การถือกำเนิดจอมมารผู้เหนือโลกที่สิบสาม

        แน่นอนว่าการฆ่ามอนสเตอร์เหล่านี้ต่างจากความรู้สึกฆ่ามนุษย์มันก็คงคล้ายๆ การมองว่ากินเนื้อของสัตว์กินได้

        แต่กินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเองเป็นเรื่องที่ผิดจริยธรรมอะไรแบบนั้นละมั้งฉันยังไม่รู้สึกแย่ เพราะถ้าไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า

        คิงคองเหมือนมันมีสมองมากที่สุดในกลุ่มมอนสเตอร์มั้งสามมันงุนงงและไม่เข้าใจในขณะเดียวกันก็เดือดดาล

        “โฮกกกกกก!”

        มันร้องออกมาพร้อมกับปล่อยหมัดลุ่นๆออกมาอีกครั้ง แต่ทว่าฉันก็ค่อยๆยกมือซ้ายขึ้นและพริบตาเดียวแขนคิงคองหยุดชะงักการอากาศ

        มันตกใจกับภาพประหลาดนี้..ทว่าดวงตามันกลับแดงก่ำใส่ฉันและหวังใช้แรงหลุดออกจากการพันธนาการของฉัน

        แต่ว่ามันไม่ควรขยับแบบนั้นหรอกนะ..เพราะว่าฉันค่อยๆ กำมือเข้าหากันเลือดเริ่มที่จะพุ่งออกมาจากแขนของคิงคองและ

        “ฉึบ!”

        แขนขาดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนหมาป่าที่โจมตีฉันมันเริ่มกรีดร้องอย่างทรมานแต่ฉันกำลังจะเริ่มต่อสูเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นเหนือหัว

        “วี้ดดดดดดด”

        ฉันเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจเพราะเหนือหัวมีไวเวิร์นตัวขนาดใหญ่อยู่มันขนาดใหญ่กว่าตัวที่ฉันเคยเห็นตอนลากรถมาก

        แถมยังมีเป็นสิบตัว!และในเวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงกึกก้องไปทั่วพื้นป่ามอนสเตอร์เริ่มมุ่งมาทางนี้แล้ว

        บ้าเอ๊ย..ฉันลืมไปว่าต้องรีบจบการต่อสู้นอกจากเสียงที่ดึงดูดยังมีกลิ่นเลือด!!ไวเวิร์นมันกลายเป็นแสงพุ่งดิ่งลงมาพยายามจะใช้ปากพุ่งทะลวงใส่ฉัน

        แต่ทว่าฉันตอบสนองด้วยความเร็วสูงกระโดดหลบออกด้านข้างมือซ้ายขยับเหมือนร่ายเวท ร่างของมันเริ่มขาดออกและกลายเป็นก้อนเนื้ออย่างง่ายดาย

        แต่ฉันไม่มีเวลาแล้ว! เพราะแสงที่สาดส่องลงมาจากการพุ่งลงมาอย่างกะทันหันของไวเวิร์นทำให้แสงสาดลงมาถึงข้างล่างนี้

        และในตอนนั้นเอง..แสงก็สะท้อนกับเลือดที่ลอยอยู่กลางอากาศ..ถ้าจะพูดให้ถูกคือเลือดที่ติดอยู่บนเส้นอะไรบางอย่าง

        ใช่แล้วนั่นไม่ใช่เวทมนตร์อะไรแต่เป็นด้ายที่ถูกสร้างมาพร้อมกับถุงมือซึ่งติดอยู่ปลายนิ้วมือฉันใช้เวลาในการควบคุมให้มันไปผูก ไปพันกับต้นไม้รอบตัว

        เพราะไม่มีแสงและสายตาของมอนสเตอร์ไม่ค่อยดีมันจึงมองไม่เห็นด้ายเหล่านี้แหละถูกฉันสังหารอย่างง่ายดาย

        ฉันขยับมือซ้ายและเริ่มที่จะทำให้เส้นด้ายเคลื่อนไหวตัดใส่ร่างของหมาป่าและคิงคองอย่างดุเดือด

        แต่ทว่าด้วยความที่มันเป็นคิงคองรัตติกาลผิวหนังมันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับเหล็กกล้าที่ป่านการชุบหลอมจนแปลเปลี่ยนเป็นสีนิล!

        แม้เส้นด้ายเหล่านี้จะตัดผ่านความแข็งทุกชนิดแต่ก็มีขีดจำกัดของมันเช่นกัน คิงคองต่อยหมัดที่ยังเหลือใส่อากาศ

        ส่งผลให้ด้ายสั่นสะเทือนแต่มันไม่ขาดทว่าและสั่นสะเทือนถูกส่งต่อกลับมาจนถึงปลายนิ้วของฉันความเจ็บปลายนิ้ววิ่งพล่านไปทั่วร่าง

        ฉันถึงกับตกใจต่อการเปลี่ยนแปลง..ในมือมันขนาดนี้แล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการ..เปลี่ยนด้ายเหล่านี้ให้สั่นสะเทือนตลอดเวลา

        เมื่อมันสั่นสะเทือน แรงตัดจึงคมกริบขึ้นถ้าจะพูดคือตัดให้ขาดง่ายขึ้นเพราะการสั่นนั่นเอง!

        ด้ายพุ่งผ่านร่างของคิงคองจนขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีแต่ในที่สุดก็มีมอนสเตอร์ปรากฏออกมา.. มันยืนสองขามีหาง มีแขนเล็ก ฟันแหลมคม

        ถ้าจะพูดคือรูปร่างมันคล้ายไดโนเสาร์..ไม่สิมันเป็นไดโนเสาร์ ที่ชื่อว่า ‘ทีเร็กซ์’ จริงๆ เลยแหละ

        ฉันถึงกับตกใจและยังมีมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ตนอื่นอีก..มันจะเกินไปแล้วเว้ย!!

        ฉันเริ่มที่จะหงุดหงิดขึ้นมาแต่ก็เพราะฉันเลินเล่อเกินไปด้วย แต่เมื่อไม่มีทางอื่นก็..ไฟสีชาดลุกขึ้นบนด้ายและฉันก็กำมือขึ้น ด้ายที่พันติดกันต้นไม้ไปมา

        ก็ถูกดึงกลับมา..แต่มันดึงกลับมาพร้อมกับต้นไม้ใหญ่ที่ถูกตัด! ต้นไม้กว่ายี่สิบต้นที่สูงราว 7-8เมตรพลันหักโค่นลงอย่างง่ายดาย

        และไฟก็ลุกไหม้ไปยังต้นไม้อย่างรวดเร็วแผดเผาทั้งมอนสเตอร์และทำให้แถวนี้ชุลมุนสิงสาราสัตว์ต่างพากันแตกตื่น

        จึงกลายเป็นเหมือนจุดจบของป่าฉันอาศัยจังหวะนี้เคลื่อนกายผ่านป่า แต่ทว่าไม่นานก็พบว่ายังมีหมาป่าตามมาอีก..ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากทิ้งชุดที่เลือดเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด

        จะว่าไป.. ฉันไม่มีเสื้อใช้เปลี่ยนเลยแฮะแต่ก็น่าจะเป็นเพราะทางโรงเรียนตั้งใจจะให้เป็นสินะแบบไม่ให้นักเรียนปะทะไม่งั้นนอกจากจะไม่มีชุดยังต้องโป๊ตลอดสามวันด้วย

        ถ้าเป็นผู้ชายคงไม่อะไรมากแต่เป็นผู้หญิงคงต้องอายจนต้องรีบยอมแพ้แน่นอน! ฉันเคลื่อนที่ผ่านป่า

        แต่ว่านะ.. ฉันไม่ยอมเป็นตัวถ่วงของเลวี่หรอกต่อให้ตอนนี้ฉันเหลือแค่ชุดชั้นใน ฉันก็ไม่เลือกที่จะยอมแพ้อย่างแน่นอน

        แต่ตอนนี้ฉันต้องล้างเลือดออกจากตัวก่อนสินะ..ว่าแล้วก็หาลำธารดีๆ และล้างตัวทันที

        หลังจากฉันล้างเนื้อล้างตัวเสร็จก็ใส่ชุดชั้นใน..ดึงเศษผ้าที่ฉันฉีกออกมาจากชุดของส่วนที่ไม่เปื้อนเลือดออกมาพันรอบเอวและอกเอาไว้

        จะว่าไปทำไมฉันถึงไม่เอาเสื้อผ้ามาซักละเนี่ยจะไม่ง่ายกว่าเหรอ? เพราะตอนนั้นกำลังหนีตายอยู่ด้วย

        เลยทิ้งไปแบบไม่คิดเพื่อเอาตัวรอด..ฉันต้องกลับไปหาชุดอีกสินะ.. ด้วยเหตุนี้ฉันจึงกลับไปทางเดิม

        แต่เสื้อของฉันหายไปแล้วอย่างไร้ร่องรอยเลยน่ะนะ..

        ……..

        ข้า เลวิเนีย ทีน อาเดฟขณะที่กำลังตามหาโกเล็มน้ำแข็งก็ได้ยินเสียงปะทะขึ้น ทางนั้นมันทางของท่านพี่นี่

        ด้วยความเป็นห่วง ถึงท่านพี่จะไร้เทียมทานแต่ท่านพี่คงไม่ยอมแสดงท่าไม้ตายออกมาแน่ๆ นอกจากข้าท่านพี่คงไม่อยากให้ใครเห็นแน่ๆ

        ก็มันเป็นความลับของเราสองคนนี่น่า (?)

        ข้าใช้ร่างแยกและปล่อยร่างแยกมุ่งหน้าไปต่อส่วนข้าย้อนกลับไปก็เห็นพวกมอนสเตอร์ตายและเห็นหมาป่าจำนวนหนึ่งมุ่งหน้าไปด้านหนึ่งของจุดเกิดเหตุ

        และข้าก็เห็นท่านพี่ในขณะที่ท่านพี่กำลังถูกไล่ล่า ก็ถอดเสื้อโยนทิ้งภาพนี้ทำเอาข้าตกใจไม่ได้

        แต่พอเห็นรูปร่างที่ล่อนจ้อนของท่านพี่เหลือเพียงแค่ชุดชั้นในจังหวะที่คิดจะไปช่วย กำเดาก็ตีขึ้นมาและแตกทันที

        จนข้าสลบไปครู่หนึ่งพอตื่นขึ้นมาก็เห็นหมาป่ากำลังคาบเสื้อของท่านพี่อยู่

        “ไอ้หมานรก อย่ามายุ่งกับชุดท่านพี่นะ!”

        ข้ารู้สึกโกรธขึ้นมาขนาดข้ายังไม่เคยคาบเสื้อท่านพี่เลยนะ แกบังอาจมาก ด้วยความโกรธเลยตบจนหมาตายคามือ

        เสื้อของท่านพี่แม้จะเลอะเลือดไปบ้างแต่ภายในยังมีกลิ่นตัวของท่านพี่อยู่เลย..ข้าลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะคาบมันใส่ปาก..

        “กลิ่นเหงื่อท่านพี่..”

        ข้าหอบหายใจอย่างช่วยไม่ได้กลิ่นของท่านพี่นี่สุดยอดจริงๆ จะว่าไปความฝันของข้าเสร็จไปแล้วหนึ่งอย่างนั้นคือการคาบเสื้อท่านพี่

        แต่ที่ข้าทำเพราะไม่อยากให้ใครเอาชุดของท่านพี่ไปดมกลิ่นเหมือนพวกโรคจิตหรอกนะ..คิดแบบนั้นข้าก็ซูดกลิ่นชุดท่านพี่อีกรอบ

        หอมจริงๆ .. เป้าหมายต่อไปเป็นชุดชั้นในสินะ—เอ๊ย ข้าหมายถึงท่านพี่เหลือแค่ชุดชั้นใน..

        ข้าต้องเอาชุดนี้ไปทำความสะอาดก่อนความจริงก็แค่แทรกแซงใส่ชุดและแยกคราบเลือดติดอยู่ออกก็ได้แล้วแหละ

        แต่ว่าไม่อยากทำเลยแฮะ.. แต่ว่านะ..ท่านพี่ต้องเปลือย.. แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ.. ไม่ๆ

        ข้าหมายถึงถ้าคนอื่นเห็นท่านพี่เปลือยคงแย่ๆแน่ๆ ข้าต้องปกป้องความใสซื่อบริสุทธิ์ของท่านพี่

        แต่ในตอนนั้นเองข้าก็พบว่าร่างแยกของข้าเจอศึกหนักจึงรีบเก็บชุดของท่านพี่และตามไปทันที มีความเป็นไปได้ว่าศึกนั้นจะมีโกเล็ม

        ◆◇◆

        ด้วยเหตุนี้.. ทั้งสองจึงคลาดกันโดยบังเอิญ…ถามว่าสร้างเสื้อด้วยเวทมนตร์ได้ไหม..ก็ตอบเลยว่าได้แค่ยังนึกไม่ออกกันเท่านั้นเอง