ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 19 — ข่าวศึกจากแคว้นเว่ย

เสียงกลองศึกดังขึ้นยามเช้า แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะศัตรูบุก

ทหารสารขี่ม้าพุ่งเข้ามาในค่าย ก่อนประกาศเสียงดัง

“แคว้นเว่ยเริ่มเคลื่อนไหว! กองทัพนับหมื่นกำลังมุ่งมาทางชายแดน!”

ทั้งค่ายแตกตื่น เสียงโห่ร้องปะปนกับความหวาดหวั่น

แม่ทัพฉินเรียกประชุมทันที

ในที่ประชุม แม่ทัพใหญ่ชี้แผนที่บนโต๊ะไม้

“ศึกครั้งนี้ต่างจากโจรชายแดน… แคว้นเว่ยคือหนึ่งในมหาอำนาจ หากพวกมันทะลวงแนวเราได้ ฉินจะเสียพื้นที่สำคัญทันที”

สายตาหลายคู่หันมาที่หลิวหาน

“เ๯้า… มีสิ่งใดจะนำเสนอหรือไม่?”

หลิวหานกลืนน้ำลาย ศึกใหญ่จริง ๆ แล้วสินะ…

เขาคิดถึงสิ่งที่เห็นในการศึกที่ผ่านมา → ลูกธนูพุ่งไกล แต่ไม่สามารถเจาะป้อมไม้ได้ง่าย

เขานึกถึงตำราและภาพในห้องสมุดที่เคยอ่าน

ใช่แล้ว… เครื่องยิงหิน!

เขาจึงพูดออกมาเสียงมั่นใจ

“ข้าจะสร้าง… เครื่องยิงหิน ที่ยิงก้อนหินหนัก ๆ ไปถล่มกำแพงและป้อมศัตรูได้”

ไป๋หลงหัวเราะเยาะทันที

“หึ! อีกแล้วหรือ? กลของปีศาจอีกชิ้น! เ๽้าคิดว่าของเล่นไม้ไผ่จะล้มกำแพงเว่ยได้หรือไร?”

แต่แม่ทัพใหญ่กลับยกมือขึ้น

“ให้เขาลอง… หากมันใช้ได้จริง กองทัพฉินจะมีพลังเหนือใคร”

อวี้หานหันมามองหลิวหาน แววตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

“คราวนี้… จงทำให้ศัตรูทั้งแผ่นดินรู้ ว่าเ๯้ามิใช่เพียงช่างพเนจรธรรมดา”

หลิวหานยกคิ้วขึ้น หัวเราะในใจ

โอ๊ย… กูแค่คนซื้อของซุปเปอร์มาเก็ตแท้ ๆ จะให้ทำเครื่องยิงหินถล่มเมืองเลยเรอะ!

จบบทที่ 19