ซากบะหมี่ถ้วยกองสูงพะเนินบนโต๊ะพับญี่ปุ่น ส่งกลิ่นคละคลุ้งไปทั่วห้องมืดภายในนั้นบนฟูกนอนสีซีดหมอง มีวัยรุ่นชายคนหนึ่งนอนไขว้ขากระดิกเท้าเขาดึงหน้ากากอนามัยที่สวมออกเพื่อให้ตนเองหายใจได้สะดวก ยามว่างมือเองก็ยังชอบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นปัดเสพสื่อโซเชียลเล่นผลาญเวลาและคืนนี้ก็เช่นกัน
'สองประเทศอำนาจใหญ่ผิดใจการค้าอีกฝ่ายไม่ยอมส่งออกวัตถุดิบเป็โรงงานให้กับโลก'
'YOUTUBER ชื่อดังซื้อสดบ้านหลักล้านให้แฟนสาว'
'AIจะครองโลกยุค DIGITAL DISRAPTION หุ่นยนต์จะแทนที่แรงงานมนุษย์'
'ตลาดหุ้นพลังงานสั่น ราคานํ้ามันแข่งกันลด'
'แบรนด์รถยนต์ชื้อดังประกาศยกเลิกสายทางผลิต ผนักงานช็อคเจอปลดฟ้าผ่า'
'พบไวรัสใหม่ระบาด!! ต้นตอมาจากประเทศโรงงานโลกไม่เลือกกิน?'
'ปชช.แห่กักตุนอาหาร วิกฤต!! ยุคข้าวยากแมสก์แพง'
'เชื้อดื้อยาหรือไวรัสกลายพันธุ์ หลังพบคนไข้ตจว.เพิ่มรวดเร็วเหตุคนมวยเดินทางกลับบ้าน'
'ตอนนี้ท่านผู้นำได้ประกาศใช้ พ.ร.ก.ฉุกเฉินเรียบร้อยแล้ว'
'เชื้อกลายพันธุ์กระจายทั่วโลก คนติดเป็ไข้สูง ไอมีเืแถมปอดยังแห้งเป็สะเก็ดแข็งตาย!!'
'ความตายกระจายรอบตัว หรือนี้คือกลียุคของจริง!!!'
"เฮ้อ.." เขาถอนหายใจ และััได้ถึงรู้สึกระคายคอ
เพื่อทดแทนลมหายใจที่ระบายออกด้วยความเคยชินหรือกมลสันดานเด็กหนุ่มขบกรามยิงฟันเผยให้เห็นร่องฟันหน้าแถวบนที่เว้นห่างขณะอากาศรอบตัวถูกสูดเข้าปอดก่อนปล่อยออกเหือกใหญ่
"คะ..แค๊กๆ..."ชายหนุ่มกำมือหลวมๆขึ้นป้องปาก
เขาไอแห้งแบบไม่มีเสมหะแต่กลับเจ็บแน่นหน้าอก ราวมีคนเอากระดาษทรายถูอวัยวะภายในบริเวณนั้นหัวใจแทบล้นลงตาตุ่ม เมือแบมือข้างที่ป้องปากออกแล้วพบว่าของเหลวที่กระเซนออกมานั้นไม่ใช่น้ำลาย
ไม่กี่ปีต่อมา….
ครืน... ตึกๆๆๆ..ครืนนนนนๆ….
เสียงเครื่องยนต์บางอย่างที่อยู่เหนือบานประตูโลหะรูปวงกลม ทั้ง 2สิ่งมีขนาดรวมกันเป็ 1 ใน 3 ของโดมแก้วโปร่งใสซึ่งภายในรับน้ำหนักด้วยโครงสร้างโลหะอีกทีทั้งหมดนี้ทำมาเพื่อครอบตัวบ้านหลังเล็กสีขาวชั้นเดียวออกแบบสไตล์ทรงโมเดิร์นพร้อมสวนย่อมเล็กๆรอบๆอาณาบริเวณหากมองดูผิวเผินหมู่บ้านนี่ราวกับเป็ลานแข่งขันการจัดสวนในขวดแก้ว
ความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นภายในโหลปลาทอง ณลานหน้าบ้านที่ซึ่งมีชั้นกระถางต้นพืชหลากพันธุ์เรียงซ้อนกันเป็แนวดิ่งสูงขึ้นไปปรากฏเด็กสาวร่างเล็กในชุดลำลองสีขาวสวมรองเท้าแตะเสื้อยืดตัวดังกล่าวช่างหลวมเกินตัวซะจนยาวลงมาทับกางเกงขาสั้น ผมเธอนั้นดำเงาประดุจราตรีไร้ดาวตัดทรงสั้นประบ่า
เด็กหญิงตัวเล็กแรกรุ่นเธอเขย่งเท้าสุดตัวแหงนหน้ามองหาต้นตอของเสียงรบด้วยเพราะทรวดทรงซ้อนรูปใบหน้าอันเรียวได้รูปดูคล้ายไข่พร้อมทั้งผิวพรรณขาวแลกระจ่างแต่ด้วยความสูงไม่เกิน 150 กว่าๆนี้จัดว่าเธอเข้าข่ายสมาคมผู้หญิงตัวเล็กน่ารักใสๆได้สบายบรื๋อ
“นี้พี่ๆ..” เด็กสาวร้องด้วยน้ำเสียงแหล่มเล็กแต่กลับไม่รู้สึกระคายเคืองแก้วหู “พี่ๆ..เรียกช่างมาดูเครื่องฟอกอากาศบ้านเราหรือยังทำไมเสียงมันดูแปลกๆยังไงไม่รู้อ่ะ..”
เธอชี้นิ้วไปที่ท่อโลหะทรงกระบอกเหนือประตูทางเข้าโดมกระจกซึ่งหนึ่งในสามนี้บานเกร็ดตรงส่วนปลายไม่ขยับส่ายขึ้นลงเหมือนอันอื่นเธอคาดหวังว่าพี่ชายจะเดินมาตามคำเรียก
ค่ำคืนอันเงียบสะงัดดวงดาวบนฟ้าไม่อาจมองเห็นชัดเมื่อยืนอยู่ใต้โดมแก้วโปร่งแสงแม้หน้าบ้านเธอจะมีถนนคอนกรีตลาดผ่าน แต่กลับไร้วี่แววการสัญจรใดๆเด็กสาวก้าวเท้าออกจากบ้าน มุ่งตรงหมายจะเด็ดยอดอ่อนใบกระเพาที่เ้าหล่อนปลูกไว้ขณะกำลังก้มเลือกอย่างพิถีพิถันอยู่ หางตาเธอเหลือบเห็นกล่องพัสดุในช่อง MassageBox ข้างประตูใหญ่
“เอ๊า!..เนื้อที่สั่งมาส่งั้แ่ตอนไหนเนี่ย..”
แคร๊บๆ...เสียงพื้นรองเท้ายางสังเคราะห์กระทบเสียดสียามก้าวย่างเธอชี้นิ้วปัดจอทัชสกรีนข้างประตูใหญ่เลือกฟังชั่นพ่นละอองสารบ้างอย่างใส่ช่อง Massage Box
“กำลังอยู่ในขั้นตอนการขจัดเชื้อ โปรดรอสักครู่ค่ะ 3..2..1.เสร็จสิ้น”นั้นเป็เสียงของ AI สามัญประจำบ้านในที่นี้ถูกเซ็ตให้มีโทนคีย์ทุกอย่างเลียนแบบเธอ
พอกระบวนการดังกล่าวจบลง คอมพิวเตอร์อันชาญฉลาดได้ยืนยันแล้วว่าวัตถุดังกล่าวปลอดภัยจากเชื้อไวรัสแล้วช่องพัสดุจึงเปิดออกให้เด็กสาวได้หยิบเอาพัสดุขนาดเล็กเท่ากล่องใส่หนังสือเดินกลับเข้าบ้านไปภายในบ้านตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้ออ่อน โทนสีห้องหลักเป็สีขาวเหมือนด้านนอกทุกอย่างดูเรียบกลมกลืนกันเป็ Interior Design Style Minimalมากกว่าจะเป็บ้านคอมพิวเตอร์ไฮเทคล้ำยุค
สาวเ้าตัวเล็กเดินผ่านโซฟานั้งเล่นซึ่งถูกจัดแจงให้หันหน้าไปทางผนังโล่ง ที่มีแค่ตู้กระจกโชว์ฟิกเกอร์โมเดลของเล่นเต็มชั้นถัดจากโซนนั้นไม่กี่ก้าวเ้าหล่อนวางสัมภาระลงบนบาร์ตัวยาวโล่งๆกดปุ่มเมนูบางอย่างอีกครั้งแต่คราวนี้แถบฟังชั่นเ่าั้ติดตั้งอยู่ตรงผนังข้างหน้าเธอเลยทันใดนั้นเองอุปกรณ์เครื่องครัวจำเป็ก็โผล่มาจากด้านข้างของเคาน์เตอร์บาร์พื้นเรียบค่อยๆบุบลงเป็ร่องซิงค์สำหรับล้างทำความสะอาดข้างๆนั้นเองก็เรืองแสงเป็สัญลักษณ์รูปเปลวไฟ พร้อมคำเตือนว่า‘อันตรายจากความร้อนหากัั’เด็กสาวจัดแจงล้างผักเลือกหยิบเครื่องครัวที่้าด้านใต้ได้ทุกเมื่อ
“นี้พี่ลงมาช่วยหนูหน่อย เอากล้องลงมาไลฟ์ให้น้องด้วยเร็วๆด่วนๆ”
“อ่าๆ แป๊ปกะลังลงไปๆ” นํ้าเสียงผู้ชายตอบรับ
พี่ชายเธอเปิดประตูเดินบันไดลงมาจากดาดฟ้าบ้านสวมเพียงแค่กางเกงขาสั้นสีดำรัดรูปพร้อมกับในมือถือกล้องติดไมค์ตัดเสียงรบกวนและขาตั้ง อุปกรณ์ช่างภาพพวกนี้ทั้งสองพี่น้องคิดจะทำอะไรกันแน่
“ถอดเสื้อโชว์เต่าทำไมเนี้ย..น้องจะไลฟ์ไปใส่เสื้อเร็วๆน่าเกลียด”เด็กสาวบ่น
“วุ๊!..” พี่ชายของเธออุทานสั้นๆ ด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ใส่ “บ่นๆๆๆ”
หนุ่มผอมตาตี๋ไม่สบอารมณ์เมื่อแผนแกล้งยั่วน้องสาวไม่เป็ผลเม็ดเหงื่อใสติ๋งไหลย้อยตามลายกล้ามเนื้ออันถูกห้อหุ้มด้วยิัขาวสะอาดแบบฉบับหนุ่มหล่อเชื้อสายเอเชีย เขาวิ่งปรี่เข้าไปหยิบเสื้อทีมบาสฯสีแดงเบอร์ 23ในห้องนอนตนขึ้นสวมแล้วจึงรีบวิ่งกลับออกมาจัดแจงอุปกรณ์กล้องต่อหน้าเคาน์เตอร์บาร์เพื่อจะทำการไลฟ์สดน้องสาวที่น่ารักของตน
“กี่ทุ่มละพี่มิกซ์ หนูลืมใส่สมาร์ทวอซ”
“อ่า...” ชายหนุ่มพลิกข้อมือขึ้นดูเรือนนาฬิกาไฮเทคสีแดงเืหมู “ 2 ทุ่ม25 พร้อมนะ”
“อะเคร..3..2..1..LEGO!! สวัสดีค๊า..พบกับมายด์เดียร์คนเดิมในรายการ LITTLECOOKING สตรีมมิ่งทำอาหารแบบ DIY คล้ายช่างแต่เป็ช่างทำอาหารสร้างซ้อมคิดค้นเมนูแปลกๆใหม่ๆจากวัตถุดิบง่ายๆอันไหนกินได้ก็กินๆไม่ได้ก็วิ่งขอให้ห้องนำ้ใกล้ตัวว่างนะค่ะอิอิ….”
20.30 น. ไลฟ์สดเริ่มเผยแพร่แท้จริงแล้วหญิงสาวร่างเล็กคนนี้เธอคือเน็ตไอดอลสายนักทำอาหารผู้ประกอบอาชีพหาเงินจากการทำ CONTENT สตรีมมิ่งออนไลน์ซึ่งเป็อาชีพทั่วไปในยุคปัจจุบันที่การออกจากบ้านเป็การกระทำที่เสี่ยงชีวิตพอสมควร
"ที่เรามีกินทุกวันนี้นะเพราะคุณผู้ชมทุกคนเลยนะครับ "ตากล้องพูดแทรก
"ช่ายค่ะ ั้แ่ที่เชื้อไวรัสนี้ระบาดเข้ามาในประเทศทุกๆการดำเนินชีวิตเราอ่ะ ถูกเปลี่ยนไปมากเลย.."
รายการไลฟ์สดดำเนินไปเรื่อยๆอย่างลื่นไหลระหว่างนั้นเองมิกซ์ผู้พี่ก็มีแซวน้องสาวนอกสคริปบ้างเพื่อเป็สีสันไม่ให้น่าเบื่อเกินไปกระทั้งจะด้วยว่าเผลอหรือจงใจชายหนุ่มก็ได้พูดประโยคสุ่มเสี่ยงขึ้น
"พ.ร.ก.ที่ออกมานะปากบอกกักตัวไม่เคอฟิวแท้ๆไปๆมาๆมันต่างกันตรงไหนนี้ต้องขอบคุณท่านผู้นำเรานะถ้าไม่ใช่..."
เธอลุกลี่ลุกลนถลึงตาใส่พี่ชายให้หยุดเมื่อพี่ชายพูดสุ่มเสี่ยงทีเล่นทีจริงเเบบนี้คนเป็น้องก็เหว๋อสิ
"เพราะมาตรการนั้นทำให้พวกเราได้อยู่รอดปลอดภัยกันในบ้านโดมอย่างงี่นะครับ.."มิกซ์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ
จังหวะนรกเมื่อกี้มิกซ์มองจอสมาร์ทวอซที่ข้อมือเพื่อเช็คผลการไลฟ์ของน้องสาวในมุมมองอื่นก็มีคอมเม้นเด้งขึ้นมามากมายต่างติความเห็นกันสนุกมือเลยทีนี้ เ้าหนุ่มสะดุดตากับหนึ่งคอมเม้นจึงได้หยุดอ่าน
'ระวังตัวกันนะ ตอนนี้ข่าวด่วนบอกว่า มีกลุ่มคนก่อความรุนแรงทุบตีเผาทำลายข้าวของที่หมู่บ้านละอองมณี 3 ซอย 2 ที่มายด์เดียร์อยู่'
ใช่แล้วนั้นคือชื่อแหล่งชุมชนที่เขาและน้องสาวอาสัยอยู่ สถานที่ตั้งดังกล่าวถูกสร้างมามีจุดประสงข์เป็หมู่บ้านครอบครัวข้าราชการทหารที่ถูกส่งออกไปทำหน้าที่หรือไม่ก็เสียชีวิตไปแล้วคือหนึ่งในลิสต์สวัสดิการณ์ดีๆทางรัฐมอบให้รั่วของชาติ
"มายด์พี่ว่าเลิกไลฟ์ก่อนดีกว่า"
"ทำไมเหรอ" เด็กสาวถามกลับด้วยคำพูดงุนงง
"ก็เนี่ยมีผู้ติดตาม มาเม้นบอกว่าจะมีจลาจลที่หมู่บ้านเราหน่ะ"
"พี่ก็เชื่อเค้า ข่าวจริงอะป่าว เขารับเฟคนิวซมาอ๊ะป่าว?"
"ยังไงก็เถอะ พี่ออกไปเช็คโดมกันไว้ดีกว่า"
"พักก็ได้ๆแต่พี่แน่ใจเหรอ ถ้ามันจริงนะพวกนั้นถึงขั้นทุบทำลายมันไม่ใช่คนสติดีๆหรอก" เด็กสาวเธอแลเป็ห่วงพี่ชาย
"ไม่เป็ไร อย่าลืมสิพี่เป็แชมป์มวย K3:VR จนได้ MASKรุ่นลิมิเต็ดมาเลยนะ"
"แล้วจะออกไปข้างนอกทั้งๆชุดนี้รึไงไม่ไปใส่ชุด LIFE SUITEป้องกัน"
"แค่หน้าบ้านไม่ได้ออกไปนอกโดม"
เมื่อพี่ดึงดันจะออกไปให้ได้ แล้วเขาก็ลุกเดินไปที่ประตูทันทีทันควันผู้เป็น้องแอบบ่นเบาๆพร้อมกับแสดงออกถึงความกังวนเป็อย่างมากทางสีหน้า
-Read the next Episode-
861
