ฮ่องเต้เพคะ หม่อมฉันเป็นนักบวช

        ​แถมวันนี้ยังได้สวมชุดใหม่เพราะชุดเมื่อวานมีคนดึงเชือกขาดไปแล้ว และดูเหมือนนางกำนัลสองคนค่อนข้างใส่ใจเลือกชุดเป็นพิเศษอีกด้วย เดาว่าคงไปขอชุดสำรองของห้องเสื้อมา

        ตัวชุดนั้นเป็นผ้าไหมชั้นดี สีขาวมันเงาคล้ายไข่มุข ซ้อนทับด้วยผ้าโปร่งสีขาวบางเบาสบายดูแล้วพริ้วไหวยิ่งนัก

        จูมี่เอินที่ใส่ผ้าหยาบๆ มาทั้งชีวิต ใส่เสื้อผ้าดีๆ แค่ไม่กี่ครั้ง ยามนี้ถึงขั้นเป็นผ้าไหมเนื้อนุ่มลื่น ออกจะไม่คุ้นชินไปบ้าง ทั้งยังนึกว่าน่าจะไม่เหมาะกับนาง แต่เมื่อเห็นตัวเองในกระจกแล้วก็อดมองอยู่หลายทีไม่ได้

        "ข้าว่าแล้วเจ้าค่ะว่าท่านต้องใส่แล้วงดงามยิ่งนัก ยามได้เห็นชุดที่ห้องเสื้อมีแต่คนเดาว่าใครจะใส่ได้สวย ไม่มีใครรอดสักคน ชุดนี้ค้างอยู่มานานแล้ว ตอนนี้มีเจ้าของเสียที" เพยเพยทั้งยิ้มทั้งพยักหน้าอย่างชอบใจโดยมีถิงถิงที่ทำท่าแบบเดียวกันอยู่ด้านข้าง เวลาจูมี่เอินมองนางสองคนเช่นนี้เหมือนเห็นเงาสะท้อนผ่านกระจก เป็นฝาแฝดที่เหมือนกันมากจริงๆ

        "ไม่ต้องส่งคืนหรือ?" จูมี่เอินคิดจะไม่รับไว้เพราะว่ามันดูดีเกินกว่าที่นางควรจะได้ใส่ แถมนางมีตำแหน่งนักบวชหลวงต่อให้ชุดนี้เป็นสีขาวซึ่งสามารถใส่เป็นชุดปฏิบัติได้แต่ก็ยังหรูหราเกินไปสำหรับนางอยู่ดี

        "ถ้าท่านส่งคืนพวกเราได้ ชึบ" ถิงถิงยกมือขึ้นมาปาดคอแลบลิ้น แถมยังเหลือกตามองบนไปรอบหนึ่ง

        "ตายแน่เจ้าค่ะ" เพยเพยก็ต่อประโยคที่เหลือให้จบ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดคอแลบลิ้นตายตามกันไป

        "หึๆ ฮ่าๆ พวกเจ้าน่ารักยิ่งนัก" จูมี่เอินหัวเราะเสียงใส ตั้งแต่การจากไปของอาจารย์ก็น้อยครั้งมากที่จะหัวเราะออกมาได้เต็มเสียงขนาดนี้

        คนถูกชมสองคนกลับหันมองหน้ากัน คนที่น่ารักไม่ใช่ท่านนักบวชหรอกหรือ หากตอนนี้บอกว่านางคือสนมคนโปรดที่อยู่เหนือทุกคนก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ถ้าตัดทิ้งเรื่องความโปรดปรานออกไป ใบหน้าเช่นนี้ทั้งรอยยิ้มบวกกับเสียงหัวเราะของนางก็สดใสจนคนทั้งโลกลืมความทุกข์ไปสิ้น ยังไงเสียก็งดงามจนคนเผลอมอง

        ตอนนั้นที่นางกลับมาแล้วได้ตำแหน่งนักบวช ถิงถิงและเพยเพยก็ไม่สงสัยเลยสักนิดว่านางเป็นนักบวชจริงหรือไม่ เพราะเพียงแค่มองเห็นนางก็สบายตาแล้ว ความใจเย็นของนางคล้ายแผ่ออกมาทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้สบายใจไปด้วย ถ้าไม่นับรวมตอนแรกที่คิดว่านางคือคนรักของฝ่าบาทแล้วมานอนรวมกับกระโจมของนางกำนัลจนทำให้พวกนางอึดอัดแล้วนั้น หญิงสาวที่มีรอยยิ้มสดใสเช่นนี้กลับน่าเข้าหาเป็นอย่างมาก

​​​

        ยามเว่ย (13.00 น.-14.59 น.)

        เหรินเยว่เทียนที่คิดจะแกล้งพี่ชายก็เข้ามาหาอีกฝ่ายในห้องทรงอักษร ยกมือผสานกันขึ้นเพื่อจะทักทาย แต่ยังไม่ทันเอ่ยอันใดออกไปก็ถูกขัดขึ้นก่อนแล้ว

        "มีอะไร?" เจ้าของห้องพอเหลือบตามองเพียงนิดทำท่าทางไม่สนใจ ตีหน้านิ่งก้มหน้าอ่านฎีกาเช่นเดิม เมื่อครู่ได้ยินคนรายงานแล้วว่าใครมาขอเข้าเฝ้า คิดจะไม่ให้เขาเข้ามาแต่ปากก็ไว ตอบ

        ‘อืม’ ออกไปเสียได้

        เหรินเยว่เทียนรู้ว่าพี่ชายของตนเป็นคนที่มีหน้าเดียว แต่ยามนี้ในน้ำเสียงกลับแฝงความไม่พอใจไว้หลายส่วน หากไม่ได้เจอพี่ชายมีท่าทางหวงแหนท่านนักบวชหญิงแล้วละก็ เหรินเยว่เทียนคงจะสงสัยไปอีกนานว่าตนได้ไปทำอะไรให้พี่ชายไม่พอใจเข้าแล้วหรือไม่

        "จูมี่เอิน..." ผู้มาเยือนพูดไว้เพียงแค่นั้นแล้วก็เงียบลง จ้องมองพี่ชายที่เงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สาม สีหน้าเขาดูไม่ได้เอาเสียเลยราวกับถูกบังคับให้ดื่มยาที่ขมที่สุดเข้าไปอย่างนั้นแหละ ไอรอบตัวก็ดูกดดันราวกลับอยากจะสั่งตัดหัวใครสักคนเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังประทุขึ้นมา

        "มีอะไร?" เหรินโยว่หลุนพอได้ยินชื่อภรรยาของตนออกจากปากบุรุษอื่นก็แทบอดทนไม่ไหว ยิ่งเป็นน้องชายตัวดีที่มาตีสนิทกับนางถึงขั้นตามไปที่หมู่บ้านแล้วด้วย อารมณ์ก็ยิ่งไม่คงที่มากขึ้น

        ถึงขั้นกัดฟันถาม? เหรินเยว่เทียนได้ยินแบบนั้นกลับไม่นึกกลัว นานทีจะได้เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ของพี่ชายก็พอใจเป็นอย่างมาก "ตอนที่กระหม่อมเดินเล่นอยู่ กระหม่อมได้เห็นท่านนักบวชหลวงฉือเจาเดินทางไปที่อารามของเมืองหลวง ดูเหมือนจะเข้าร่วมพิธีปัดเป่าสิ่งไม่ดีให้แคว้นของเรา" ยามพูดออกไปยังจงใจใช้คำเน้นฐานะของตนเองอย่างนึกสนุก

        "แล้วยังไง?" เรื่องนี้เหรินโยว่หลุนได้ยินมาแล้ว เขาเป็นคนสั่งให้ไปเองแหละ ปกติทางอารามของเมืองหลวงจะมีการทำพิธีทุกเดือนอยู่แล้วแต่นักบวชหลวงแค่ไม่ได้เข้าร่วม มีเพียงครั้งนี้ที่เขาส่งนักบวชในวังหลวงไปร่วมพิธีด้วย เพราะจงใจจะฝากหีบเงินของจูมี่เอินไปมอบให้ทางอารามตามที่นางเคยตั้งใจจะไปกับน้องชายเขา ตัดเส้นด้ายที่ผูกติดเรื่องนี้ระหว่างน้องชายและภรรยาของเขาทิ้งเสียจะได้ไม่มีเรื่องนี้มากวนใจอีก เอาไปบริจาคตามที่นางต้องการให้จบๆ ไป ส่วนจูมี่เอินนั้นตอนนี้นอนอยู่ห้องนอนของเขาไม่ได้ไปกับขบวนนักบวชหลวงเสียหน่อย น้องชายของเขาจะมาบอกเรื่องนี้ทำไมกัน

        แถมเขาบอกนางว่าถ้าตื่นแล้วให้มาหา แต่เห็นนางไม่มาก็เลยคิดว่าคงเพลียไม่ก็เดินไม่ไหว จึงไม่ได้ให้คนไปตามอยากให้นางได้พักผ่อน เมื่อนึกได้ว่าเด็กซื่อบื้อนั้นกำลังนอนอยู่ในห้องบรรทมของเขา เหรินโยว่หลุนหันไปมองนอกหน้าต่าง ซึ่งฝั่งนั้นเป็นที่ตั้งของตำหนักบรรทม ใบหน้าที่เรียบเฉยกำลังจะเผลอยิ้มออกมาแต่นึกได้ว่าน้องชายยังอยู่ด้วยก็รีบตีหน้านิ่งตามเดิม แต่กลับไม่สามารถควบคุมหัวใจของตนเองไว้ได้ มันกำลังเต้นเร็วขึ้นซ้ำยังรู้สึกว่าใบหน้าร้อนขึ้นมา ท้องก็โหวงๆ เหมือนมีผีเสื้อบินวนในนั้น

        ในสายตาเหรินเยว่เทียนเห็นพี่ชายกลับมามีทีท่ามิได้ใส่ใจไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ก็แปลกใจ แต่ก็เริ่มแผนการต่อไม่ท้อถอย

        "กระหม่อมเห็นหัวหน้านักบวชหลวง พูดกับจูมี่เอินว่า...." คนพูดจงใจพูดๆ หยุดๆ

        ส่วนคนฟังพอได้ยินชื่อภรรยารักก็หันมามองน้องชายตนทันที

        "..." จูมี่เอินคุยกับหัวหน้านักบวชหลวง? นางออกมาจากห้องแล้วหรือ เหตุใดไม่มาหาข้า

        "จะบวชๆ อะไรนี่แหละ" เหรินเยว่เทียนพูดไปมองท่าทีของพี่ชายไป

        "!!!" ไม่ได้การ! เพียงแค่ได้ฟังคำที่ไม่ประติดประต่อกันของน้องชาย เหรินโยว่หลุนก็คล้ายจะเข้าใจทันที มีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

เหรินเยว่เทียนเริ่มพูดต่อ "พิธีศักดิ์ของจูมี่..." แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค พี่ชายตนก็วิ่งผ่านหน้าไปแล้ว "เสด็จพี่!"​

​