ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่184 หุ่นยนต์สาวจอมสังหาร

ปรากฏงูขาวขนาดใหญ่เกือบหนึ่งพันฟุตเลื้อยลงมาจากภูเขาตามด้วยเหล่าลูกสมุนงูสีขาว ฝั่งละสิบกว่าตัว ทะลักลงมารายล้อมกริชเพชรและคนของเผ่าจักรกลไว้อย่างหนาแน่น

"เกราะเกล็ดมังกรเทพโลกันตร์บรรพกาล.."

สิ้นเสียงของกริชเพชร เกราะเกล็ดมังกรเทพโลกันตร์บรรพกาล ก็สวมร่างของชายหนุ่ม กลายเป็นนักรบที่องอาจท่ามกลางเหล่าอสูรมังกรเวหาที่รูปร่างของมันคล้ายงูขาวยักษ์ขนาดใหญ่สามสิบกว่าตัว รายล้อมพวกเขาไว้

ร่างเงางูขาวที่รายล้อมนั้นมีคนหน้าตาหล่อเหลาแต่ดูโหดร้ายเยือกเย็น ซุกซ่อนไว้ใต้เงาร่างที่พร้อมจะขย้ำพวกเขาให้แหลก

"หุ่นยนต์สังหารเผ่าจักรกล.."

หมาล่าคำรามยกถุงมือแดงของนางร่ายคาถาบังคับโรบอท ที่อรชรอ้อนแอ้นคล้ายสตรี แต่ถูกสร้างขึ้นด้วยชิ้นเหล็กแผ่นต่อกันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ มันทะยานออกเข้าขวางตรงกลางระหว่างหมาล่าและศัตรูที่รายล้อม ดวงตากะพริบเป็นไฟสีแดงวูบวาบ เป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ มือทั้งสองข้างที่คล้ายดาบรูปหยดน้ำขนาดใหญ่ ตวัดแกว่งเข้าใส่อสูรมังกรเวหาสามตัว ที่เข้ามาจู่โจมหุ่นยนต์จักรกล

"ฆ่ามันให้สิ้นซาก..."

เสียงเจ้างูขาวขนาดใหญ่ร่างกายสูงโปร่งดวงตาเยือกเย็น เป็นประกายร้องสั่งลูกน้องของมัน ที่แยกเขี้ยวคำรามดังฟู่ๆ เงาร่างงูขาวที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ พากันอัดพลังหมอกสีขาวเข้าจู่โจม หุ่นยนต์ของชนเผ่าจักรกลอย่างไม่ปรานีปราศรัย

ตูม! ตูม.!! ปุ! ปุ!

เสียงดังตูมๆสนั่นหวั่นไหวหุ่นจักรกลของหมาล่าชงักช้าลง เพราะถูกพลังกระแทกของเหล่าหมอกควันสีขาว ที่ออกจากปากของเงาอสูรงูร้ายเหมือนมันกัดกร่อนทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่เหล็กที่ก่อสร้างขึ้นเป็นจักรกล ก็เกิดเสียงปุๆ เหมือนน้ำกรดราดรดลงบนของแข็ง ดังกระจายไปทั่วตัวของจักรกลสาว

ควับ! ควับ! ควับ!

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

"อ๊ากกกกกก!! / อ้าก! / โอ๊ยย! "

เสียงฉับๆ ดังสนั่นหวั่นไหวแทรกเข้าไปในความรู้สึกของผู้โดนฟัน

ความคมของมือใบมีดจักรกลตัดผ่านเงาร่าง ของพวกอสูรเวหาทะลุเข้าไปด้านใน ฟันพวกมันขาดเป็นสองท่อนอสูรสามตัวสังเวยชีวิตลงทันที กริช

เพชรถึงกับอ้าปากค้าง จักรกลตัวนี้ไม่กลัวแม้ความเจ็บปวดหรือหมอกควันพลังอสูรเวหา แม้ร่างกายมันจะถูกทำลาย แต่ยังคงประสิทธิภาพเข่นฆ่าศัตรูได้อย่างโหดอำมหิต อสูรเวหาทั้งสามสิ้นชีพไปแบบไม่ทันตั้งตัว

"สกัดมันเดี๋ยวนี้..."

เสียงเจ้างูขาวยักษ์คำรามลั่นเมื่อเห็นลูกน้องของมันแดดิ้นตายต่อหน้าต่อตา มันกัดเขี้ยวกัดคางอย่างเดือดดาล สั่งลูกน้องให้ทะยานเข้าขัดขวางโรบอท

ห้าอสูรรุมเข้าทำร้ายหุ่นยนต์จักรกลเมื่อสิ้นคำสั่ง ตัวของมันกลายร่างเป็นมนุษย์ ในมือถือขวานยักษ์ควบกระโจนเข้าใส่ ฟาดฟันหุ่นเหล็กสาวอย่างเดือดดาลอย่างพร้อมเพรียงกัน

"ตายซะ..อีหุ่นนรก!! .."

ฉับ! ฉับ! ปั๊ก! ปั๊ก!

เสียงฉับๆ ดังลั่นขวานขนาดใหญ่ระดมเข้าจู่โจม โรบอทสาว นางไม่มีชีวิตจิตใจยกแขนทั้งสองข้างขึ้นรับคมขวานทั้งสองเล่ม ที่ฟันด้านข้างเข้ามาพร้อมกัน

"จ๊ากกกกก..ตายยย!! "

ควับ!!

อสูรเวหาอีกตัวทะยานเหยียบบ่าเพื่อนม้วนตัวตีลังกากลางอากาศ ขวานของมันหมุนคว้างเป็นลูกข่างขนาดยักษ์ หมายจะผ่าโรบอทสาวให้เป็นสองซีกในทีเดียว

"ระเบิดปลิดชีพ.."

เสียงหมาล่าคำรามลั่นนางดีดนิ้วชี้ประกบกับนิ้วกลางในถุงมือสีแดง ออกเป็นรหัสคำสั่ง

ฟุ! ฟิ๊ววว!!

"โอ๊ววว..อ๊ากกกก!! "

ตูม!

หุ่นยนต์สาวอ้าปากออก หัวจรวดขนาดเล็กพุ่งทะยาน จู่โจมอสูรเวหาที่ม้วนตัวฟันโรบอท เสียงระเบิดตูมดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของมันแหลกเหลวกระจายกลางอากาศ แม้แต่ดวงจิตแก่นแท้ ก็ถูกระเบิดมอดไหม้ไปพร้อมกัน

ฉับ!! ฉับ!!

ปัง! ปัง!

อสูรเวหาสองตัวที่แยกซ้ายขวาระดมฟันแขนทั้งสองข้างหมายจะให้เจ้าโรบอทสาว ไม่มีสภาวะป้องกันตัวเองได้ แล้วให้เพื่อนตามใช้ขวานผ่าให้ขาดสะพายแล่ง แต่สหายของมันกับถูกระเบิดแตกกระจายไปกลางอากาศ

ดังนั้นมันจึงระดมฟันสุดกำลังแขนทั้งสองข้างของหุ่นยนต์ เผ่าจักรกลขาดสะบั้นลงกระเด็นไปคนละทิศละทาง หมาล่าตวัดถุงมือสีแดงขึ้นชี้นิ้วออกไป

โครม! โครม!

ปังๆ ๆ ๆ ๆ /ปังๆ ๆ ๆ ๆ!!

แขนทั้งสองข้างที่ตกถึงพื้น ก็ระเบิดปลายนิ้วทั้งสิบออกเป็นหัวกระสุน เข้าจู่โจมอสูรเวหาทั้งสองที่ใช้ขวานฟันแขนโรบอท

ตูม! ตูมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

อ๊ากกกก!! อ๊ากกก!!

โครม! โครม!

แรงระเบิดอัดเข้าเบ้าตาและสมองของพวกมันทะลุกระจุยกระจายกลางอากาศ แรงกระแทกของกระสุน ผลักพวกมันออกไปเกือบสามสิบวาล้มตายอย่างอนาถ อีกสองคนที่ม้วนมากับพื้นใต้เท้าของโรบอท โหมกระหน่ำฟันต้นขาหุ่นยนต์สาวอย่างไม่ปรานี

ฉับ!! ฉับ!!

ตุ๊บ! ตุ๊บ!

พวกมันทั้งสองเห็นอย่างชัดเจนว่าแขนของโรบอทขาดกระเด็นไปแล้วแต่กลับมีพิษสง แม้ว่ามันอาจหาญฟันต้นขาทั้งสองข้างของนางขาดกระเด็นไป อสูรเวหาทั้งสองยังยกขวานขึ้นกันเหตุสุดวิสัย ถอยหลังหนีสุดชีวิตกลัวการจู่โจมอย่างกะทันหันของขาที่ขาด กลับคืนเข้ากลุ่มพรรคพวกทั้งสิบคนที่ยืนรายล้อมป้องกันพวกมัน

ดวงตาสีแดงของจักรกลสาวกะพริบถี่ๆ จ้องมองศัตรูอย่างเมินเฉยไร้ความเจ็บปวด อสูรเวหาทั้งสองตัวตาเหลือกลาน ขาทั้งสองข้างของโรบอทกระโดดหยองๆ เข้าจู่โจมพวกมันอย่างรวดเร็ว พรรคพวกที่อยู่ด้านหลัง ไม่เห็นขาที่พุ่งทะยานกระโดดใส่เพื่อนของมันที่กำลังหลบหนี ขาทั้งคู่ตามไปทันขณะพวกเหล่าอสูรเวหา ไม่ได้ระวังตัว พอเห็นภาพชัดเจน ก็ห่างจากพวกมันไม่ถึงสองวา

ตูม! ตูม!!

"อ้าาา?!!

ฟุๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!! ปังๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

"อ๊ากกกกกกกก!! "

เสียงตูมสนั่นหวั่นไหวขาทั้งสองข้างของโรบอท แตกกระจายเป็นกระสวย ลูกกระสุนขนาดเท่าหัวแม่มือกระจายออกรอบด้าน แล้วระเบิดเสียงดังปังๆ ก่อให้เกิดเป็นเศษโลหะ เหมือนระเบิดน้อยหน่าสักร้อยลูกแตกออกพร้อมกัน

มันทำให้ร่างของอสูรร้ายทั้งหลาย แม้ว่าเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นป้องกันตัวเอง แต่อาวุธร้ายหุ่นยนต์ของเผ่าจักรกลก็มีประสิทธิภาพสมกับเป็นประติมากรรม ของปรมาจารย์รุ่นโบราณที่สร้างสรรค์ไว้ มันสามารถทะลุเกราะพลังดวงจิตแก่นแท้ ของอสูรครึ่งเทพระดับสิบได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ สุดแสนที่จะเหลือเชื่อสำหรับหัวหน้าของมันที่มีกายอสูรเวหาราชันย์ระดับเจ็ด

ตูม!!

ฮึ?!!

ครึนนนนน!!

จอมอสูรเวหาร่ายคาถาสร้างเกราะพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นป้องกันตัวเอง แม้ว่ามันจะปกป้องตัวได้ แต่แรงกระแทกอัดของกระสวยกระสุนที่ร้ายกาจของชนเผ่าจักรกล ก็ทำให้มันต้องกระเด็นถอยหลังไปเกือบสามร้อยวา

"หุ่นยนต์จอมสังหารของพวกเผ่าจักรกลมีอำนาจทำลายล้างสูงล้ำจริงๆ สมกับคำเล่าลือ แต่นำมาตัวเดียวอย่านึกว่า จะหยุดยั้งพวกเราเหล่าเผ่าอสูรเวหาได้.."

มันตวาดอย่างเดือดดาลสาดส่ายสายตาอำมหิตจับจ้องกลุ่มของหมาล่าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออย่างโกรธแค้นมันสูญเสียขุมกำลังไปมากกว่าครึ่ง

"พวกเจ้าที่เหลือสร้างค่ายกลมังกรขาวฆ่ามัน.."

สิ้นเสียงคำรามอสูรเวหาทั้งหมดสิบกว่าตัวต่างสร้างค่ายกลรูปแปดเหลี่ยม โดยมีมันเป็นจุดศูนย์กลาง ก่อกำเนิดพลังรวมกันเป็นลำแสงโปร่งใสกลายเป็นงูขาวมีหงอนสีแดง แยกเขี้ยวคำรามก้อง สูงเกือบสองพันฟุต

"พวกเจ้าดูถูกเผ่าจักรกล..ยอมรับชะตากรรมเสียเถอะ.."

เสียงของหมาล่าคำรามลั่นนางตวัดมือเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ฉับพลันต้นขาที่ถูกฟันขาดของโรบอทสาว ก็เกิดเป็นไอพ่นพุ่งทะยานเข้าหางูขาวขนาดยักษ์ ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยค่ายกลของพวกเหล่าอสูรเวหา

"กรอด! ..พวกเราเหล่านักฆ่าอสูรเวหา..ถ้ากระจอกขนาดที่จะเคี้ยวง่ายๆ แล้วละก็..พวกเจ้าคิดผิด..พวกข้าไม่แน่จริงไม่ข้ามน้ำข้ามทะเลมารับงานเด็ดหัวพวกเจ้าหรอก.."

จอมอสูรเวหาหัวหน้าหน่วยล่าสังหารยกยิ้มอย่างอำมหิต ส่งสายตาเย้ยหยันตวาดเสียงดังลั่น

"ไอหมอกมรณะ"

สิ้นคำพูดของหัวหน้างูขาวจอมอสูรเวหาเงามังกรยักษ์ ก็อ้าปากพ่นหมอกควันสีขาวออกอัดกระแทกลำตัวที่มีแต่หัวของโรบอทสาว

ตูมมมมมมมม!!

วูบบบบบบ!! วาบๆ ๆ ๆ!!

เสียงชนกันดังสนั่นหวั่นไหว ตัวของหุ่นยนต์ระเบิดออกเป็นอนุภาคที่รุนแรง คล้ายลูกไฟที่ปะทุออกจากปล่องภูเขาไฟ แสงสว่างกระจายไปทั่วสามพันวา แต่กลับถูกหมอกควันสีขาวห่อหุ้มไว้ด้านใน ไม่สามารถทำลายล้างเหล่าอสูรที่อยู่ในค่ายกลของจอมอสูรเวหาได้ ก่อนที่จะสิ้นแสงมอดไหม้สูญสลายหายไปกับตัวเอง

.............................................................................................................................................................................................

ไรท์ขอความกรุณารีดทุกท่านที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ช่วยกดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับขอบคุณมากๆ