ผู้ชายแปลกหน้าตรงเข้ามากระชากเก้าอี้เต็มแรงอย่างไร้มารยาทแล้วนั่งกระแทกอย่างไม่สบอารมณ์ ทำให้หล่อนถึงกับตัวเกร็ง อยากจะกรี๊ดให้ลั่นร้านแต่ยังกริ่งเกรงสายตาคนในร้านจำนวนไม่น้อยที่ต่างมองมายังหล่อนกับผู้ชายผีบ้าตรงหน้าด้วยความสนใจ
“เลยไปยี่สิบนาที คงไม่เป็ไรนะ”
ไม่ผิดตัวแน่ชัดเขาคือผู้ชายตามหาเมียรายนั้น
“ฉันมีสิทธิ์ต่อว่าได้ไหมละคะ”
“ไม่มี เพราะคุณนัดผมไกลเส้นทางนี้ผมก็ไม่คุ้นเคย”
เขาพูดถูกหล่อนเลือกสถานที่มีคนพลุกพล่านและคุ้นเคย อยู่ไม่ห่างจากบ้านเท่าไหร่ป้องกันปัญหาที่จะตามมาหากเขาเป็พวกมิจฉาชีพ ก็สถานที่เขานัดพบทีแรกอยู่ริมถนนไม่รู้จะเปลี่ยวบ้างไหม เกิดเขาคิดชั่วทำมิดีมิร้าย หล่อนจะได้หาทางหนีทีไล่ทันอย่างน้อยในกระเป๋าสะพายตอนนี้ก็มีทั้งสเปรย์พริกไทย เครื่องช๊อตไฟฟ้า มีดพกถึงจะไม่เคยใช้งานมาก่อน แต่คิดว่าเื่พรรค์นี้พอจวนตัวก็คงไม่ยากเกินไป
“ฉันจะไว้ใจคุณได้แค่ไหนกัน”
“แต่ก็กล้าที่จะมาพบ”
“อย่าเสียเวลาเลยค่ะฉันอยากรู้ว่าความ้าหาเมียของคุณมีแค่นั้นใช่ไหมคะ”
เขาไหวไหล่กวนประสาท“ไอ้แค่นั้นที่คุณพูด มันมีอะไรบ้าง ทวนให้ผมฟังหน่อยซิ”
หล่อนจึงเหยียดริมฝีปากสีแดงเคลือบ“ไม่แรด!!”
เขาหัวเราะร่วน
“คุณนี่ท่าจะถูกฝังชิปคำนี้ไว้แล้วมั้ง”
“ฉันอายุ 25ส่วนหน้าตาความสวยหรือหุ่น คุณเป็คนตัดสินใจเองละกันค่ะว่าพอไปวัดไปวาได้ไหมส่วนนิสัย ถ้าให้พูดเองก็ต้องบอกว่าดี จริงไหมคะ ส่วน...”
เขาเกลี่ยนิ้วที่ปลายคางครุ่นคิดยกมือโบกห้ามทั้งที่หล่อนยังสาธยายไม่จบ
“ไหนคุณลองลุกขึ้นยืนหน่อยซิแล้วหมุนตัวสักรอบ จะได้ดูให้เต็มสองตาว่าหุ่นดี สวย สมกับที่จะมาเป็เมียผมไหม”
หล่อนนิ่วหน้าก็จริงแต่ยอมลุกขึ้นยืน หมุนตัวหนึ่งรอบก่อนจะนั่งลงตามเดิมโดยไม่อิดออด
“พอใจรึยังคะ”
เขาเบ้ปากกวน “หุ่นแบบนี้นี่มันแม่พันธุ์เกรดเอชัดๆ”
“นี่คุณ!!”
เขาจึงเลิกคิ้ว “ผมชมนะเนี่ย ไม่ได้ด่า”
“ส่วนเื่ทำงานถึงฉันจะไม่เคยทำจริงจัง แต่คิดว่าไม่ยากเกินไป งานที่คุณพูดถึงเป็งานอะไรคะถึงระบุว่าทำไร่ปลูกต้นไม้เป็”
“งานไร่งานสวนน่ะ ไหวไหมละ”
“ไหวค่ะ”
“ไม่ใช่เป็ผู้ดีตีนแดงเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออะไรพวกนั้นนะ”
เขากำลังปรามาส ทำให้หล่อนฮึดสู้
“ฉันไม่ใช่คนหยิบหย่งขนาดนั้นอ้อ...ส่วนกับข้าว ฉันทำเป็บางอย่างเท่านั้นนะคะ อร่อยไหม อันนี้ไม่รับประกันเพราะไม่เคยทำให้ใครรับประทาน”
เขายกมือห้ามอีกรอบ
“พอเลย อย่ามารับประทานกับผมเลยประดิษฐ์ ฟังแล้วอีเดียด พูดให้คล่องปากโน่น กิน เข้าใจไหม กินๆๆๆ ผมมันกินง่ายอยู่ง่าย”
“ค่ะ”
“แล้วเพลงลูกทุ่งละ ฟังเป็ไหมผมไม่ชอบดูหนังฟังเพลงอะไรหรอกนะ อย่าหวังว่าไปอยู่โน่นแล้วจะได้ไปดูหนังโรงดูคอนเสิร์ต หรือไปนั่งฟังเพลงกระแดะกินข้าวใต้แสงเทียนอะไรเทือกนั้นบอกก่อนเลยนะว่าไม่มี”
“เข้าใจ”
“ที่สำคัญ คุณต้องรักเด็ก!”
พูดถึงตรงนี้ผู้ชายผีบ้าตรงหน้านั่งนิ่ง ขรึมลงทันตาคำพูดเขาจริงจังจนหล่อนจำต้องพยักหน้ารับโดยปริยาย
“รับประกันค่ะ”
“ดี!”
“ข้อตกลงของคุณที่้ามีเท่านี้ใช่ไหมคะ”
เขาไหวไหล่ยียวนอีก“นั่นมันแค่ส่วนเดียวเท่านั้นแหละ แต่ไม่ต้องถามนะว่ามีอะไรอีก เพราะยังไม่รู้เอาไว้คิดอะไรออกจะบอก”
“บ้าชัดๆ”
“ไม่บ้าหรอกคุณ ผมหาเมียนะจะให้มาบอกทุกข้อว่า้าอะไรบ้างในทันที นึกไม่ออกหรอก...แต่ที่แน่ๆ...”เขาโน้มตัวมาอีกนิดจนดูเหมือนกำลังคุกคาม แม้ไม่เห็นดวงตาภายใต้แว่นตากันแดดสีดำแต่ก็พอรู้ว่ามันกำลังแฝงความโหยกระหายใช่เล่น “เื่บนเตียงคุณก็ต้องทำหน้าที่ให้สมกับความเป็เมียของผม”
หล่อนหน้าชาวาบไม่คิดว่าเขาจะกระด้างและหยาบคายเอาการ แต่ก็ต้องทนข่มใจ
“ว่าแต่เงื่อนไขที่ฉันเสนอไปเป็ข้อแลกเปลี่ยนคุณยินดีจ่ายไหม?!?”
“ร้อนเงินรึไงคุณ”
“ฉันไม่จำเป็ต้องสาธยายเื่นี้กับคุณแต่ถ้าคุณไม่โอเค ที่คุยกันไว้ก็ยกเลิก”
หล่อนรู้ว่าตัวเองตกเป็รองแต่ก็ไม่มีอะไรจะเสียหายไปกว่านี้
ทว่าเขากลับด่าลอยๆสวนกลับหน้าตาเฉย
“หน้าตาก็สวยดี แต่หิวเงินฉิบหาย!”
ไลลารู้ว่าเงินก้อนสามสิบล้านที่ร้องขอมันอาจเป็แค่ส่วนหนึ่งของหนี้ก้อนโต ไม่ถึงครึ่งที่บิดาบอกกล่าวด้วยซ้ำแต่ตัวเลขร้อยล้านใครมันจะยื่นมือมาช่วย แถมยุคนี้เงินทองก็หายากเมื่อเสนอเขาไปทีแรกว่าเงื่อนไขของหล่อนคือเงินหนึ่งร้อยล้านยังจำได้ดีถึงเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบัง ตอนได้ยินมันเจ็บจี๊ดจนน้ำตาแทบไหล
“ฉันรู้ว่าสามสิบล้านมันเยอะ แต่ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่พวกมิจฉาชีพหน้าคุณโจรขนาดนี้”
เขาหยุดมองหน้าหล่อนนิ่ง เห็นชัดว่าคิ้วขมวดตึง ก่อนจะหยิบเช็กเงินสดที่เตรียมมาแต่แรกยื่นให้หล่อนเมื่อหยิบมาดูมันถูกระบุเอาไว้หนึ่งล้านบาท
“ค่ามัดจำตอนนี้”
“แน่ใจว่ามันจะไม่เด้ง”
เมื่อหล่อนแสดงความลังเล เขาก็คว้าเช็กใบนั้นคืนทำให้หล่อนใจหายวาบเพราะคิดว่าเขาคงเปลี่ยนใจ มองเขาหยิบเช็กใบนั้นเก็บที่เดิมแล้วหยิบซองสีน้ำตาลใบใหญ่ออกมาจากเป้ที่วางข้างตัวยื่นมาให้
“งั้นเอาเงินสดไป”
หล่อนเปิดซองสีน้ำตาลออกดู จึงเห็นเงินหลายปึก แต่เพื่อความชัวร์ จึงค่อยๆหยิบออกมาสำรวจคร่าวๆหลายๆปึกว่าไม่ใช่ธนบัตรปลอมหรือมีการสอดไส้แบงก์กาโม่ไว้ตรงกลางอย่างหนังมาเฟียประเมินการนับคร่าวๆจากความคุ้นเคยในการใช้เงินหลักล้านก็เห็นว่าจำนวนเงินน่าจะครบถ้วน
หลังจากนั้น ผู้ชายผีบ้าก็หยิบเช็กอีกใบส่งมาให้ พอเอามาดูจึงพบว่ามันเป็เช็กสั่งจ่ายชื่อและนามสกุลของหล่อนระบุวันเดือนปีในอีกสามเดือนข้างหน้าเป็เงินสามสิบล้านบาท
“หมายความว่า...”
“ถูก คุณจะได้สามสิบล้านตามข้อตกลงเมื่อครบสามเดือนและจะได้มากกว่านั้นถ้าผมพอใจ แต่ถ้าคุณทำผิดสัญญานอกจากคุณจะต้องหาเงินมาคืนผมทุกบาทตลอดระยะสามเดือนทดลองงาน คุณจะเป็เมียผมฟรีๆ”
หล่อนทวนคำเสียงเบา...เมียฟรีๆ!!
////////////////////////
161
