เด็กหนุ่ม ร่างกายเต็มไปด้วยเื กำลังคลานเพื่อไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ เพื่อดื่มน้ำ เขาเพิ่งถูกรุมโจมตีอย่างหนัก ไร้เรี่ยวแรง หิวโหย “นี่ข้าต้องตายอีกแล้วเหรอ” เด็กหนุ่มเปล่งเสียงแ่เบา แล้วเขาก็สลบไป
จางเฉิน เกิดใหม่ในโลกแห่งการฝึกยุทธ หลังจากที่เขาโดนรถชนเพราะมัวแต่อ่านหนังสือแล้วไม่ดูไฟเขียว ไฟแดง หลังจากเกิดใหม่ จนอายุ 12 ปี ความทรงจำของชาติที่แล้วจึงค่อย ๆ คืนกลับมา แต่ความทรงจำนั้นไม่สมบูรณ์เหมือนมันถูกทำให้กระจัดกระจายก่อนมารวมตัวกันใหม่ในร่างนี้ และไม่ได้มีอันไหนมีประโยชน์สำหรับโลกใหม่นี้ เขาเป็คนจากโลกปกติสุขไม่มีการฝึกวิทยายุทธอะไร มีแต่เรียน เรียนจบก็ทำงาน เขาจบการศึกษาปริญญาเอกด้านการเกษตร ทำงานเกี่ยวกับการพัฒนาพันธุ์พืช ในสถาบันวิจัยพันธุ์พืชแห่งชาติ และเป็อาจารย์รับเชิญในมหาลัยในบางครั้ง เป้าหมายชีวิตของเขามีเพียงเมื่อเกษียณอายุหรือมีเงินพอแล้ว อยากปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ทำฟาร์ม ใช้ชีวิตกับธรรมชาติ แต่โชคร้ายถูกรถชนตายซะก่อน
เขาเกิดใหม่ในหมู่บ้านสกุลจาง คนทั้งหมู่บ้านเป็สายเืเดียวกัน ประกอบอาชีพล่าสัตว์ และเก็บสมุนไพรขายหลังจากที่เขาได้ความทรงจำ 35 ปีจากโลกก่อนคืนมา เขาก็คิดจะทำฟาร์ม ปลูกผัก ล่าสัตว์ เหมือนที่ฝันไว้ แต่ด้วยร่างกายใหม่มีพลังของความเป็หนุ่มสาว มีความทะเยอะทะยาน ไม่นานเขาก็ทนความ้าตัวเองไม่ไหว ขอพ่อแม่เพื่อเดินทางเข้าเมือง แผนแรกสุดเลย จากที่เขาเคยอ่านนิยายมามากมาย ถ้าไม่มีเงินต้องมีพื้นฐานก่อน เป็หมอปรุงยา หรือช่างตีเหล็ก แล้วจางเฉินก็มีโอกาสเข้าสมาคมปรุงยา เพราะมีอาจารย์ปรุงยาประกาศรับผู้ช่วย 30 คน
“ทำงานรวยๆ แล้วท่องเที่ยวไปในโลกกว้าง"จางเฉินคิดเช่นนั้น
วันเวลาผ่านไป หลังจากที่ศึกษาวิชากับอาจารย์แล้ว จางเฉินก็ออกไปหาสมุนไพร หาแร่ธาตุต่างๆ มาให้อาจารย์เพื่อเป็ค่าเล่าเรียนอาทิตย์ละครั้ง กิจกรรมที่เป็นิสัยของเขาก็ไม่ทิ้ง คือหาอ่านหนังสือในสมาคมเกี่ยวกับพื้นฐานต่างๆ หาสมุนไพร หมุนวนไป 4 ปี จนอายุ 16 วันหนึ่งเขาได้เจอกับนักรบปราณระดับสูงจากเมืองอื่น พอเริ่มสนิทกันพูดกันกันนานไปและจากการสังเกตของนักรบปราณเขาก็ถูกทำลายความฝันอันแสนหวาน
“วิชาที่เ้าฝึกเป็วิชานอกรีต สำหรับการตรวจจับสมุนไพริญญา และแร่หายาก เป็คุณสมบัติธาตุดินกับไม้ เ้าไม่มีทางเป็นักปรุงยาได้ เพราะจะไม่สามารถควบคุมไฟได้ มันเป็วิชาของโจรปล้นสุสาน และนักล่าขุมทรัพย์ทั่วๆ ไป เทคนิคลมปราณ">เมื่อฝึกแล้ว แก้ไขไม่ได้เว้นแต่จะทำลายพลังลมปราณทั้งหมดหรือมีวิชาระดับสูงกว่าที่ครอบคลุมธาตุที่ฝึกมา เ้าโดนอาจารย์หลอกแล้วละ อาจารย์คนนี้ทำชั่วกับคน 20-30 คนเพื่อเป็หนูหาสมบัติให้เขา เ้าหาสมุนไพร ส่งค่าเล่าเรียนทั้งชาติก็ไม่อาจพัฒนาได้ สีของการดูดกลืนพลัง์และดินของเ้ามันฟ้อง”
จางเฉินกลับไปหาอาจารย์เพื่อหาคำตอบหลังจากเล่าเื่ราวจางเฉินถามเสียงแข็ง “จริงหรือไม่” ชายวัยกลางคนอายุ 40-50 ปี มีใบหน้าที่เป็รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คิ้วหนาทึบ และมีกลิ่นอายกดดันที่ส่งออกมา
คำตอบที่ได้รับเป็เพียงการปฏิเสธคร่าวๆ แล้วบอกว่าฝึกไปจะดีเอง จางเฉินจึงสอบถามผู้รู้ในเมือง และคนอื่น ๆ ที่ฝึกด้วยกัน ทำให้อาจารย์ของเขาโกรธมาก มันคือการทำลายชื่อเสียงของเขา จากนั้นเขาจึงถูกตามล่า
โลกแห่งการฝึกยุทธคือโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้อ่อนแอไม่มีสิทธิพูด เมื่อพูดก็ต้องเจอผลที่ตามมา
จางเฉินพยายามออกจากเมืองเพื่อเดินทางกลับหมู่บ้าน เพียงไม่นานเขาก็เจอกับคนจำนวนมากมารุมทำร้าย หลายคนอัดพลังปราณเข้าช่องท้องของเขาเต็มๆ ทำลายตันเถียนปลอม ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นแบบบังคับด้วยเม็ดยาจนแหลกสลาย เมื่อตรวจสอบว่าจางเฉินหมดลมหายใจแล้ว พวกที่มารุมทำร้ายก็จากไป
หลังจากที่กลุ่มที่รุมทำร้ายจากไป จางเฉินไอเืที่อุดหลอดลมออกมา แล้วเริ่มกลับมาหายใจได้อีกครั้ง แต่เขาก็ไม่เหลือกำลังจะทำอะไรได้อีกแล้ว เขารู้สึกกระหายน้ำ จึงพยายามคลานไปข้างแม่น้ำแล้วสลบไป
“ที่นี่คือ ...” จางเฉินพยายามลืมตาขึ้น แล้วมองไปรอบๆ
“ลูกตื่นแล้ว จางหลง มาเร็วลูกตื่นแล้ว” หญิงสาวอายุ 35 – 40 ปี ร้องเรียกสามีเสียงดัง
“เฉินเอ๋อ ลูกสลบไปเกือบอาทิตย์ แม่เป็ห่วงมาก ลูกโดนใครทำร้าย โชคดีที่มีคนในหมู่บ้านเดินทางไปที่เมืองเพื่อขายของ แล้วมาพบลูกนอนสลบอยู่ใกล้แม่น้ำ จึงพาลูกกลับมาได้”
“ข้ายังไม่ตาย” จางเฉินยิ้มทั้งน้ำตา เขาลองขยับตัวดู ปรากฏว่าเ็ปไปทั้งร่างกาย ไม่สามารถขยับได้
“แม่ ข้าจะไม่ไปไหนแล้ว ข้าจะอยู่กับพ่อแม่ตลอดไป” จางเฉินหมดความทะเยอทะยานในชีวิตของเขา เขาไม่้าไขว่ขว้าหาพลังอีกแล้ว เขาไม่รู้ว่าถ้าตายอีกครั้งเขาจะยังเกิดขึ้นได้อีกไหม
“กินยาเถอะ แม่ป้อนเอง” แม่ของจางเฉินไม่อยากถามอะไรมาก กลัวจะกระทบกระเทือนจิตใจ
“ลูกเป็ไงบ้าง ใครทำลูกพ่อ” จางหลงวิ่งมาแต่ไกล ดูเหนื่อยๆ มองไปที่จางเฉิน
“ข้าไม่รู้ พวกมันใส่ผ้าคลุมหน้าหมดเลย แล้วข้าก็ไม่ได้มีเื่กับใครด้วย จากนี้ไปข้าจะไม่ออกไปข้างนอกแล้วครับ จะอยู่บ้านปลูกผัก ล่าสัตว์กับพ่อแม่” จางเฉินโกหก พูดทั้งน้ำตาทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่าใคร และพวกที่มารุมตีเขาก็ไม่ได้คลุมหน้าอย่างที่กล่าว เพราะเขาไม่อยากสร้างปัญหาให้กับครอบครัว คนพวกนั้นคงคิดว่าเขาตายแล้ว
“รักษาตัวให้ดีแล้วกัน ดีแล้วล่ะ อยู่กับพ่อ แม่ ยังไงก็ปลอดภัย” จางหลงบอกลูกด้วยความรัก
“ทานยาซะนะ” แม่ของจางเฉินป้อนยา
“แล้วจางหลินละท่านแม่”
“น้องไปเลี้ยงไก่ แล้วก็จับปลาที่แม่น้ำ” แม่ของจางเฉินตอบ
หลังจากทานยาแล้ว จางเฉินก็หลับไป ในฝันของเขาฝันว่าได้เจอกับอาจารย์อีกครั้ง แล้วเอามีดแทงอกของอาจารย์ของเขาจนตาย เขากระหน่ำแทงอย่างไม่ยั้งถึงแม้ว่าอาจารย์เขาจะตายไปแล้ว ระยะเวลา 4 ปีแห่งความมุ้งมั่นของเขาถูกทำลายเพียงไม่กี่วัน ในสำนึกของเขา เขารู้สึกว่าบางทีเขาก็ผิดที่โง่ไปเอง ผิดที่ไม่สอบถามในแน่นอน ผิดที่ไม่สังเกตว่าคนๆ นี้เป็คนเลวทั้งที่มีประสบการณ์มากมาย เขาสงสัยว่าทำไมเขาร้องไห้ ทั้งที่เขาก็ไม่ใช่เด็กแล้วหรือแค่ร่างกายนี้ยังมีความเป็เด็กอยู่ ชีวิตเขาจะเป็ยังไงต่อไป
1K
