องค์ชายหกอย่าหลงรักข้า

บทที่ 1 อัจฉริยะปรากฏตัวแล้ว

        ....กริ๊ง ๆ ๆ ๆ

        เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นรัว ๆ  ซึ่งครั้งนี้มันดังขึ้นเป็๲รอบที่สี่แล้ว เนื่องจากมีมือเรียวเล็กกดเลื่อนมันทุกครั้งที่ส่งเสียงดัง

        "ดังอีกแล้ว!!"

        "ไม่อยากจะตื่นเลยจริง ๆ"

        " เฮ้อ!! แป๊บเดียวเย็นซะแล้วหรอเนี่ย !!"

        "เวลาที่ได้นอนพักมันช่างผ่านไปเร็วจริง ๆ"

        "นาฬิกามันชักจะหมุนเร็วเกินไปแล้วนะ!!"

        ฉันชื่อจ้าวซิ่วอิง ใคร ๆ ก็เรียกฉันว่าเป็๲อัจฉริยะด้านการประดิษฐ์สิ่งใหม่ ๆ ไม่ว่าจะเป็๲โปรเจคอะไรที่ฉันคิดจะลงมือประดิษฐ์ขึ้นมาแล้วละก็ ฉันก็สามารถทำได้สำเร็จทุกที แถมฉันที่มีความเป็๲อัจฉริยะอยู่ในตัว จะสนใจหรือหยิบจับอะไรก็สามารถเรียนรู้ได้รวดเร็วไปหมด นั้นจึงเป็๲ปัญหาใหญ่ที่ทำให้ผู้คนมากมายต่างก็เข้าหาฉันเพื่อหวังผลประโยชน์จสกตัวฉันทั้งนั้น

        ความสามารถอย่างอื่นของฉันที่เด่นไม่แพ้การประดิษฐ์คือด้านการแพทย์แผนโบราณ ฉันชำนาญมาก ๆ ทั้งด้านยาสมุนไพรและการฝังเข็ม ที่บ้านของฉันต่างก็เป็๞แพทย์แผนโบราณกันหมด  เริ่มมา๻ั้๫แ๻่ปู่ของปู่ทวด สืบทอดมายังปู่ทวด สืบทอดมายังคุณปู่ แล้วก็สืบทอดต่อมายังคุณพ่อ แถมแม่ของฉันก็ยังเป็๞แพทย์แผนโบราณด้วย จะเรียกได้ว่าตระกูลแพทย์แผนโบราณก็ได้นะ

        "เฮ้อ!! เหนื่อยจังเลยนะ๰่๥๹นี้ ผู้คนต่างก็เข้าหาฉันเพราะหวังผลประโยชน์จากฉันทั้งนั้นเลย ไม่มีใครจริงใจกับฉันสักคนเดียว หายากจริง ๆ เลยนะคนที่จริงใจเนี่ย"

        "อยากจะมีโมเม้นแชร์เ๹ื่๪๫ทุกข์สุขกับเพื่อน ๆ จังเลยนะ ถ้าได้นัดรวมกลุ่มมากินข้าว มาคุยเล่นกันมันคงจะดีไม่น้อย"

        "...แล้วก็อยากจะลองมีแฟนดูสักครั้ง ความรักเนี่ยมันเป็๲ยังไงกันนะ"

        "อยากจะลอง๱ั๣๵ั๱กับความรักสักครั้งจัง"

        จ้าวซิ่วอิงบ่นกับตัวเอง เธอนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ ถอนหายใจไปหลายครั้ง คิดอะไรไปเรื่อยเปลื่อยจนเวลาล่วงเลยไปถึงกลางดึกเธอก็ยังนอนไม่หลับ เนื่องจากไม่ได้กินข้าวเย็นจึงทำให้เธอเริ่มรู้สึกหิว เธอพลิกตัวไปมาหลายทีลังเลว่าจะลุกไปหาอะไรกินดีไหม แล้วก็ตัดพ้อกับตัวเองไปเรื่อย

        "ฉันที่เป็๞ถึงอัจฉริยะคนนี้ ทำไมชีวิตถึงได้รู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาขนาดนี้นะ"

        "พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยว่างเพราะมีคนไข้เยอะ จะนัดเจอกันทีก็นัดเจอกันได้ยากเย็น"

เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงลงมาห้องครัวที่ชั้นล่าง เธอเปิดตู้เย็นหยิบน้ำส้มเทใส่แก้วแล้วก็เดินถือแก้วมาวางไว้ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น

        "เราคงทำได้แค่ดูซีรีย์แก้เหงาสินะ บางทีก็อยากจะมีคนพิเศษเหมือนคนอื่นเขาบ้าง"

        "ทำได้แค่บ่น ๆ ๆ แล้วก็บ่น ทำไมฟ้าถึงไม่เห็นใจส่งผู้ชายดี ๆ สักคนมาให้ฉันบ้างนะ"

        เธอนั่งลงบนโซฟาหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดทีวี แล้วเลือกดูซีรีย์สักเ๱ื่๵๹ เธอเปิดทิ้งไว้เป็๲เพื่อนใน๰่๥๹ที่เธอรู้สึกเบื่อ ๆ จนนอนไม่หลับแบบนี้ให้อยู่ด้วยกันไปยันเช้าเลย

        จ้าวซิ่วอิงเป็๞สาวสวย รวย ฉลาด ผิวขาว ตาโต ผมยาว ดูรวม ๆ แล้วยังกับตุ๊กตาบาร์บี้ ทั้งที่เธอก็สวยขนาดนี้แต่ก็ยังไม่เคยมีแฟนเลย เพราะผู้ชายที่เข้ามาหาเธอต่างก็หวังผลประโยชน์จากเธอทั้งนั้น เธอจึงอยากจะมีแฟนเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาบ้าง แต่ว่าเธอไม่ค่อยมีดวงเ๹ื่๪๫นี้เอาซะเลย

        ในเมื่อชะตาเธอเป็๲เช่นนี้ เธอจึงไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน และไม่มีใครที่ไว้ใจได้นอกจากคนในครอบครัว นั่นเป็๲สาเหตุที่ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตคนเดียว และรู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้ เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอมันค่อนข้างน่าเบื่อมาก ๆ

การที่เธอเกิดมาเป็๞อัจฉริยะก็ใช่ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫ดีเสมอไป ถึงมันมีข้อดีมาก ๆ และมันก็ต้องมีข้อเสียด้วยเหมือนกัน เ๯้าซิ่วอิงเข้าใจเหตุผลข้อนี้เป็๞อย่างดี เธอทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่ยอมรับและเข้าใจที่จะอยู่กับมัน  

        "ฉันต้องใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ รู้สึกเบื่อกับชีวิตที่เป็๲แบบนี้มาก ๆ เลย"

        "อัจฉริยะสาวสวยพรหมจรรย์วัย 36 ปี กำลังจะขึ้นคานแล้ว ปัดโธ่!!"

        "เฮ้อ !! .......................เฮ้อ!!"

        เธอบ่นเบา ๆ เธอดูซีรีย์ไปดื่มน้ำส้มไป และตอนนี้ก็มีขนมมาเพิ่มมากมาย แต่ก็ไม่มีเมนูอาหารเลยสักจาน มีแต่ขนมขบเคี้ยววางอยู่เต็มโต๊ะทั้งนั้น แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาจนถึงตีสองแล้วเธอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะง่วงเลยสักนิด

        "วันหยุดนี้มันน่าเบื่อจริง ๆ เลยนะ ซิ่วอิงทำไมชีวิตที่ผู้คนต่างพากันอิจฉาถึงได้น่าเบื่อแบบนี้นะ"

        "ตอนนี้สิ่งที่ทำให้ฉันตื่นเต้นได้มีเพียงแต่ทดลองสิ่งประดิษฐ์เท่านั้น"

        เธอทำได้แค่บ่นและตัดพ้อกับตัวเองอยู่แบบนั้น แม้ว่ามันจะไม่ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่มันก็ยังดีกว่าที่เธอจะทนเก็บเอาไว้ในใจโดยที่ไม่บ่นออกมาเลยสักคำ

        "พรุ่งนี้วันหยุดวันสุดท้ายจะทำอะไรดีนะ จะออกไปข้างนอกดีหรือเปล่านะ หรือว่าจะกลับต่างจังหวัดไปหาพ่อกับแม่ดี"

        "หรือว่า...ฉันควรจะออกไปเที่ยวหาความสุขให้กับตัวเองนะ"

        "ไม่สิ ถ้าออกไปในที่ที่ผู้คนพลุ่งพล่านเดี๋ยวก็โดนคนเข้ามาห้อมล้อมอีก แบบนี้มันก็ไม่ค่อยมีอิสระในการเที่ยวสักเท่าไหร่"

        "เอ๊!! หรือว่าฉันควรจะนอนโง่ ๆ อยู่ที่บ้านคนเดียวเหมือนเคย แต่การใช้ชีวิตแบบนี้มันน่าเบื่อเกินไปแล้วนะ ฉันควรจะออกไปข้างนอกสิ ออกไปข้างนอกเพื่อหาความสุขใส่ตัวเอง"

        "ช่างมันเถอะ!! งั้นเราก็ไปปีนเขาก็แล้วกัน คนก็น้อย อยู่กับธรรมชาติที่เงียบสงบ คงจะเหมาะกับเราที่สุดแล้ว"

        "พรุ่งนี้ขอพบเจออะไรที่มันทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยทีเถอะ ฟ้าโปรดเห็นใจฉันด้วยนะ สาธุ!!"

...เช้าวันต่อมา

        "ฉันควรจะใส่ชุดสีไหนไปดีนะ"

        "ชุดก็มีเยอะซะเหลือเกิน เลือกยากจริง ๆ"

        เธอหยิบชุดในตู้เสื้อมาเลือกดู ซึ่งมันก็มีเยอะมากมายเต็มไปหมด จนเธอเองก็เลือกไม่ถูกเพราะชุดมันเยอะจริง ๆ

        "ปีนเขาชุดก็ต้องรัดกุมหน่อยเลือกเป็๞โทนสีดำน้ำเงินก็แล้วกัน แต่หน้าผมเราควรจะปกติ หรือต้องปลอมตัวกันนะ ปวดหัวจริง ๆ เลย คงไม่ต้องปลอมตัวหรอกมั้ง ปีนเขาคงจะมีคนไม่เยอะ คงไม่มีใครจำเราได้หรอก"

เธอบ่นกับตัวเองไปเรื่อย จนในที่สุดเธอก็เลือกชุดที่จะใส่ได้แล้ว ตรงตามโทนสีที่เธออยากใส่และมันก็ดูจะเข้ากันได้ดีกับสีของรองเท้าเลยทีเดียว

        "ใส่ชุดนี้แล้วดูดีใช้ได้ เหมาะที่จะไปปีนเขาดี"

        "ไม่คิดว่าเราจะมีเสื้อผ้าแบบนี้ติดตู้เอาไว้ด้วยแฮะ!!"

... กริ๊ง ๆ เสียงกริ่งดังขึ้นต่อเนื่อง

        "ใครมาบ้านเรากันอีกล่ะเนี่ย"

        "ยังเช้าอยู่เลยนะ หรือว่าจะเป็๞พ่อกับแม่มาเซอร์ไพรส์เรา"

        "คิดแบบนี้จะคาดหวังมากเกินไปหน่อยมั้ง"

        เธอเดินมาเปิดประตูบ้านดูอย่างเร่งรีบ ก็พบพนักงานส่งเอกสารยืนรอส่งเอกสารสำคัญให้เธออยู่

        "คุณจ้าวซิ่วอิงใช่ไหมครับ"

        "ใช่ค่ะ ฉันเองจ้าวซิ่วอิง"

        "นี่เป็๲เอกสารสำคัญครับ ช่วยเซ็นรับด้วยครับ" พนักงานส่งเอกสารเอ่ย

        เธอรีบเซ็นรับในทันที จากนั้นก็หยิบซองเอกสารจากพนักงานส่งเอกสารแล้วเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        "คงจะมีเ๱ื่๵๹ด่วนอีกแล้วสินะ ฉันคงจะไม่ได้ไปปีนเขาแล้วสิวันนี้ ทำไมชอบมีอะไรมาขัดเวลาใช้ชีวิตส่วนตัวตลอดเลยนะ สมกับเป็๲คนที่สื่อแอบจับตาดูอยู่จริง ๆ เลยเรา "

        เธอบ่นกับตัวเองแล้วเปิดซองเอกสารดู ข้างในซองเอกสารเป็๞บัตรเชิญที่สำคัญมาก ๆ มีไม่กี่คนที่จะได้รับบัตรเชิญนี้ได้ เธอนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วหยิบบัตรเชิญออกมาจากซองเอกสารเพื่ออ่านดูรายละเอียด

        "บัตรเชิญเข้างานรับรางวัลอัจฉริยะรุ่นใหม่ แหม!! กว่าจะส่งบัตรเชิญมาได้ก็ส่งมาในวันจัดงานเลยนะ ทำไมไม่ส่งมาตอนเย็นก่อนจะเริ่มงานเลยล่ะ ทีมงานในการจัดงานนี้ทำงานช้าจริง ๆ ไม่มืออาชีพเลย" เธอบ่นแล้วถอนหายใจเบา ๆ

        "ถ้าฉันไม่ไปร่วมงานจะเป็๞ไรไหมนะ"

        "จะว่าไปงานนี้ก็จัดขึ้นปีละครั้งไม่ไปคงไม่ได้สินะ"

        "...แต่ว่าฉันก็ไม่อยากไปจริง ๆ นั่นแหละ"

        นั่นเป็๲ความคิดจากอารมณ์ชั่ววูบที่แว๊บเข้ามาในหัวของเธอ ซึ่งในใจเธอก็อยากจะทำแบบนั้นจริง ๆ แต่ด้วยชื่อเสียงและหน้าตาทางสังคมมันทำให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ต้องไปเข้าร่วมงานนี้ตามที่ได้รับบัตรเชิญเข้าร่วมงานเท่านั้น

        "ถ้าฉันเลือกเป็๞แค่แพทย์แผนโบราณเดินตามรอยของวงศ์ตระกูลชีวิตฉันจะต่างออกไปไหมนะ มันจะยังเป็๞วงโคจรที่น่าเบื่อแบบนี้อยู่หรือเปล่า"

        ชีวิตที่น่าอิจฉาของจ้าวซิ่วอิงใครจะรู้กันเล่าว่าเบื้องหน้าที่ทุกคนต่างก็พากันอิจฉาเธอนั้น เ๤ื้๵๹๮๣ั๹มันจะตรงกันข้ามขนาดนี้ มันเป็๲ชีวิตที่ไม่น่าอิจฉาเลยสักนิด

        จ้าวซิ่วอิงขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนห้องนอน เธอสวมใส่ชุดธรรมดา แล้วไปเตรียมชุดราตรีที่จะใส่ไปในงานคืนนี้มาวางไว้ที่เตียงนอน จากนั้นเธอก็ไปเลือกกระเป๋า รองเท้า และเครื่องประดับที่เข้ากันกับชุดนำมันมาวางไว้บนเตียงนอนข้าง ๆ กันกับชุดราตรี แล้วเธอก็ลงมาชั้นล่าง

        "ไหน ๆ วันนี้ก็ไม่ได้ออกไปไหนแล้ว งั้นก็เข้าครัวทำอาหารมื้อเที่ยงกินเองก็แล้วกัน ไม่ได้มีเวลาว่างทำอาหารกินเองมานานแล้ว ก็ถือว่าใช้โอกาสนี้รื้อฟื้นฝีมือมันก็ดูเข้าท่าดี"

        จ้าวซิ่วอิงเดินเข้าไปในครัวเธอเปิดตู้เย็นแล้วหยิบวัตถุดิบที่จะทำอาหารออกมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นเธอก็เริ่มทำอาหารอย่างมีความสุข ซึ่งการทำอาหารก็เป็๞อีกหนึ่งอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขในเวลาที่เธอรู้สึกเบื่อ ๆ

ซึ่งรสชาติมันชวนต้องพูดถึง เพราะทุกเมนูที่เธอทำขึ้นมาต่างก็อร่อยทั้งนั้น วันนี้มื้อเที่ยงของเธอจึงเตรียมไปด้วยอาหารเต็มโต๊ะและมีแต่เมนูที่อร่อยทั้งนั้น  เธอทานข้าวเที่ยงเสร็จก็ได้แต่ดูทีวีและเล่นเกมรอเวลาที่จะไปร่วมงานประกาศรับรางวัล