ในขณะที่โรสเดินออกจากห้องมา พลอยใสที่เดินตามหลังเธอก็รีบวิ่งมาจับไหล่ โรสหันกลับมามองเห็นสีหน้าของพลอยใสที่ดูเป็กังวล ลังเล ก่อนที่เธอจะพูดออกมาว่า
“โรส”
“หืม”
“พลอยเลือกโรสอยู่แล้วแหละ ขอโทษนะที่ไม่ได้พูด” พลอยใสพูดด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
“รู้แล้ว ไปก่อนนะ”
หลังจากที่โรสพูดจบก็หันหน้าหนีแล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไป ทิ้งให้พลอยใสยืนอยู่คนเดียว เธอเห็นโรสเดินจากไป ทำให้เธอรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้พูดั้แ่แรก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแชตหาโรส
(ข้อความ) พลอยใส : “โรส เราขอโทษนะ”
แต่ก็ไม่มีการตอบกลับจากโรส เธอจึงเดินกลับเข้าห้องไปหาอลิซและกาย
หลังจากที่เปิดประตูเข้ามา อลิซเห็นสีหน้าของพลอยใสที่กำลังเศร้าอยู่ เธอจึงลุกแล้วเดินเข้าไปหาพลอยใสและกอดเธอ ก่อนที่จะพูดไปว่า
“ไม่เป็ไรนะมึง เดี๋ยวกูไปคุยกับมันเอง”
หลังจากที่เธอพูดจบก็ไม่ได้รอคำตอบจากพลอยใส เธอรีบเดินออกจากห้องไปทันที ส่วนพลอยใสเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ กาย เขาที่เห็นสีหน้าของพลอยใสก็พูดไปว่า
“เอาน่า เพื่อนกันก็ต้องมีโกรธมีงอนกันบ้างแหละ มึงปล่อยให้ไอ้ลิซมันไปเคลียร์แหละดีแล้ว”
“แต่ว่า…ั้แ่ที่อยู่กันมา โรสมันไม่เคยโกรธกูเลยนะ G”
“มันมีเหตุผลของมันแหละ มึงก็อย่าไปคิดมากสิ”
ก่อนที่ทั้งคู่จะคุยกันต่อ
ฝั่งของโรส
โรสที่เดินออกมาจากโรงพยาบาล เธอเดินไปที่รถของตัวเอง ทว่าอลิซรีบวิ่งมาด้วยท่าทีที่เหนื่อย ก่อนจะพูดออกมาว่า
“ไอ้โรส! รอด้วย!”
โรสหันไปหาต้นตอของเสียง จึงเห็นว่าอลิซกำลังวิ่งมาหาเธอ
หลังจากที่อลิซมาหยุดอยู่ตรงหน้าโรส เธอจึงพูดกับอลิซไปว่า
“มีอะไร?”
“กูจะไปกับมึง”
“เออ ขึ้นรถเหอะ”
และทั้งคู่ก็ขึ้นรถเพื่อไปที่ไหนสักแห่ง
เวลาผ่านไปจนถึง่ค่ำ ๆ
พลอยใสมองไปนอกหน้าต่างเห็นฝนเริ่มตกลงมา กายเองก็มองไปนอกหน้าต่างแล้วพูดขึ้นมาว่า
“พลอย…มึงว่ามึงรู้จักโรสกับอลิซมากน้อยแค่ไหนวะ?”
“มึงจะสื่ออะไร G?”
“มึงคิดว่า อลิซชอบโรสหรือเปล่า?”
พลอยใสที่ได้ยินกายพูดออกมาแบบนั้น ตัวของเธอเองก็รู้สึกใและสงสัยขึ้นมา ก่อนจะตอบกลับกาย
“พวกกูอยู่ด้วยกันตลอด ทำไมกูไม่รู้เื่เลยอะ?”
“แต่กูรู้สึกได้ั้แ่ตอนที่กูออกมาจากคุกแรก ๆ แล้วแหละ”
“งั้น…”
“เมื่อกี้กูก็คุยกับอลิซมันอยู่ มันบอกชอบไอ้โรสมานานแล้ว ชอบมาั้แ่ ม.ต้น แล้ว แต่ไอ้โรสมันเอาแต่เป็ห่วงมึง อลิซมันก็ไม่เคยบอกไอ้โรสเลย”
ทางด้านโรสกับอลิซ ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง
หลังจากที่โรสกับอลิซได้ออกมาจากโรงพยาบาล พวกเธอทั้งคู่ขับรถไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่ร้านเหล้าที่เปิดั้แ่่เย็น พวกเธอจึงมาดื่มด้วยกันที่ร้านนี้ เวลาผ่านไปจนถึง่ค่ำ ๆ โรสที่ดื่มจนเริ่มเมาก็พูดออกมาด้วยท่าทีที่หงุดหงิดไปว่า
“ไอ้ลิซ กูผิดเหรอวะ?”
“มึงไม่ผิดหรอก ใจเย็น ๆ นะมึง”
“กูคอยดูแลไอ้พลอยมาตลอด แต่มันกลับลังเลเวลากูถาม…ทำไม…"
หลังจากที่เธอพูดจบก็หยิบแก้วที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมากระดก ก่อนที่อลิซจะพูด
“มึงก็เบา ๆ หน่อยเถอะ ไอ้โรส”
"มันไม่เห็นกูเป็คนในครอบครัวบ้างหรอวะ ห๊ะ ไอ้ลิซ?”
“มึงคิดมากเกินไปหรือเปล่าไอ้โรส ไอ้พลอยมันรักมึงมากนะ”
โรสที่ได้ยินอลิซพูดจึงวางแก้วลงแล้วหันมาหา ท่าทีของโรสเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย อลิซเห็นสีหน้าของโรสเลยพูดต่อไปว่า
“มันคิดว่ามึงเป็คนในครอบครัวมานานแล้วนะไอ้โรส ตอนนี้ไอ้พลอยมันขาดมึงไม่ได้แล้วนะ มึงก็พยายามนึกถึงใจมันด้วย”
“จริงหรอ?”
“อือ…มึงจะมานั่งเครียดเื่นี้ทำไมวะ สุดท้ายแล้วมันก็เลือกมึงอยู่ดีไม่ใช่หรอ?”
“กู…กู…ก็แค่หัวร้อนไปหน่อยน่ะ”
แล้วโรสก็เล่าเื่ที่คุยกับฟ้าให้อลิซฟัง
หลังจากที่อลิซได้ฟังก็รู้สึกโกรธฟ้าเป็อย่างมาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดไปว่า
“ทำไมมึงไม่บอกไอ้พลอยวะ กูเชื่อว่ามันจะไม่ยุ่งกับไอ้ฟ้าอะไรนี่อีกแน่”
โรสทำสีหน้าที่เศร้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดกลับไปว่า
“กูก็อยากบอกมันนะ แต่รู้สึกเหมือนมันจะ…”
“ไอ้พลอยมันชอบไอ้ฟ้าแล้วใช่มะ?”
โรสก็ใเล็กน้อยที่อลิซพูดออกมาแบบนั้น ก่อนจะพูดกลับไปว่า
“อือ”
“มันก็เพิ่งรู้จักกับไอ้ฟ้าได้ไม่นานเองนะ”
“ก็อือไง กูถึงห่วงไอ้พลอยมันน่ะ”
หลังจากนั้นโรสกับอลิซก็พูดคุยกันต่อ
ทางด้านพลอยใส ณ บ้านของพลอยใส
พลอยใสอยู่กับกายจนเอกและมินนี่กลับมา กายจึงให้เอกไปส่งพลอยใสกลับบ้าน เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ เธอก็มาถึงบ้าน พลอยใสลงจากรถมา เอกก็เลื่อนกระจกลงแล้วพูดกับเธอว่า
“พลอย ดูเหมือนไอ้โรสกับไอ้ลิซจะยังไม่กลับมานะ หรือจะไปข้างนอกก่อนมั้ย?”
“ไม่เป็ไร มึงก็ขับรถกลับบ้านดี ๆ ล่ะ”
“เออ”
แล้วเอกก็ขับรถกลับไป ส่วนพลอยใสที่อยู่หน้าบ้านคนเดียวก็รู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย และรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่ตัวเธอก็ยังเดินเข้าบ้าน พลอยใสเปิดประตูเห็นบรรยากาศที่ดูเงียบสงบและมืดมาก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกลัวยิ่งขึ้นไปอีก จู่ ๆ น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมา ก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องสตูดิโอ เธอทักแชตไปหาโรสกับอลิซแต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับมา เธอจึงทักแชตไปหาฟ้า
(ข้อความ) พลอยใส : “ฟ้า เธออยู่ไหน?”
ไม่กี่นาทีต่อมา ฟ้าก็ตอบกลับพลอยใส
(ข้อความ) ฟ้า : “เค้าอยู่ห้องน่ะ ทำไมหรอคะ?”
(ข้อความ) พลอยใส : “มาหาเราได้ไหม?”
(ข้อความ) ฟ้า : “พลอยเป็อะไร เดี๋ยวเค้ารีบไปหา”
ฟ้ารู้สึกแปลกใจเป็อย่างมาก ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะไปหาพลอยใส เรนนี่กับสโนว์สังเกตเห็นฟ้าที่ดูร้อนรนเป็อย่างมาก เรนนี่จึงถามไปว่า
“นี่มึงเปลี่ยนเสื้อผ้าทำไม?”
ฟ้าหันมาหาเรนนี่แล้วพูดว่า
“ไปหาพลอยน่ะ”
“ไปหาทำไมวะ?”
“พลอยบอกให้ไปหาน่ะ แต่กูก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน”
“แล้วคืนนี้มึงจะกลับมาไหม?”
“อาจจะไม่กลับนะ พวกมึงก็ไปหาอะไรกินเลยนะ ไม่ต้องรอกู”
“เออ ๆ”
หลังจากที่พูดเสร็จ ฟ้ารีบออกไปหาพลอยใสทันที
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ฟ้าก็มาถึงที่บ้านของพลอยใส เธอรีบเคาะประตูเรียกหา ทว่าไม่มีใครมาเปิดประตูหรือตอบกลับ ฟ้าจึงลองบิดลูกบิดประตู ปรากฏว่าไม่ได้ล็อก เธอจึงเดินเข้าไปในบ้านที่มืดสนิท ไม่มีเสียงและไม่มีแสงไฟ เธอเห็นบรรยากาศในบ้านก็รู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูห้องนอนของพลอยใส แต่ก็ยังไม่เจอ เธอจึงเดินไปที่หน้าห้องสตูดิโอแล้วบิดลูกบิดประตูเข้าไป ก็เห็นว่าพลอยใสกำลังนั่งขดตัวกอดเข่าร้องไห้อยู่ พลอยใสที่ได้ยินเสียงประตูเปิดจึงรีบเงยหน้าขึ้นมา เธอจึงเห็นว่าฟ้าได้มาอยู่ตรงหน้า พลอยใสรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปกอดฟ้าทันที
จบตอนที่ 26