับ ลี่หยางรับน้ำฉันไปดื่มก่อนจะเอนหัวมาซบที่ไหล่ฉัน
“แบบนี้ดีจัง”
เวลาผ่านไปสักพัก จนลี่หยางมีสีหน้าที่ดีขึ้นและกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
“เธออยากเล่นอะไรอีกไหม”
“นั้น ครั้งนี้เล่นอะไรเบาๆแล้วกัน”
ฉันชี้นิ้วไปที่ม้าหมุน ที่มีแต่เด็กๆกำลังเล่นกันอยู่
เราสองคนขึ้นไปนั่งตรงนู้นทีตรงนี้ที เปลี่ยนไปเรื่อยๆพร้อมกับถ่ายรูปเป็ที่ระลึกในการมาเดตกันครั้งแรก ตอนนี้ในเมมเมอรี่โทรศัพท์ของฉันก็มีแต่รูปของเราสองคน เราใช้เวลาที่สวนสนุกกันทั้งวัน จนพระอาทิตย์ค่อยๆตกดิน
“วันนี้สนุกมากเลย เราจะกลับกันเลยไหม”
“ฉันขอเลือกเล่นอีกที่นึงก่อนนะ แล้วค่อยกลับ”
ลี่หยางพูดเสร็จก็พาฉันเดินมาหยุดอยู่ทางขึ้นชิงช้า์ พนักงานเปิดประตูให้เรา ก่อนที่ชิงช้าจะค่อยๆเลื่อนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ วิว้าที่มองลงมาด้านล่างสวยกว่าตอนกลางวันเสียอีก แสงไฟจากบ้านเรือนตึกสูงต่างๆในตัวเมืองส่องสว่างสวยจนไม่กล้าหลับตา ลี่หยางเห็นฉันตั้งใจมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้นกับวิวตรงหน้า ก็ขยับตัวมานั่งข้างเดียวกับฉัน ชิงช้าค่อยๆหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดบนสุด
“ข้าวฟาง”
ဝ_ဝ
เสียงลี่หยางที่เรียกชื่อฉันเป็ภาษาไทย ทำเอาฉันประหลาดใจจนหันกลับไปมอง เพราะั้แ่มาอยู่ที่จีนก็ไม่มีใครเรียกชื่อฉันจริงๆอีกนอกจากถิงถิง แต่อยู่ๆก็มีเสียงพลุดังขึ้น ฉันจึงต้องหันกลับไปมองวิวอีกครั้ง พลุที่ถูกจุดอยู่ใกล้มากๆ และมองเห็นได้ชัดจากมุมที่ฉันอยู่
“วี๊ด…..ปัง”
“วี๊ด……ปัง”
“ลี่หยาง นายดูนั่น”
ฉันหันกลับไปหาลี่หยางเพื่อบอกให้เขามองไปที่พลุตรงนั้นที่กระจายตัวเป็รูปต่างๆ แต่ลี่หยางยังคงมองมาแค่ที่ฉัน ก่อนจะจับเอวฉันดึงเข้าไปหาแล้วประกบริมฝีปากลงมาที่ปากของฉันทันที ฉันค่อยๆหลับตาลงแล้วตอบรับจูบของเขา เสียงพลุยังคงดังขึ้นเรื่อยๆรอบตัวเราทั้งสองคน แต่หูของฉันกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรมากนัก มีเพียงเสียงลมหายใจของคนตรงหน้าเท่านั้นที่ดังเป็จังหวะๆ ลี่หยางค่อยๆถอนจูบออกอย่างแ่เบา
“ข้าวฟาง ฉันชอบเธอนะ ขอโทษที่พูดช้าไป”
ဝ_ဝ
ลี่หยางยังคงพูดภาษาไทย ในสิ่งที่ฉันอยากได้ยินมาตลอด ฉันดึงคอเสื้อของเขาเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบริมฝีปากลงอีกครั้ง ความหวานจากการจูบนี้มันห้ามใจไม่ไหวจริงๆ
405
