“หนูไม่เป็ไรใช่มั้ยรุ้ง” ไพศาลถามลูกสะใภ้เมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้าน
รุ้งนั่งอยู่บนโซฟาพลางกับเอามือปาดคราบน้ำตาแฉะๆบนแก้ม ขอบตาของเธอแดงก่ำ ปลายจมูกน้อยๆนั้นก็เต็มไปด้วยน้ำมูก ยิ่งเห็นสะใภ้สาวทุกข์ใจเช่นนี้พ่อสามีก็ยิ่งโกรธลูกชายตัวเอง ทั้งๆที่มีภรรยาเพรียบพร้อมั้แ่หัวจรดเท้า ทำไมไอ้พลถึงหน้าโง่ไปมองหาผู้หญิงคนอื่นได้อีก
มิหนำซ้ำ...หน้าอกลูกโตและบั้นท้ายที่ผายกว้างกว่าผู้หญิงทั่วไป ก็ไม่น่าจะมีผู้ชายคนไหนโง่พอจะทิ้งเธอไปได้เลย ไพศาลอยากจะเข้าไปโอบกอดร่างเล็กๆที่เต็มไปด้วยเนื้อหนังนั้น ความอวบใหญ่ที่ล้นออกมาจากเสื้อผ้า มันทำให้ชายเฒ่าลืมไปเลยว่าสะใภ้สาวกำลังเศร้าหมองอยู่
“พ่อถามได้ยินมั้ย”
“หนู…ฮึก…หนูไม่เป็ไรค่ะ คุณพ่อ”
“ไอ้พลมันเป็อะไรของมัน ร้อยวันพันปี…พ่อไม่คิดว่ามันจะเป็คนอย่างนี้”
“หนู…หนูก็คิดไม่ถึงเหมือนกันค่ะ”
หญิงสาวพูดไปพร้อมกับปาดคราบน้ำตาไป ภาพเปลือยเปล่าของสามีกับหญิงชั่วคนนั้นยังคนติดตาทุกวินาที ไพศาลนั่งลงข้างโซฟาพลางกับเอื้อมแขนข้างหนึ่งเข้าไปสวมกอดหัวไหล่มนสวย ชายแก่ปลอบใจสะใภ้สาวด้วยความอ่อนโยน แต่สายตากลับไม่ได้มองไปยังใบหน้าของเธอเลย
“รอให้ใจเย็นกว่านี้ก่อน แล้วค่อยกลับไปปรับความเข้าใจกันดีมั้ย”
“อะไรนะคะคุณพ่อ”
“พ่อไม่ได้เข้าข้างลูกชายตัวเองหรอกนะ แต่ชีวิตคู่มันก็ต้องมีทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้างเป็ธรรมดา”
“แต่…เื่แบบนี้ หนู…หนูไม่รู้ว่าจะให้อภัยพี่พลได้หรือเปล่า”
“เฮ้อ ไอ้พลมันไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหนนะ”
หลังจากพูดจบพ่อผัวก็รู้สึกกระดากปากแปลกๆ
ไพศาลกระชับหัวไหล่ของลูกสะใภ้แน่นขึ้น เนื้อหนังของทั้งสองแนบชิดติดกันจนเกิดความอบอุ่นขึ้นมา ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณพ่อสามีที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ไม่ว่าเธอจะ้าความช่วยเหลืออะไร ชายแก่คนนี้ก็ยื่นมือเข้ามาช่วยทุกครั้งเสมอ
ไออุ่นแแ่ทำให้จิตใจว้าวุ่นของสะใภ้สาวสงบลงบ้าง แต่อวัยวะบางอย่างของพ่อสามีกลับตื่นตัวและดีดดิ้นขึ้นมาจนเกร็งแน่นไปทั่วเป้ากางเกง
“พอไอ้พลมันคิดได้ เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง”
“…..”
“ส่วนหนูก็ไปอาบน้ำอาบท่าซะ จะได้ใจเย็นๆมากกว่านี้”
“ค่ะ คุณพ่อ ขอบคุณมากๆนะคะ จริงๆ…หนูไม่ควรโทรไปรบกวรคุณพ่อด้วยซ้ำ”
“รุ้งก็เหมือนลูกพ่อคนหนึ่ง อย่าคิดมากเลย เอากระเป๋าขึ้นไปเก็บซะ แล้วอย่าคิดหนีปัญหาไปแบบนี้อีกเข้าใจมั้ย”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
สะใภ้สาวตอบเสียงเบา ก่อนจะค่อยๆละตัวออกมาจากวงแขนมัดใหญ่ของชายวัยพ่อ ใบหน้าเหี่ยวย่นดูเหมือนจะยังอยากโอบกอดร่างอวบอั๋นนี้ไว้นานๆ แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้เธอลุกขึ้นและเดินเอากระเป๋าสัมภาระขึ้นไปเก็บไว้ดังเดิม
สายตาของพ่อสามีจ้องมองบั้นท้ายกลมแน่นในกระโปรงทรงเอที่เคลื่อนไหวไปตามบันไดบ้าน ชายแก่ยังไม่เข้าใจลูกชาย ว่าเหตุใดถึงยังไม่พอใจกับสิ่งเร้าอันยั่วยวนของลูกสะใภ้คนนี้เสียที ถ้าหากหญิงชู้คนนั้นมีดีมากกว่าเธอคนนี้ ชายเฒ่าก็อยากจะเห็นให้คาตาของตัวเอง
1K
