จางเลี่ยงหวงใบหน้าร้อนผ่าวทุกครั้งที่ต้องขยับเข้าไปช่วยถอดเสื้อให้เขาแม้ว่าเขาจะถอดกางเกงเองและลงไปนั่งหันหลังอยู่ในอ่างไม้แต่การเข้าใกล้ร่างกายของเขาก็ทำเอานางปั่นป่วนหัวใจจนบอกไม่ถูกนางเริ่มชินกลิ่นของ ชายหนุ่มทั้งยามก่อนอาบน้ำและหลังอาบน้ำ
ร่างกายของเขาสูงใหญ่กำยำล่ำสันนางพยายามไม่หันไปมองเพราะเกรงว่าตนเองอาจจะเผลอจ้องจนเขาจับได้แต่นางก็รู้สึกว่าตนเองเป็ห่วงเขานัก ตอนกลางคืนเขานอนไม่ค่อยสะดวก เขาจึงสั่งคนมาเลื่อนเตียงเล็กของนางให้ไปติดอยู่กับเตียงของเขาด้วยข้ออ้างที่ไม่ต่อต้านไม่ได้
“เตียงเ้าควรอยู่ติดกับเตียงข้าตกข้างคืนหากข้า้าความช่วยเหลือจะได้สะดวก”
จางเลี่ยงหวงได้แต่ทำตาปริบๆนางพยายามประท้วงแล้วแต่เ้าหมีป่าก็ไม่รับฟังทีแรกก็เหมือนนางต้องคอยดูแลห่มผ้าและจัดหมอนให้เขาตามที่เขา้าทว่าตอนใกล้รุ่งกลับกลายเป็ว่านางนอนอยู่ในอ้อมกอดของเ้าหมีป่าไปเสียทุกวันครั้นนางกำลังจะร้องโวยวายเขาก็ทำหน้าดุ และยกมือขึ้นปิดปากนางเอาไว้
“หากผู้อารักขาวิ่งเข้ามาเห็นว่าเ้าบุกรุกเตียงข้าพวกเขาจะไม่มองเ้าอย่างสมเพชหรอกหรือ?”
ใบหน้าของนางแดงก่ำพยายามสะบัดให้หลุดจากอ้อมกอดแข็งแกร่ง “ก็ได้! ข้าไม่ร้อง เ้าก็ปล่อยข้าเสียทียิ่งอยู่กับเ้านานข้าก็ยิ่งเสียเปรียบ”
“ความจริงข้าช่วยชีวิตเ้าไว้เ้าควรจะบอกว่า้าตอบแทนข้าด้วยร่างกายจึงจะถูกต้อง อันที่จริงคนทั่วไปกล่าวไว้เช่นนั้นนะ”
เขาทวงบุญคุณเมื่อครั้งเคยบุกไปช่วยนางคราหนึ่งคราวนั้นเ้าโจรถ่อยคิดจะข่มขืนนางแล้วเขาเข้าไปเห็นพอดีชายหนุ่มบุกเข้าไปแทงคนผู้นั้นเืกระฉูดล้มลงต่อหน้านาง นางฟังว่าเขาทวงให้ตอบแทนด้วยร่างกายก็หน้าร้อนผ่าวรีบผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นไปผลัดเสื้อผ้า ออกไปครัว ผ่านไปหลายวันนางเริ่มหุงข้าวสุกและทำกับข้าวอย่างง่ายเป็แล้ว
“เ้าตั้งใจดูแลคุณชายน่ะดีแล้วต่อไปเ้าคงได้เป็อนุแน่ๆ คุณชายชอบเ้าถึงเพียงนี้ ข้าเองก็พลอยสบายใจไปด้วย”
จางเลี่ยงหวงตาเหลือก“ผู้ใดจะอยากเป็อนุของเขากัน?”
“เ้าคิดจะเลิกเป็สาวใช้อุ่นเตียงให้คุณชายแล้วแต่งงานออกไปอย่างนั้นหรือ?เชื่อข้าเถอะน่า คุณชายแท้จริงแล้วเป็คนอ่อนโยนยิ่งนักข้าไม่เคยเห็นเขาใส่ใจหญิงใดมาก่อนเหมือนที่ทำกับเ้า”
คุณหนูจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวาหมดปัญญาจะอธิบายให้แม่นมเจียงเข้าใจนางอุตส่าห์ปกปิดฐานะของตนเองเพราะหวังว่าวันหน้าออกจากจวนรองแม่ทัพไปแล้วเื่นี้จะเป็เพียงแค่ฝันไปเท่านั้น
‘ไม่รู้ว่าป่านนี้จวิ้นอ๋องจะเดือดเนื้อร้อนใจเพียงใด?ไหนจะพี่ใหญ่อีก ป่านนี้คงตามหาข้าไปทั่วเมืองแล้วกระมัง?’
จางเลี่ยงหรงผู้เป็พี่ชายของจางเลี่ยงหวงกลุ้มใจเป็กำลังกับการ ตามหาน้องสาวที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยแม้ว่าจวิ้นอ๋องจะทรงให้ทหารในกองทัพช่วยกันออกตามหาแต่ก็ยังไม่พบบังเอิญว่าการศึกชายแดนระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นิกำลังเข้มข้นทำให้พวกเขาต้องยุติการตามหานางชั่วคราวคุณชายใหญ่จางที่เป็ขุนนางกรมกลาโหมจำต้องหันไปติดตามสถานการณ์ชายแดนอย่างใกล้ชิด
จินวั่งซู่วางแผนไปหารองแม่ทัพฉินอี๋นั่วสหายร่วมรบของมู่หลี่เฉียงผู้มีภรรยาดุร้ายอย่างยิ่งแล้วพาคนผู้นั้นไปชวนรองแม่ทัพมู่ดื่มสุรา
“ป่าไผ่ของท่านดูน่าสนใจยิ่งนัก!”
“นี่เป็ที่ประลองกำลังของข้าใน่ฝึกวิทยายุทธ์ข้าจึงปลูกไว้”
“ดูท่าท่านคงมีโรงเก็บศาสตราวุธดีๆกระมัง?”
มู่หลี่เฉียงดวงตาไหววูบเขาคิดหาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจของจินวั่งซู่ให้หลุดไปจากป่าไผ่เสียทีทว่าคุณชายจินผู้มีฉายาจอมยุแยงแห่งเมืองหลวงกลับมองเห็นพิรุธนั้น เขาจับจ้องไปยังป่าไผ่อย่างพินิจพิเคราะห์จินวั่งซูสงสัยว่ารอง แม่ทัพร่างใหญ่ผู้นี้อาจจะเป็ผู้เอาสาวงามมาซ่อนไว้
กว่าจะหาวิธีให้จินวั่งซูกับฉินอี๋นั่วออกจากจวนของเขาไปได้มู่หลี่เฉียงต้องยอมดื่มสุราไปเสียหมดไหใหญ่ครั้นคุณชายจินเริ่มเมาและฉินอี๋นั่วเริ่มร่ำร้องอยากจะกลับไปหาภรรยาคนทั้งสองจึงได้ลากลับ รองแม่ทัพหนุ่มร่างใหญ่เมาสุราเดินสะเปะสะปะกลับไปยังเรือนท้ายจวนเมื่อลุกเข้าห้องนอนได้เขาก็หงายผลึงลงบนบนเตียง ปากก็ร้องเรียกจางเลี่ยงหวงสองสามครั้งนางที่นอนอยู่เตียงเล็กงัวเงียตื่นขึ้นมายืนเท้าสะเอวมองเ้าหมีป่าที่นอนโวยวายด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายคุณหนูจางเดินเข้าไปใกล้ก้มหน้าลงมองใบหน้าที่แดงจนแทบคล้ำด้วยฤทธิ์สุรา
“หวงเอ๋อร์! หวงเอ๋อร์!”
มือไม้ของเขาสะเปะสะปะควานหาตัวนางหญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าแล้วหันไปผสมน้ำอุ่นใส่อ่างไม้เล็กคลายเสื้อให้เขาแล้วเช็ดหน้าเช็ดอก เช็ดมือ ถอดรองเท้าให้กว่านางจะลากร่างใหญ่ขึ้นเตียงนอนได้ทั้งตัวก็เหงื่อตก
ทว่าในยามเหม่า(05.00-06.59 น.) ของวันต่อมานางที่คิดว่าตนเองนอนอยู่ในเตียงเล็กกลับไปอยู่ในอ้อมกอดของเ้าหมีป่าตัวใหญ่เช่นเดิมลมหายใจที่มีกลิ่นสุราปนอยู่พ่นออกมาจนนางเหม็นหญิงสาวผงะมองเห็นคางบึกบึนอยู่ใกล้ๆ นางจึงทุบหน้าอกแข็งแกร่งของเขา
พลั่ก! พลั่ก!
“เ้าหมีบ้า! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
ชายหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเปิดแผงอกให้นางซบอย่างเป็สุขมาทั้งคืนลืมตาขึ้นมองแล้วกลับพึมพำตอบ “เ้ากับข้าก็นอนกันเช่นนี้ทุกวันเ้ายังไม่ชินอีกหรือ?”
“ชายหญิงไม่ควรชิดใกล้แต่นี่...นี่เ้านอนกอดข้าทุกวันเลยนะ”
“ทำไม?เ้ามาอยู่ในห้องข้า ข้าก็ต้องนอนกอดเ้าได้สิ!”
“ข้าไม่ได้อยากนอนในห้องนี้สักหน่อยเป็เ้าต่างหากที่บังคับข้า”
“เ้าข่มเหงรังแกข้าแล้วอย่าได้คิดจะกลับไปเป็พระชายาเอกของจวิ้นอ๋องอีกเลย ไม่มีทาง!”
“เ้าคิดจะขังข้าไว้ที่นี่นานแค่ไหน?”
“นานจนกว่าข้าจะพอใจอีกอย่างเป็เ้าที่ต้องรับผิดชอบในตัวข้า คุณหนูจางเ้าเห็นข้าเปลือยกายจนหมดแล้ว คิดจะหนีไปเฉยๆ เช่นนั้นหรือ?”
จางเลี่ยงหวงแทบจะกรีดร้องนางไม่กล้าเถียงเขาเื่นี้เพราะตนเองก็ถูกวางยาปลุกกำหนัดจนทึ้งเสื้อผ้าทิ้งยั่วยวนเขาจนสุดกำลังหากว่าเป็บุรุษอื่นป่านนี้นางคงไม่เหลือพรหมจรรย์อยู่แล้วแต่มู่หลี่เฉียงใช้ความอดทนมัดมือ มัดเท้านางเอาไว้ซ้ำยังอุ้มนางไปแช่น้ำจนอาการคลายลง ยามนี้เขารู้สึกพอใจที่มีนางอยู่ในห้องนอนทั้งยังได้กอดนางเอาไว้ทุกค่ำคืน
“จะอย่างไรก็เถอะข้าเป็สตรี เ้าเป็บุรุษ พวกเราไม่ควรจะนอนร่วมเตียงกันเช่นนี้”
********************************
1K
