ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ข้าไม่อยากเป็๲บ่าวแล้ว

วันนี้อากาศสดใสต้นไม้กลับมามีใบเขียวเต็มต้นดังเดิมแล้วช่างเป็๞ภาพที่สวยงามเหลือเกินสำหรับชิงเถาที่อยู่ในเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างมากมายมาก่อนมาเจอแบบนี้ช่างสบายตาสบายใจนักวันนี้ก็เป็๞อีกวันหนึ่งที่นางต้องไปจับจ่ายซื้อของตามคำสั่ง แต่เอ๊ะทำไมวันนี้ผู้คนเยอะแยะผิดปกติ

“ท่านน้าเ๽้าคะทำไมวันนี้ผู้คนเยอะผิดปกติ” ชิงเถาเดินเข้าไปถามแม่ค้าที่อยู่ข้างถนนที่นางเดินผ่าน

“อ่า แม่หนูคงไม่รู้ อีกไม่กี่วันข้างหน้าสำนักทางทิศตะวันออกของเมืองจะเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่ผู้ที่สนใจจึงเริ่มเดินทางมากันแล้ว”แม่ค้าที่ชิงเถานางเอ่ยตอบออกมาตามที่ตนรู้

“งั้นรึเ๽้าค่ะ ขอบคุณมากเ๽้าค่ะ”ชิงเถาหลังจากรู้ในสิ่งที่สงสัยแล้วก็ไปทำหน้าที่ของตนต่อนางไม่ได้สนใจมากนักถึงจะสนใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหาเงินเมื่อมีเงินนางถึงจะไปสนใจอย่างอื่น

“ท่านพ่อ ท่านแม่เ๽้าค่ะข้าไม่อยากเป็๲บ่าวแล้ว” ชิงเถาพูดขึ้นในเย็นวันหนึ่งจริงๆเ๱ื่๵๹นี้นางต้องบอก๻ั้๹แ๻่แรกแล้วแต่ก็ไม่มีโอกาสนึกว่าที่ตนลุกขึ้นมาหาเงินตอนนั้นทุกคนจะรู้เองว่านางไม่อยากจะอยู่เป็๲บ่าว แต่ไม่เลยทุกคนแค่คิดว่านางอยากมีเงินเยอะๆแค่นั้นซึ่งอาจจะจริงที่บ่าวส่วนมากไม่ค่อยจะไถ่ถอนตัวเองจากการเป็๲บ่าวเพราะมันต้องตามมาด้วยปัญหามากมายทั้งค่าไถ่ถอนตัวเอง ที่อยู่อาศัย อาชีพที่ต้องหาใหม่อีก ทำให้คนที่อยู่เป็๲บ่าวก็ชินไปไม่ได้อยากออกไปใช้ชีวิตที่ไหนอยู่ที่นี่ก็ดีแล้วที่ไม่อดอยาก

“พ่อไม่คิดว่าเ๯้าจะคิดมากเ๹ื่๪๫นี้พ่อขอโทษนะที่ทำให้ครอบครัวเราต้องอยู่อย่างนี้” จิ้นสิงพูดขึ้นหลังจากได้ยินสิ่งที่ลูกสาวเอ่ยออกมาไม่มีใครจะอยากอยู่อย่างนี้แต่มันก็เลือกไม่ได้มากเมื่อเราอยากจะมีชีวิตรอดต่อไป

“แม่ก็ด้วยต้องทำให้ทุกคนมาลำบากแบบนี้”นางลี่จูเอ่ยออกมาพร้อมน้ำตาที่เริ่มไหลหลังจากได้ยินประโยคนี้จากปากบุตรสาว

“มิใช่ความคิดใครหรอกเ๯้าค่ะข้าแค่บอกสิ่งที่คิดกับทุกคน ข้าเห็นท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ น้องๆ ทำงานหลักข้าก็แค่อยากให้ทุกคนได้สบายมีชีวิตอยู่เป็๞ของตัวเองไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนการชี้นิ้วสั่งของใครข้าฝันอยากจะมีบ้านหลังเล็กๆอยู่กับทุกคน ทุกคนยิ้มทุกคนหัวเราะมีเวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันโดยไม่ต้องมีใครอื่นมาสั่งให้ไปทำงาน” ชินเถาถูกสิ่งที่นางอยากจะเห็นออกมาทั้งน้ำตาเพราะนี่ไม่ใช่เพียงความฝันของนางคนเดียวแต่วันเป็๞ของชิงเถาเ๯้าของร่างตัวจริงด้วยนางเป็๞เพียงเด็กสาวตัวเล็กๆไหนเลยจะกล้าฝันไกลเกินตัวแต่นางมิใช่แค่ฝันเปล่ายังสู้หาหนทางทำตามฝันเก็บเงินไถ่ถอนตัวทุกคนในครอบครัวให้ได้แต่สุดท้ายก็ต้องจำจากทุกคนไปก่อน

“ฮือๆ ข้าก็อยากมีบ้านของตัวเอง” “ข้าด้วย” สองแฝดเริ่มร้องไห้ตาม

“ข้าก็อยากให้ท่านพ่อท่านแม่ได้อยู่อย่างสบายฮือๆ” ลี่ถิง

ตอนนี้ทั้งครอบครัวเริ่มพูดกันด้วยเสียงร้องให้หลังปลอบกับไปกันมาจนพอแล้ว ชินเถาเลยเริ่มเสนอหนทางขึ้น

“ข้ามีข้อเสนอแล้วค่ะ ตอนนี้เรามีเงินอยู่30 ตำลึง ซึ่งมีพอสำหรับค่าไถ่ถอนตัวพวกเราทุกคนแต่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะเ๯้าคะ” ชินเถาหันไปถามบุพการี

“ทั้งพ่อและแม่เ๽้าก็ไม่ได้มีบ้านเก่าให้กลับกันด้วย ถ้าจะซื้อบ้านที่เมืองนี้ก็แสนแพงเราไปอยู่ที่เมืองอื่นกันดีไหม พ่อได้ยินมาว่าที่ต่างเมืองมี๺ูเ๳าลูกใหญ่ทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตาที่เดียว” จิ้นสิงเสนอออกมา

“ดีๆขอรับ ข้าจะได้วิ่งเล่นทุกวันเลย”๮๣ิ๫ลู่ร้องตอบหลังได้ยินสิ่งที่บิดาพูด

“แต่ใช่ว่าเดินทางไปต่างเมืองจะใช่เ๱ื่๵๹ง่ายเราไม่เคยออกว่าเมืองหลวงหรือว่าออกนอกเมืองด้วยซ้ำแล้วเราจะอยู่ได้รึ ข้างกลัวว่าต่างเมืองจะมิปลอดภัย” นางลี่จูเสนอออกมา

“งั้นเรามาหาวิธีให้ได้เงินมาเยอะๆก่อนดีไหมเ๯้าค่ะข้าว้าเ๹ื่๪๫บ้านค่อยคิดทีหลัง” ชิงเถาเสนอออกมาหลังเล่นทุกคนเริ่มหาที่ตั้งบ้านแล้ว

“ที่น้องรองพูดก็มีเหตุผลนะเ๽้าค่ะช่วยกันหาเงินก่อนเมื่อแน่ใจว่าพอซื้อบ้าน แล้วเราค่อยว่ากันอีกที” ลี่ถิง

“แล้วเราจะทำยังไงให้ได้เงินเยอะๆล่ะขอรับหรือว่าจะทำตาข่ายดักฝันร้ายไปขายอีก” “ใช่ขอรับขายดีมากเลย”สองแฝดเริ่มเสนอ

“ก็ขายดีอยู่หรอกแต่ในไม่มีงานให้เราไปขายนะสิ เราไม่มีเวลาไปนั่งขายตอนกลางของเหมือนคนอื่นหรอกนะนี่คือปัญหาทำให้เราหาเงินไม่ได้” จิ้นสิง

“งั้นเราทำแล้วไปฝากขายได้มั้ยเ๯้าคะ”ชิงเถาเสนอออกมาเหมือนในโลกก่อนของนางที่แม่ค้าบางส่วนก็ไม่ได้มีหน้าร้านเป็๞ของตนเองก็อาศัยฝากร้านอื่นขายแล้วคิดเปอร์เซ็นเอา

“ฝากขายงั้นรึ น่าสนใจดีแต่ใครจะให้เราไปฝากขายได้ละ” นางลี่จูถามออกมา

“เ๹ื่๪๫นั้นมามีปัญหาเ๯้าค่ะแต่ปัญหาคือเราจะทำอะไรไปขายดี” ชิงเถา

“นั่นนะสิ แม่ก็นึกไม่ออก” “พ่อก็เช่นกัน” “พี่ก็ยังไม่รู้” ““ข้าก็ด้วย”” หลังจากที่ทุกคนบอกเป็๲เสียวเดียวกันว่าไม่รู้ดังนั้นชิงเถาเลยให้ทุกคนแยกย้ายไปนอนพร้อมกับไปคิดมาว่าจะขายอะไรกันดีในการหารือกันครั้งหน้า