นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๓
ถนนออกต่างจังหวัด ดูไม่ซับซ้อน ไม่โยงใยชวนงงแบบถนนในกรุงเทพ และ่สองสามปีมานี่ แซนขับรถกลับมาหาแม่เค้าค่อนข้างบ่อยเขาจึงชินเส้นทาง และใช้เวลาไม่มากไปกว่าปกติก็ถึงที่หมาย
แม่ของแซนยังคงเปิดร้านขายของจิปาถะอยู่ในตลาดเก่า แซนเคยอยากให้แม่หยุดขายของ จะได้พักผ่อน แต่แม่แซนไม่ยอมแม่บอกแซนว่า แม่เป็แม่ค้ามาตลอดชีวิต ถ้าเลิกขาย แล้วจะให้แม่ไปทำอะไร จะให้อยู่เฉยๆ แม่ไม่เอาหรอก แม่อยากขายของไปเรื่อยๆจนทำไม่ไหว
แล้วแม่แซนก็อยู่ที่ตรงนี้ั้แ่เกิดจนถึงตอนนี้เธอจึงไม่อยากย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่แม่ก็ชอบที่จะไปหาแซน ไปพักกับแซนที่กรุงเทพฯ ตามสมควร ห้องนอนอีกห้องในคอนโดของแซนก็จัดไว้เป็ห้องนอนของแม่นี่แหละ
แซนไหว้แม่ และทักทายไต่ถามสารทุกข์สุขดิบตามสมควร เขาจึงถามเื่ที่อยากรู้ “แม่ ตอนนี้.. น้ำเป็ไงบ้าง”
แม่แซนเหลือบตามองลูกชายด้วยความฉงนใจ ก็แซนไม่เคยถามแม่เื่น้ำเลยั้แ่เกิดเื่ในอดีต แต่วันนี้กลับถามถึง “เอ่อ.. แม่ไม่รู้เลย หลังจากเกิดเื่ ...” แม่แซนทอดเสียงเธอไม่อยากเอ่ยถึงเื่ราวในอดีต “แม่ก็ไม่เห็นหน้าน้ำอีกเลย แต่ได้ข่าวว่า พวกเค้าพี่น้องย้ายไปอยู่ที่เกาะช้าง”
แซนถอนหายใจ .. เกาะช้าง .. ไกลเหลือเกิน .. ทั้งยังไม่รู้จักใคร ..ไม่คุ้นเคยพื้นที่เลย .. แล้วจะไปสืบหาเื่ราวกับใคร? ยังไง? .. แซนคิดหนัก
“อ้อ!! แต่ว่า..ปลา พี่ชายของน้ำ เขาย้ายกลับมาจากเกาะช้างได้ซัก..สามสี่ปีนี่เองแหละแซน”
แซนมีความหวังขึ้น
“แต่แม่ไม่เห็นว่า.. น้ำกลับมาด้วยนะ มีแต่..กับเด็กชายหน้าตาหมดจดอีกคนหนึ่งมากับปลาด้วย ชื่ออะไรแม่ก็ไม่รู้”
คำพูดของแม่ทำให้แซนยิ้มออก.. อย่างน้อย .. ก็ยังพอมีจุดที่จะตามหาน้ำ .. แม้ว่า .. จะเป็พี่ปลา .. ก็ตาม ..แซนยังจำความโมโหร้ายของพี่ปลาได้ดี .. พี่ปลาอาละวาดจนน้ำกลัวว่าพี่ปลาจะฆ่าแซน เธอจึงยอมกลับไปอยู่บ้านกับพี่ปลาหลังจากที่อยู่กับแซนมาหลายเดือน
เด็กนักเรียนที่ทานอาหารกลางวันเสร็จเริ่มทะยอยมายืนเม้ามอยกันที่หน้าห้องเรียน นนกับโก้กำลังคุยกันอยู่ ซีเดินมากับชีท ชีทยิ้มให้ซีแล้วแยกไปที่โต๊ะเรียนของเธอ ซีเดินไปรวมกลุ่มกับโก้และนน
“พวกมึง .. กูว่ารูปร่างพ่อของชีทสวยมากกกกก” นนชื่นชมรูปร่างของพ่อชลอย่างออกหน้าออกตา “ไม่น่าเชื่อว่าเป็พ่อชีท บอกว่ายี่สิบกว่าๆ กูเชื่อเลยนะ”
“เล่นเวทแค่ไหนถึงจะได้แบบนั้น” ซีผสมโรงคุยไปด้วย ก็รูปร่างชลที่เขาเห็น มันลงตัวมาก ทั้งมัดกล้าม ทั้งโครงสร้างมันรับกันไปทั้งตัว
“นั่นดิ แล้วยังท่าทางการเดิน การยืน การยิ้ม แม่งเอ๊ย!! เท่จริงๆ” ผู้ชายแบบโก้ก็อดที่จะออกปากชมในความเท่ของชลไม่ได้
ชีทได้ยินเพื่อนๆ ชมพ่อของเธอ ก็ยิ้มหน้าบาน แล้วเดินเข้าไปคุยด้วย “ชอบพ่อชีทหรอ?”
“อื้มมมม” ทั้งนนและโก้ตอบชัดเจน
แต่ซีไม่กล้าตอบ หลายอย่างกำลังทะเลาะกันในความคิดเขาเขารู้สึกดีที่เห็นเรือนร่างที่งดงามนั่น แต่มันไม่แค่นั้นสิ ..มันทำให้เขามีอารมณ์ทางเพศขึ้นมาด้วย ซึ่งซีไม่เคยเป็มาก่อน ซีจึงรู้สึกสับสน
“วันนี้พ่อว่าง อยู่บ้านด้วย งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวกับพ่อชีทมั้ย?”
“จริงดิ” นนดีใจจนออกนอกหน้าได้กินฟรี ทั้งยังได้นั่งมองหน้าหล่อๆ หุ่นดีๆ แบบนี้ ทำไมนนจะไม่สนล่ะ
“ได้เหรอชีท” โก้ถามย้ำ
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ พวกเราเป็เพื่อนกันนี่” ชีทตอบชัดเจน
หากเป็เมื่อก่อน คำตอบแบบนี้ คงกระตุ้นให้ซีคิดได้บ้างว่า..ชีทยังไม่ได้คิดกับซีเกินเพื่อน แต่ตอนนี้ ความสับสน กับอารมณ์ทางเพศนั่น.. กำลังก่อกวนจิตใจชี เขาจึงไม่ได้คิดเื่ชีทเลยแต่เลยไปคิดว่าเขาจะได้ร่วมโต๊ะกับพ่อชล .. ชายในฝันของเขา .. เท่านั้นซีก็ลอบยิ้มอย่างอิ่มเอมใจ
แล้วซีก็ต้องใกับความรู้สึกของตนเอง!!
แซนขับรถออกจากบ้าน ไปตามทางที่แม่บอก จนพบบ้านพี่ปลา แต่แซนก็ขับรถผ่านหน้าบ้านพี่ปลาไป เพราะใจเขายังไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับพี่ปลา แซนขับรถเลยไปจอดที่สวนสาธารณะ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพี่ปลานัก
ชลโทรศัพท์มาหาแซน แซนแปลกใจที่ชลไม่เลือกใช่ไลน์หรือข้อความ เหมือนที่ผ่านมา แต่เลือกใช้การโทร แต่แซนก็รับสาย
“แซนครับ ชลต้องขอความช่วยเหลือแซนอย่างหนักแล้ว”
“มีเื่อะไรเหรอ” แซนเครียดขึ้นมาทันที
“ไม่ไม่ไม่ใช่เื่อะไรน่ากลัวขนาดนั้น” ชลรีบตอบ พอเขาได้ยินเสียงคนรัก “แค่ชีทจะพาเพื่อน ๓ คนมากินข้าวที่บ้าน”
“โทรสั่งอาหารมาก็ได้นี่” แซนแนะนำ
“ชีทเค้าอยากให้พ่อโชว์ฝีมือการทำอาหารน่ะสิ”
แซนหัวเราะ ....
“อย่าหัวเราะสิครับ แนะนำชลหน่อย ทำเมนูอะไรดี”
แซนรู้ว่าชลทำอาหารไม่เก่ง แต่ก็มีฝีมือพอควร แซนจึงเลือกอาหารที่ทำไม่ยากนัก
“ขอบคุณมากจ้ะที่รัก ดีแบบนี้จะไม่ให้รักจนหมดใจได้ยังไง” ชลหว่านเสน่ห์ตามนิสัยของเขา
“เวลาทำอาหาร ชลเปิดเทปรายการของแซนดูไปด้วยนะ แล้วทำตาม ไม่ยากหรอก”
“ครับคุณครู” ชลบริหารเสน่ห์แบบนี้กับทุกคน
แม้แซนจะเข้าใจ แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่ได้ยิน
ชลส่งจูบผ่านโทรศัพท์มาให้คนรัก ทำให้แซนยิ้มออก
ขณะที่แซนกำลังยืนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ รถเขา ใครสักคนกอดแซนจากด้านหลัง เขาสะดุ้งจนสุดตัว
“คิดถึงเหลือเกิน” เสียงนั่นไม่ดังไปกว่ากระซิบ แต่แซนได้ยินชัดเจน เพราะเ้าของเสียงพูดข้างๆใบหูเขา
แซนหันไปมองเ้าของเสียง ออฟนั่นเอง!!
“ออฟ ที่เราไม่เจอกันกี่ปีแล้วนี่”
“สิบสี่ปีกับอีกสามเดือน และ...” เขากำลังจะบอกว่ากี่วัน
แซนขัดขึ้นก่อน “หืมมม จำแม่นขนาดนั้นเชียว”
“ก็ออฟไปรอแซนที่หน้าบ้านแซนทุกวัน ออฟนับทุกวัน รอว่าเมื่อไหร่เราจะได้พบกัน” สายตาออฟที่มองมาที่แซนยังคงมีแต่ความรัก.. ความปรารถนาดีให้ไม่แปรเปลี่ยน
“ออฟ” แซนคิดไม่ถึงว่า..ออฟจะรักเขา.. และรอเขาถึงเพียงนี้
ออฟเป็รักแรกของแซน เป็คนที่ทำให้แซนรู้สึกตัวว่า .. ชอบผู้ชาย แชนพยายามหนีจากความรู้สึกนี้เขาจึงไปสร้างสัมพันธ์รักกับน้ำ แม้ใจแซนจะรักน้ำเป็ที่สุด แต่ปรารถนาทางกายกลับเรียกร้องอีกอย่างแซนจึงกลับมาหลับนอนกับออฟ โดยน้ำเป็คนจัดการให้
แต่ไม่ใช่ว่าใครๆ จะเข้าใจความสัมพันธ์แบบเธอ เรา เขาสามคนแบบนี้ได้ เมื่อเื่แดงขึ้นมา พี่ปลาพี่ชายของน้ำจึงอาละวาด จนแม่แซนต้องส่งแซนไปอยู่กรุงเทพฯ กับญาติๆ และไม่ให้แซนกลับมาที่นี่อีก เพราะแม่กลัวลูกชายจะถูกพี่ปลาฆ่าตามที่พี่ปลาขู่อาฆาตไว้
ออฟก็ต้องไปอยู่กับญาติที่ชลบุรี จนเื่เงียบลง จึงกลับมาอยู่ที่นี่ออฟพยายามติดต่อแซน แต่แม่แซน้าจบทุกอย่างเธอจึงไม่ยอมให้ออฟติดต่อแซน
“ออฟเป็ไงบ้าง”
ออฟยิ้มเศร้าๆ “ก็เป็ครูอยู่ที่แหละ เรียนครูที่นี่ จบแล้วก็ได้งานที่นี่ เลยไม่ได้ไปไหนเลย”
แซนรู้สึกหวั่นไหวกับน้ำเสียงเศร้าๆ ของออฟ แต่เขาทำได้แค่ยิ้มให้กำลังใจ
ออฟจับมือแซนไปแนบอก “ตอนนี้หัวใจของออฟกลับมาแล้ว ออฟไม่ต้องเศร้าอีกแล้ว”
แซนยิ้มให้ออฟ แต่เขาเลือกดึงมือกลับ “ขอโทษนะออฟ เรามีแฟนแล้ว”
ใบหน้าที่กำลังจะเบิกบานในความสุข สะดุดทันทีแล้วความเศร้าหมองเข้าใบหน้าและหัวใจออฟเหมือนเดิม
“เราขอโทษออฟ”
ออฟพยักหน้าทั้งน้ำตาที่คลอเป้า “ไม่เป็ไร ไม่เป็ไร”
“เื่มันผ่านมานาน.. นานมาก แล้วเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย”
“ออฟเข้าใจ ออฟเข้าใจ” น้ำเสียงออฟเริ่มสั่นเครือ
แซนกอดออฟ.. ปลอบประโลมใจออฟได้เพียงเท่านี้ “ออฟ ออฟ ออฟเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของเรานะ”
ออฟกอดแซนตอบ เขาพูดอะไรไม่ออก นอกจากกระชับอ้อมแขนนั่น คนที่อยู่ในวงแขนนี้.. คือชายคนรัก .. ที่เขารอมาตลอดสิบกว่าปี .. แต่วันนี้ .. คนรัก .. กลับกลายเป็เพื่อนรักไปเสียแล้ว..
ชลลองทำอาหารตามที่แซนบอก เขาเปิดภาพรายการอาหารของแซนดูไปด้วยขณะที่ทำอาหาร “ก็ไม่ยุ่งยากเท่าไหร่แฮะ” ชลบอกตัวเอง
แต่พอชิมรสชาติอาหารเท่านั้น ชลถึงกับลืมเลิกความตั้งใจแล้วแอบโทรไปสั่งอาหารมาดีกว่า
แซนนั่งคุยกับออฟถึงสารทุกข์สุขดิบใน่สิบกว่าปีที่ไม่เจอกัน จนออฟเริ่มยอมรับกับฐานะ ‘เพื่อนรัก’ ที่แซนมอบให้ได้ เขาก็เริ่มยิ้มออก
“น้ำเป็ไงบ้าง ได้ข่าวบ้างไหม” แซนตัดสินใจถามออฟ
ออฟมองหน้าแซน .. จะบอกเื่นี้ยังไงดีล่ะ .. แล้วออฟก็หลบตาแซน
“มีอะไรเหรอ หรือ.. ข่าวไม่ดี”
ออฟพยักหน้ารับทั้งที่ก้มหน้าอยู่ “น้ำเสียแล้ว เมื่อห้าปีก่อน ออฟไปงานศพน้ำที่เกาะช้างด้วย” ออฟพูดช้า เบา แต่ชัดเจน
แซนใ !!
สิบกว่าปีมานี้ แซนรักชล อยู่กินกับชล แต่เขาไม่เคยลืมน้ำเลย น้ำยังอยู่ในใจแซนเสมออยู่มาตลอด แต่วันนี้ กลับได้ยินว่า.. น้ำไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว.. ไปพบไปเจอหน้าไม่ได้แล้ว ..คิดได้เท่านั้น!!
หัวใจแซนก็สลาย..
ในอดีต.. แซนยอมไม่พบหน้าน้ำตามที่พี่ปลาสั่งห้าม แต่ลึกๆ ในใจแซนก็ยังหวังว่าในอนาคต.. คงได้พบกับน้ำ .. แต่ .. ไม่มีวันนั้นแล้ว ไม่มีวันที่แซนจะได้พบหน้าน้ำอีกแล้ว.. ไม่มี !!
แซนฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เขาร้องไห้สะอึกสอื้นอย่างหมดอาย
ออฟเข้าประคองกอดคนรักของเขา “น้ำไปสบายแล้วแซน น้ำไม่ต้องทุกข์ทรมานอีกแล้ว”
คำพูดปลอบใจของออฟ ยิ่งทำให้แซนเสียใจ แซนไม่น่ายอมทำตามที่พี่ปลาพูดเลย.. หากเขาไม่ยอม .. แล้วถูกพี่ปลาทำร้าย .. ก็คงไม่เจ็บเท่าตอนนี้ ..หากพี่ปลาฆ่าเขา .. แซนคงได้พบน้ำแล้ว ..
ซีกับชีทยืนรอพ่อชลมารับใกล้ๆ กับจุดที่พ่อชลมาส่งชีทเมื่อเช้า พวกเขาเป็นนเดินมาคนเดียว
“อ้าวววว แล้วโก้ล่ะ” ซีถามเพื่อน
“มันไม่รักษาสัญญา มันหนีกลับบ้านไปก่อน” นนบอกซี แล้วหันไปบอกชีท “ขอโทษแทนมันด้วยนะชีท”
ชีทได้แต่ยิ้มแห้งๆ เธอก็ไม่รู้จะทำอะไรดีไปกว่านี้
มือถือนนดังขึ้น!!
นนเอามือถือออกมาดู คำว่า ‘แม่’ขึ้นที่หน้าจอ “รับสายแม่ก่อนนะ” นนบอกเพื่อน แล้วก็รับสายนนคุยกับแม่เสียงอู้อี้ แล้วก็วางสายไป “เอ่อ.. แม่ตามเรากลับบ้านน่ะ เรา.. เรากลับบ้านก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน” แล้วนนก็รีบวิ่งจากไป
“ชีอย่าทำแบบสองคนนั่นนะ” ชีทรีบพูด
ซีพยักหน้าอย่างชัดเจน
“หรือ .. นี่แผนซีหรือเปล่า? ให้เพื่อนกลับบ้าน จะได้อยู่กับชีทสองคน”
“เปล่า!! ไม่ใช่ซะหน่อย” ซีปฏิเสธชัดเจน
“ก็ดี” ชีทพูดลอยๆ “ยังไงตอนนี้เราสี่คนก็เป็เพื่อนกัน ต่อไปจะเป็อะไร..ก็เป็เื่ของอนาคต”
ซียิ้มให้กับคำพูดของชีท เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ นอกจาก.. ยิ้มกับตัวเอง
ชลขับรถมาถึงที่นัดหมาย เขาลดกระจกลง เรียกชีท
ชีทไหว้พ่อ แล้วเดินนำซีไปหาพ่อเธอ “ซี นี่พ่อชีท พ่อคะ ซีเพื่อนหนูค่ะ”
ซีไหว้พ่อของชีท
ชลรับไหว้ “แล้วเพื่อนคนอื่นๆ ล่ะ”
“หนีกลับบ้านแล้วค่ะ เหลือคนเดียวนี่แหละ”
ซีรู้ว่าหมายถึงเขา ซีจึงพยายามยิ้มให้พ่อชล แต่ก็เป็ยิ้มเจื่อนๆ
“ต้องกินแทนเพื่อนให้หมดนะ” ชลแซวซี เมื่อเขาเห็นอาการประหม่าของเด็กหนุ่มชัดเจน
“ครับ” ชีพยายามรับปากด้วยเสียงปกติ แต่เสียงมันก็ยังสั่น
“ขึ้นรถ” ชลบอกซีอย่างกันเอง
“เดี๋ยวค่ะ” ชีทพูดขึ้นเธอมองซี มองพ่อ “ซีนั่งหน้านะจะได้คุยกะพ่อ พ่อชีทเค้าอยากรู้จักซี” พูดจบชีทก็เปิดประตูเบาะหลัง แล้วเข้าไปนั่ง
“มามามา ขึ้นมาเลย” ชลเรียกซีอีกครั้ง
ซีเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะหน้า
ชลขับรถออกไป
ซีพยายามจะไม่มองเรือนร่างของชล แต่มันห้ามใจยากจริงๆ ชุดฟิตเนสที่ชลใส่นอกจากจะไม่ปกปิดอะไรแล้ว ยังเน้นส่วนโค้ง ส่วนนูนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ชลแอบชายตามองซี เขาเข้าใจอาการของเด็กน้อยที่อยากมีรูปร่างดีแบบเขา เพราะชลเข้าใจว่าซีจีบชีทเขาจึงไม่ได้คิดกับซีไปในทางอื่น “ถ้าอยากมีรูปร่างแบบผม ต้องเข้าฟิตเนส ต้องกินโปรตีนเพิ่ม และต้องมีวินัยในการฝึกด้วยนะ”
“ครับ” ซีตอบได้แค่นั้น เขาเริ่มกล้ามองรูปร่างชลมากขึ้นซีรู้สึกว่าผิวพรรณชลนวลเนียนน่าัั มัดกล้ามเรียงตัวสวยยั่วตายั่วใจเขาจริงๆ
เมื่อรถติดไฟแดง ชลเอื้อมมือเขามาจับมือซีไปััมัดกล้ามของเขา “ลองจับดูสิ”
ซีได้ััมัดกล้ามหนั่นแน่นที่หน้าอกของชล
“ถ้าซีอยากมีรูปร่างดีแบบผม ผมเป็เทรนเนอร์ให้ซีได้นะ”
“ครับ” ซีรับคำไปโดยไม่ได้ยินว่าชลพูดอะไร เขารู้สึกดีเหลือเกินกับการััมัดกล้ามนั่น
แล้วซีก็ดึงมือกลับทันที .. นี่!! .. มันเกิดอะไรขึ้น? .. ทำไมเขารู้สึกอย่างนี้ ..ทำไมเขาอยากััชลไปทั้งตัว .. อยากจะฟัด.. คิดได้เท่านั้นซีก็พยายามหยุดความคิดตัวเอง
พอไฟเขียว ชลขับรถออกไปทันทีตามสัญญาณไฟเขาจึงไม่เห็นว่าเด็กหนุ่มรู้สึกอะไร
ทำไงดี .. ซีถามใจตัวเอง .. เขายังรู้สึกกับชีทเหมือนเดิมเหมือนครั้งแรกที่พบหน้า แต่ทำไม? ..เขาจึงอยาก.. จึงปรารถนา.. ในเรือนร่างของชล
จบตอน๓
1K
