แเื่ที่มาร่วมงานในงานแต่งต่างก็สงสัยหันกระซิบกระซาบถึงชื่อในบัตรเชิญ ซึ่งเป็ชื่อของบุษย์น้ำพราวและพยัคฆ์แต่ป้ายที่อยู่บนเวทีกลับกลายเป็ชื่อของบุษย์น้ำเพชรและพยัคฆ์แทนเมื่อกวาดมองไปยังเ้าภาพฝ่ายเ้าบ่าวนั้นไม่เท่าไหร่ ดูเฉยๆ ไม่ยินดียินร้ายแต่สำหรับฝ่ายเ้าสาวนั้นกลับมีสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทนไม่สดชื่นแจ่มใสและค่อนข้างจะออกไปทางซีดด้วยซ้ำจนน่าแปลกใจ
ทั้งที่ลูกสาวได้แต่งงานเป็ฝั่งเป็ฝากับตระกูลปาสัยสุนัยที่ร่ำรวยติดอันดับหนึ่งในสิบของเมือไทยอีกทั้งตัวเ้าบ่าวอย่างพยัคฆ์เองก็มีชื่อเสียงโด่งดังในวงสังคมถึงจะค่อนไปในทางร้ายมากกว่าทางดีก็เถอะ แต่ทุกคนก็น่าจะดีใจและมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสมากกว่าที่จะมีหน้าตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้
“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไงน้ำเพชรดูซิแขกสงสัยกันใหญ่แล้วนะ”พยัคฆ์ก้มกระซิบที่ริมใบหูหญิงสาวและถือโอกาสจุมพิตแก้มนุ่มไปหนึ่งครั้งวันนี้บุษย์น้ำเพชรสวยมาก สวยจนเขาถึงกับตะลึงจนไม่อยากที่จะมีงานแต่งอันแสนจะน่ารำคาญเพราะมันทั้งร้อนอึดอัดและใช้เวลานานเกินไป
บุษย์น้ำเพชรถอนหายใจเฮือกใหญ่ั้แ่เธอเดินออกจากห้องแต่งตัวมาพยัคฆ์ก็เอาแต่สั่งๆ และสั่งอยู่ตลอดเวลาทำโน่นไม่ได้ทำนี่ไม่ดีต้องฉีกยิ้มกว้างๆให้คนอื่นเห็นว่าเธอกำลังมีความสุขจนแทบจะสำลักแล้วชิทำราวกับว่าแต่งด้วยความรักงั้นแหละ นี่ถ้าไม่ติดว่าพ่อทำธุรกิจผิดพลาดบวกกับว่าพิษทางด้านเศรษฐกิจที่มันรุมเร้าเข้ามานะต่อให้ไอ้บ้านี่บังคับให้ตายเธอก็ไม่แต่งหรอก
“ทำไมฉันจะทำหน้าแบบนี้แล้วมันหนักส่วนไหนของนายหรือนายเสือ” หญิงสาวตีรวนออกไปและเกือบจะยกสองมือขึ้นเท้าสะเอวแล้วด้วยถ้าไม่ติดว่ามีแขกสำคัญคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายและแสดงความยินดีกับเธอและพยัคฆ์เสียก่อน
หลังจากแขนคนนั้นเดินเข้าไปในบริเวณงานเรียบร้อยแล้วคำตอบที่หญิงสาวได้รับจากการขัดคำสั่งของพยัคฆ์ก็คือจมูกโด่งและปากร้อนผ่าวที่กดลงบนบ่าเนียนและนุ่ม
“ไม่ได้หนักหรอกนะบุษย์น้ำเพชร แต่เพียงแค่มันจะทำให้ฉันมีโอกาสลงโทษเธอบ่อยๆเธออาจจะไม่ชอบนะ แต่ฉันชอบที่สุดเลยล่ะ”
มือเรียวกำหมัดแน่น อยากที่จะยื่นมันไปประทับบนใบหน้ายิ้มๆของคนที่กำลังทำตัวเป็เ้าบ่าวผู้แสนดีคอยดูแลเ้าสาวอย่างถะนุถนอม แต่ถ้าจะมองให้ดีอีตาบ้านี่แอบหากำไรจากเธอตลอดเวลา ถ้าไม่ใช่มือที่โอบรอบเอวคอยลูบไล้แผ่นหลังส่วนที่ไม่มีผ้าปกปิดอยู่ก็จะเป็ปากอุ่นที่ประทับลงมาบนบ่าสลับกับแก้มเนียนนุ่ม
แล้วไอ้ชุดบ้านี่ก็ไม่รู้ว่าใครเป็คนเลือก ดูซิไอ้รุ่มร่ามนะไม่เท่าไหร่แต่โป๊จะตายชัก แล้วยังไม่มีอะไรให้ปกปิดเนื้อขาวๆบนอกเลยไอ้เ้าบ่าวขี้หลีและหื่นอย่างพยัคฆ์ถึงได้มองอย่างสบายตาสบายใจอยากจะฆ่าคนเลือกจริงๆ บุษย์น้ำเพชรขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเธอไม่ชอบไอ้ชุดแต่งงานบ้านี่ั้แ่ตอนที่เดินเข้าไปเห็นในห้องแต่งตัวแล้ว
ชุดสีขาวบริสุทธิ์ ้าระหว่าง่อกมีช่อดอกกุหลาบประมาณสิบกว่าดอกทำเป็รูปหัวใจและมีเชือกดึงขึ้นไปผูกไว้ด้านหลังลำคอ ตัวเสื้อแนบชิดพอดีตัวที่สะเอวที่จะมีชายจัดวางไว้อย่างมีศิลป์ก็จริง แต่เธอว่ามันมากเกินไปอีกทั้งตัวกระโปรงที่ฟูฟ่องและหนักมากจะเดินไปไหนมาไหนก็เหมือนลากหินอยู่
ยังมีรองเท้าส้นแหลมราวกับเข็มอีกล่ะ ถึงเธอจะชอบใส่รองเท้าส้นสูง แต่การที่ต้องใส่เดินและยืนอยู่แบบนี้มันก็ไม่สนุกเลยสักนิดเมื่อยก็เมื่อยเจ็บก็เจ็บ แต่ก็ขัดขืนไม่ได้เมื่อพยัคฆ์เป็คนยืนกำกับเองว่าเธอต้องใส่ต้องทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ขนาดว่าพ่อกับแม่ของเธอเองก็ยังเข้าใกล้เธอไม่ได้เลย เพราะถูกเขาคุมเข้ม
“ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณพ่อคุณแม่ เผอิญว่าผมไม่ไว้ใจกลัวว่าเ้าสาวคนนี้จะหนีไปอีกและคราวนี้ครอบครัวของเราทั้งสองคงจะมองหน้าใครในสังคมไม่ติดอีกนานครับผมจึงขออนุญาตให้น้ำเพชรอยู่กับผมตลอดดีกว่า”
ว่าแล้วพยัคฆ์ก็ลากเธอไปโน่นไปนี่ด้วย ขนาดเธอเข้าห้องน้ำเขายังต้องเดินมาเฝ้าถึงหน้าห้องน้ำอีก คิดแล้วอยากจะบ้าตายทำอย่างกับว่ารักและ้าเธอมากถึงจนขาดไม่ได้อย่างนั้นแหละ
แเื่ที่เข้าไปเห็นป้ายในงานยังคงพูดคุยกระซิบกระซาบกันจนพยัคฆ์เริ่มที่จะรำคาญและชายหนุ่มก็ไม่ทนรอให้คนเ่าั้ต้องสงสัยอยู่นาน ชายหนุ่มโอบแขนรอบเอวเล็กคอดดึงหญิงสาวเดินไปบนเวทีใหญ่โดยที่ไม่รอฤกษ์งามยามดีใดๆ แล้ว
“ผมต้องขอขอบคุณแขกทุกท่านที่มาร่วมงานแต่งงานของผมกับน้ำเพชรในวันนี้นะครับ”พยัคฆ์หันไปมองทางคุณหญิงอมราคุณย่าของตนที่ตอนนี้ได้เป็ลมและเรียกหายาดมเรียบร้อยแล้ว
ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปากและพูดต่อไปอย่างไม่แคร์ว่าคนที่มาร่วมงานจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของเขาในครั้งนี้
“แต่ผมก็คงไม่ต้องบอกทุกท่านหรอกว่าทำไมชื่อของเ้าสาวในบัตรเชิญกับป้ายที่มองเห็นอยู่้าทำไมถึงไม่ใช่ชื่อเดียวกันเพราะยังไงงานวันนี้ก็ยังต้องดำเนินการต่อไป...”
“เดี๋ยวซิคะเสือ เสือจะทิ้งพวกเราเพื่อไปเลือกนังหน้าอ่อนนี่น่ะหรือคะ”สกุลนาหนึ่งในหญิงสาวที่พยัคฆ์มีความสัมพันธ์ด้วยและชายหนุ่มก็ยังไม่ได้ทอดทิ้งถึงแม้ผู้หญิงจะเป็เพียงของใช้สิ้นเปลืองก็จริง แต่มันก็ย่อมมีเวลาการใช้งาน ในเมื่อความหวานที่ได้รับยังไม่หมดชายหนุ่มก็ยังไม่คิดที่จะทิ้ง
แต่เมื่อไหร่ความหวานหมดสิ้นและความเบื่อหน่ายเข้ามาแทนที่นั่นแหละถึงจะเป็เวลาอันสมควรที่ของชิ้นนั้นจะต้องลงไปอยู่ในถังขยะและมันก็จะหายไปจากชีวิตของเขาอย่างถาวรด้วยเงินจำนวนหลายแสน ที่ของใช้สิ้นเปลืองนั่นจะได้รับไป
“ใช่ค่ะเสือ” ปัทมาวดีหญิงสาวอีกคนที่เพิ่งจะถูกพยัคฆ์โละทิ้งก็ร่วมผสมโรงพูดขึ้นด้วยใบหน้าอันแดงก่ำดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่ชอบใจ เธอถูกชายหนุ่มทอดทิ้งทั้งที่ยังไม่ทันจะถึงเดือนดีสิ่งที่ได้จากพยัคฆ์มันก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เธอยอมปล่อยมือจากชายหนุ่มได้
“ปานว่าพี่เสือคิดผิดคิดใหม่ได้นะคะ จะเอาชีวิตทั้งชีวิตไปผูกติดกับผู้หญิงคนเดียวมันไม่คุ้มกันหรอกค่ะ”ปานตะวันหญิงสาวอีกคนที่เพิ่งจะเริ่มสานสัมพันธ์กับพยัคฆ์เอ่ยขึ้น
เธอเพิ่งจะได้เรียนรู้บทรักของชายหนุ่มเพียงแค่ครั้งเดียว แล้วอีก 7 วันหลังจากนี้ชายหนุ่มก็จะพาเธอไปเที่ยวญี่ปุ่นแต่เขากลับมาเปลี่ยนใจโทรไปยกเลิกสัญญาโดยที่เธอยังไม่รู้เลยว่าทำอะไรผิด
บุษย์น้ำเพชรมองกราดไปที่หญิงสาวแต่ละคนที่แท็กทีมกันมาป่วนงานแต่งงานของเธอกับพยัคฆ์ด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญใจนี่ถ้าไม่ติดว่าเพราะครอบครัวเธอกำลังมีปัญหาและเธอสูญเสียสิ่งมีค่าให้กับชายหนุ่มไปแล้วล่ะก็ยายพวกนี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาว่าเธออยู่แบบนี้หรอก
“หรือคะ ทำไมพวกคุณทั้งสามคนถึงคิดแบบนั้นละคะ”บุษย์น้ำเพชรชิงไมค์จากพยัคฆ์มาถือและถามพร้อมกับเบะหน้าด้วยความรังเกียจระคนสงสาร
“หรือเพราะคนที่มายืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่พวกคุณ คุณ และคุณ”บุษย์น้ำเพชรชี้หน้าหญิงสาวแต่ละคนพร้อมกับยิ้มเยาะเย้ย
“พวกคุณทั้งสามคนคงจะอิจฉาฉันมากกว่าที่...”หญิงสาวยื่นมือไปจับแขนของพยัคฆ์ดึงมาโอบรอบเอวเล็กคอดอีกทั้งเอนตัวพิงลำตัวกว้างของชายหนุ่ม
“ที่พี่เสือดันมารักฉัน เด็กผู้หญิงกะโปโล หน้าตาก็งั้นๆสวยสู้พวกคุณไม่ได้ แต่กลับได้เข้าพิธีแต่งงานที่สังคมยอมรับ”รอยยิ้มเย็นจากบุษย์น้ำเพชรแผ่ไปถึงหญิงสาวทั้งสามคน
“หรือย่ะ แต่ฉันไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่เพราะบัตรเชิญมันบอกว่าเป็พี่สาวเธอไม่ใช่หรือไงบุษย์น้ำเพชรฉันว่าเธอนะแย่งเสือเขาจากพี่สาวเธอเองละมั้ง”ปัทมาวดีเอ่ยปากถามขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้เื่อะไรที่สาวสวยทรงเสน่ห์อย่างเธอจะยอมแพ้ยายเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้ล่ะ
“โอ๊ะ!”บุษย์น้ำเพชรยกมือขึ้นปิดปากราวกับว่าสิ่งที่ได้ยินมานั้นเป็เพียงเสียงนกเสียงกา“ว้าย!! ตายแล้วคุณเอาอะไรมาพูดค่ะคุณงิ้วอย่างฉันนี่นะหรือจะต้องแย่งผู้ชายกับพี่สาว โธ่ถังกะละมังถ้วยคุณนี่ช่างพูดไม่มีหัวคิดเอาซะเลยนะคะ”
บุษย์น้ำเพชรหัวเราะเสียงดังลั่น โชคดีว่าเป็เธอ เื่เถียงสู้คนนะสบายๆชิวๆ อยู่แล้ว แต่ถ้าเป็บุษย์น้ำพราวจริงๆ ละก็ป่านนี้คงจะได้วิ่งลงจากเวทีและไปยืนร้องไห้ตัวสั่นด้วยความเจ็บใจและอับอายแต่เธอไม่...ร้ายมาก็ร้ายตอบ แต่ถ้าดีมาก็ค่อยคิดอีกทีว่าดีจริงหรือเปล่าหรือว่าจะเป็เพียงแค่ดีต่อหน้า แต่ลับหลังนำเอาเธอไปสับเละ
“คุณคงไม่รู้ว่าความจริงแล้วฉันกับพี่เสือเราสองคนนะรักกันม้ากมาก...ใช่ไหมคะพี่เสือ”หญิงสาวให้ไปหาพยัคฆ์ และชายหนุ่มก็ตอบคำถามด้วยการจุมพิตหวานๆต่อหน้าสามสาวและแเื่ทุกคน จนบุษย์น้ำเพชรถึงกับเขาอ่อนเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมถอนปากอีกทั้งยังส่งลิ้นล่วงล้ำเข้ามาพัวกันกับลิ้นเล็กๆของเธออย่างไม่คิดจะอายแเื่เอาเสียเลย
มือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่ม “เล่นให้สนุกน่ะน้ำเพชรเดี๋ยวจะถึงตาฉันเล่นบ้าง เธออย่ามาบนละกัน”
บุษย์น้ำเพชรตัวสั่นกับคำพูดมีเลศนัยและแหบพร่าของชายหนุ่มแต่ศัตรูถึงสามคนกำลังก่อกวนงานวิวาห์อยู่ เธอเลยต้องเรียกสติกลับคืนมาเพื่อหันไปสู้รบกับสามสาวที่แท็คทีมกันมาก่อน
หญิงสาวมองกราดไปที่หญิงสาวสามนางที่มาร่วมก่อกวนงานวิวาห์ของเธอแล้วก็ยิ้มราวกับใบมีดแหลมคมและคำพูดที่ออกจากปากของเธอก็เรียกเสียงกรีดจากปากทั้งสามได้ในทันที
“พวกเธอรู้ไว้ซะด้วยนะว่าพี่เสือนะพยายามบังคับให้ฉันแต่งงานด้วยตั้งนานแล้ว แต่ตอนนั้นฉันยังเรียนอยู่ และฉันก็บอกพี่เสือไปว่าถ้าพี่เสือยังไม่แต่งงานกับฉัน..”บุษย์น้ำพราวมองกราดไปที่หญิงสาวทั้งสามนางอีกครั้ง
“ฉันอนุญาตให้ไปมีพวกรายทางได้ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะโกรธอ๋อ...ขอแก้ข้อข้องให้พวกคุณรู้ไว้ด้วยนะคะว่าตอนที่พี่เสือให้คุณย่าไปสู่ขอฉันนะท่านเข้าใจผิดเพราะว่าตอนนั้นฉันยังเรียนอยู่ไงคะ”
“แล้วทำไมงานวันนี้พวกเราเลยไม่เห็นพี่สาวแกเลยล่ะน้ำเพชร”
ปานตะวันถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันเมื่อรู้สึกเหมือนว่าตอนนี้พวกเธอกำลังเป็ต่อบุษย์น้ำเพชรอยู่ถ้างานนี้มีบุษย์น้ำพราวอยู่ด้วย ก็คงจะไม่แปลก แต่นี่ไม่ใช่เลย เ้าภาพแต่ละคนก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกทั้งพี่สาวของเ้าสาวก็หายไปด้วยถือว่าผิดปกติอย่างแรง
พยัคฆ์ดึงร่างบุษย์น้ำเพชรเข้าหาตัวพร้อมกับวางคางบนบ่าเนียนนุ่มและยังดึงมือเรียวที่ถือไมค์ไว้มาที่ปากเขา
“เพราะว่าพี่สาวของน้ำเพชรจะต้องไปรับบุคคลสำคัญในชีวิตของฉันไงล่ะถ้าฉันไม่ให้คนสำคัญไป แล้วพวกเธอคิดว่าจะให้ใครไปล่ะ”
พยัคฆ์เป็คนตอบคำถามของสามสาวเอง จนพวกเธอถึงกับยืนอึ้งอ้าปากค้างอย่างคิดไม่ถึงที่เห็นชายหนุ่มปกป้องหญิงที่แต่งงานด้วย ทั้งๆ ที่เมื่อหลายวันก่อนหน้านั้นเขายังบอกว่าไม่สนใจ แม้จะเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงสาวแล้วก็ยังจะออกมาหากันได้เสมอ
“แล้วฉันจะบอกอะไรให้พวกเธอรู้น่ะตอนนี้บุษย์น้ำเพชรเป็เมียฉัน...เป็เมียที่ฉันให้เกียรติและยกย่องไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่จะไปหาและนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้”สายตาคมกวาดมองไปที่สามสาวทีละคนทีละคนจนครบ และยังจะมองกราดไปหาแเื่ที่เคยซุบซิบทุกคนพร้อมกับรอยยิ้มบาดสายตา
“ขอบคุณค่ะพี่เสือ” บุษย์น้ำเพชรเองก็รีบรับสมอ้างอย่างรวดเร็ว
อย่างน้อยในวันนี้ก็ถือว่าเป็ฤกษ์ดีที่พยัคฆ์ไม่หักหน้าเธอกลางงานแต่งงานงานในอนาคตคือทำให้เขาหันมาสนใจในตัวเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนหญิงคนอื่นจะต้องไม่มาก้าวก่ายในชีวิตคู่เด็ดขาดตราบใดที่เธอยังถือทะเบียนสมรสและยังเป็ที่ยอมรับของคุณหญิงอมราอยู่
“หวังว่าพวกคุณคงจะได้รับคำตอบที่พอใจแล้วน่ะครับงั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาของผมและเ้าสาวแสนสวยซะที”
พยัคฆ์ช้อนร่างบอบบางขึ้นอย่างรวดเร็ว จนคุณหญิงอมราและบิดากับมารดาเลี้ยงของพยัคฆ์รวมถึงคุณภมรกับคุณบุหงาบิดามารดาเ้าสาวถึงกับยืนอ้าปากค้างกับพฤติกรรมของชายหนุ่มที่พาบุษย์น้ำเพชรเดินลิ่วๆไปที่ประตูเชื่อมเพื่อออกไปยังจุดหมายปลายทาง
ดีว่างานในวันนี้จัดที่โรงแรมที่คุณหญิงอมราเป็หุ้นส่วนใหญ่อยู่ที่สำคัญคือห้องหอก็เป็ห้องสูทที่อยู่ชั้นบนสุดของตึกมันก็เลยยิ่งง่ายสำหรับพยัคฆ์ที่จะพาเ้าสาวแสนสวยและหวานปานน้ำผึ้งไปมีความสุขโดยที่จะไม่มีใครมาขัดขวางความ้าของเขา
“เดี๋ยวเสือ เดี๋ยวก่อนลูก”คุณหญิงอมราที่ตั้งสติได้แล้วรีบเดินมาหาหลานชาย
“อย่ากระดุกกระดิกซิน้ำเพชรเดี๋ยวตกลงไปเจ็บตัวฉันไม่รู้ด้วยน่ะ”ชายหนุ่มก้มพูดกับบุษย์น้ำเพชรที่กำลังใช้สองมือประทุษร้ายอย่างไม่บันยะบันยังก่อนจะหันไปหาคุณหญิงอมราด้วยความเริงรื่น
“มีอะไรครับคุณย่า”
“แกทำอย่างนี้ไม่ได้นะเสือ ยังไม่ถึงเวลาเรายังไม่ได้ขอบคุณแขกที่มาร่วมงานด้วย”
“คุณย่าก็จัดการไปซิครับ ส่วนไอ้ฤกษ์ดีสำหรับเข้าห้องหอผมว่าไม่จำเป็ เพราะผมกับน้ำเพชรจะอยู่ด้วยกันได้หรือไม่มันก็ขึ้นอยู่กับเราสองคนนี้ครับ”
“ตอบแบบคนเห็นแก่ตัวนะซิ”บุษย์น้ำเพชรว่าเข้าให้อย่างอดใจไม่อยู่ “นายปล่อยฉันก่อนได้ไหมนายเสือไม่หนักบ้างหรือไง”
“ไม่เลยที่รัก” พยัคฆ์รีบตอบอย่างรวดเร็วพร้อมกับมองใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความกระดากอายแล้วอดที่จะอมยิ้มไม่ได้
ถึงตอนนี้ คนในครอบครัวของบุษย์น้ำเพชรรวมถึงครอบครัวของเขาต่างทยอยเดินมายังที่พวกเธอกำลังอยู่กันหมดแล้ว
“ผมรบกวนคุณย่าจัดการทางนี้ด้วยละกัน ตอนนี้ผมกับน้ำเพชรต้องขอตัวก่อนพวกเราสองคนเหนื่อยกันมาก แล้วอีกอย่างนะฮะคุณย่า” พยัคฆ์หันไปทางคุณหญิงอมรา“ผมขอพาน้ำเพชรไปฮันนีมูนก่อนสักอาทิตย์ เื่งานคุณย่าคงจะจัดการได้ส่วนเื่น้ำพราวเดี๋ยวผมมาจัดการเองครับ”
พูดจบพยัคฆ์ไม่รอให้ใครได้ห้ามเขาอีกแล้ว ชายหนุ่มอุ้มบุษย์น้ำเพชรเดินจ้ำอ้าวไปที่ลิฟต์และกดเรียกหาชั้นที่เขา้า
“อยู่เฉยๆ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะน้ำเพชรถ้าเธอยังอยากเจอพี่สาวอยู่”
บุษย์น้ำเพชรค้อนชายหนุ่มวงโตเธอแยกเขี้ยวใส่พยัคฆ์ที่หันมองว่ามีใครเดินตามเขามาหรือเปล่า
ชิ..ไอ้บ้าเสือรอให้ถึงคราวฉันบ้างละกันน้ำเพชรคนนี้จะเอาให้นายหนาวไปถึงกระดองใจเลยไอ้บ้าหื่นเอ๊ย..คนบ้าอะไรไม่รู้คิดอยู่แต่เื่บนเตียงเพียงอย่างเดียว
3K
