บทที่ 30 ความอ้างว้างที่ไม่มีใครรู้
"ในเมื่อแกตัดสินใจแล้ว พ่อก็จะไม่พูดอะไรมาก แต่แกต้องจำไว้นะว่า พ่อจะคอยอยู่ข้างหลังแกเสมอ ถ้า้าความช่วยเหลืออะไร พ่อจะสนับสนุนแกเต็มที่" คำพูดของถังจิ้งเทียนทำให้ถังคุนรู้สึกอบอุ่นใจ นี่เป็ความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน
"พ่อไม่ต้องห่วงหรอกครับ ต่อไปผมจะมาป่วนพ่อบ่อยๆ จนพ่อรำคาญเลยล่ะ!" ถังคุนพูดติดตลก เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้เขามีแผนการในใจแล้ว แต่ก็ยังต้องขอการสนับสนุนจากพ่ออยู่ดี
"พูดอะไรแบบนั้น ของพ่อก็เป็ของลูกๆ ทั้งสองคนอยู่แล้ว แต่แกมีแผนอะไรในใจรึเปล่า? กลับมาตั้งครึ่งปีแล้ว ตอนนี้ก็แต่งงานแล้วด้วย ต้องรู้ว่าการแต่งงานมีลูกนี่เป็เื่ใหญ่ แกอย่าเอาแต่ใจตัวเองเหมือนเมื่อก่อนนะ จะมาทำงานที่บริษัทของเรา หรือจะไปฝึกงานต่างจังหวัดตามที่ปู่แกบอกก็ได้นะ" ถังพ่อคิดเผื่อลูกชายไว้หลายทาง เมื่อก่อนลูกชายสอบได้คะแนนดีขนาดนั้น แต่กลับถูกบังคับให้ไปเป็ทหาร ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเจออะไรมาบ้างในกองทัพ นอกจากคุณปู่ ตอนนี้ถังพ่อก็ไม่รู้ว่าลูกชายมีความสามารถระดับไหน แต่เขาเชื่อว่าลูกชายของถังจิ้งเทียนไม่มีทางอ่อนแอ ถึง่แรกอาจจะต้องเจออุปสรรคบ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องทำได้ดีแน่ๆ
"พ่อไม่ต้องห่วงหรอกครับ เื่สร้างครอบครัวสร้างฐานะ ผมรู้ดีอยู่แล้ว เื่ไปทำงานต่างจังหวัดตามที่ปู่บอกก็ลืมไปได้เลย ผมรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร ผมมีแผนแล้ว เดี๋ยวผมจะเขียนรายงานให้พ่อดู พ่อไม่ต้องกังวลหรอก" ถังคุนไม่อยากไปทำงานต่างจังหวัด นี่ไม่ใช่แค่ความคิดของเขา แต่ยังได้รับอิทธิพลจากเ้าของร่างเดิมด้วย ความรู้สึกนี้มันไม่ดีเลย เขาจึงรีบตัดบทสนทนากับพ่อ เขาต้องไปหาคำตอบให้ได้ว่าเ้าของร่างเดิมหายไปไหน
"ถ้าไม่อยากไปก็ไม่เป็ไร เสี่ยวคุน ตอนนั้นปู่แกไม่สนใจความคิดของแกเลย บังคับให้แกไปเป็ทหาร พ่อก็เห็นด้วยนะ ดังนั้นอย่าไปโกรธท่านเลย ท่านก็ทำเพื่อครอบครัวเรา" พอได้ยินว่าลูกชายไม่อยากทำตามที่คุณปู่บอก ถังพ่อก็คิดว่าลูกชายยังโกรธเื่เมื่อก่อนอยู่ ถึงตอนนั้นเขาจะไม่ค่อยพอใจเหมือนกัน แต่ผ่านมาหลายปีแล้ว ความรู้สึกไม่พอใจนั้นก็จางหายไปหมดแล้ว
"พ่อครับ พ่อคิดไปถึงไหนแล้ว ผมจะไปโกรธปู่ได้ยังไง ถ้าไม่มีท่านจัดการ ผมก็คงยังเป็ไอ้เด็กเวรไม่เอาไหนอยู่เลย พ่อไม่ต้องห่วง ผมไม่โกรธท่านเื่นั้นหรอก" จริงๆ แล้ว ถ้าไม่มีคุณปู่ เ้าของร่างเดิมก็คงไม่ได้เจอเพื่อนที่รู้ใจ และก็คงไม่ต้องพบกับความสิ้นหวังครั้งใหญ่ขนาดนั้น
บางทีเมื่อก่อนเ้าของร่างเดิมอาจจะเคยโกรธคุณปู่ที่ส่งเขาไปอยู่ชายแดนกันดาร แต่การเติบโตของเขาก็ทำให้น่าชื่นชม ไม่มีใครรู้ว่าเขามีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน เขาเริ่มจากทหารธรรมดาๆ คนนึง ใช้เวลาสี่ปีไต่เต้าจนเป็ถึงสุดยอดทหาร แล้วก็ใช้ความสามารถของตัวเองทำภารกิจสำคัญสำเร็จมากมาย เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าลูกผู้ชายตัวจริงเป็ยังไง
ถ้าไม่เกิดเื่นั้นขึ้น เขาอาจจะไม่รู้สึกโกรธเคืองอะไรเลย เมื่อััได้ถึงความรู้สึกของเ้าของร่างเดิม ถังคุนก็รู้สึกใจหาย มันเป็ความรู้สึกอ้างว้าง โหยหาที่ที่ตัวเองควรจะอยู่
ตายในสนามรบ ห่อร่างด้วยหนังม้า ถึงจะฟังดูน่าเศร้า แต่สำหรับทหารแล้ว นี่คือจุดจบที่ดีที่สุด ชีวิตของทหารควรจะอยู่บนสนามรบ เกิดเป็คนบนสนามรบ ตายก็เป็ผีบนสนามรบ
เ้าของร่างเดิมเป็คนที่น่านับถือ แต่ก็ช่างน่าเศร้า น่านับถือตรงที่เขาสละชีวิตเพื่อประเทศชาติ น่าเศร้าตรงที่เพราะความคิดร้ายของคนบางคน ทำให้ทีมของเขาต้องสูญเสียอย่างใหญ่หลวง บางครั้งถังคุนก็คิดว่าเ้าของร่างเดิมอาจจะได้ไปอยู่กับหัวหน้าของเขาแล้ว แต่พอััได้ถึงความรู้สึกในใจวันนี้ เขาก็คิดว่า บางทีเ้าของร่างเดิมอาจจะยังไม่ไปไหน
ถังพ่อเห็นสีหน้าลูกชายดูแปลกๆ ก็ใจกระตุก หรือว่าลูกชายยังไม่ยกโทษให้คุณปู่? เขายังจำได้ตอนที่ลูกชายเพิ่งกลับมาใหม่ๆ ราวกับิญญาหลุดออกจากร่าง ภาพนั้นเขาไม่มีวันลืม
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาไม่รู้อะไรเลย แต่ดูจากสภาพลูกชายแล้ว เขาก็พอจะเดาได้ว่าคงไม่ใช่แค่เื่ธรรมดา หรือว่าลูกชายเขาจะไม่ใช่ทหารธรรมดา? ยิ่งคิด ถังพ่อก็ยิ่งสงสัย ความคิดต่างๆ ก็แล่นเข้ามาในหัว ถ้าลูกชายเขาไม่ใช่ทหารธรรมดา เื่ที่เกิดขึ้นใน่หลายปีมานี้อาจจะอธิบายได้ ทำไมลูกชายไม่กลับมางานแต่งงานของลูกสาว ทำไมถึงติดต่อลูกชายไม่ได้เลย... พอคิดถึงตรงนี้ ถังพ่อก็เริ่มรู้สึกโกรธ
………………….
1K
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)
