กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        กู้ซุนหนี่จึงยิ้มพร้อมกับหยิบโสมคนขนาดเล็ก 1 ต้น ออกมาจากตะกร้าที่คลุมผ้าไว้แต่จริงคือหยิบออกมาจากมิติของเธอ และตอบเ๽้าของร้านสมุนไพรชิงไห่ว่า

        “โสมคน ค่ะ” 

        เ๽้าของร้านสมุนไพรชิงไห่หยิบโสมคนไปพิจารณา

        “เป็๲โสมคนอายุ 50 ปี สภาพสมบูรณ์ ให้ราคา 250 หยวนขายหรือไม่” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจมากและตอบทันทีว่า 

         “ฉันขายโสมคนต้นนี้ค่ะ” 

        กู้ซุนหนี่ถามเ๽้าของร้านต่อไปอีกว่า 

        “ท่านลุงยัง๻้๵๹๠า๱โสมคนอีกหรือไม่” 

        เ๽้าของร้านยิ้มและตอบกลับทันทีเช่นกันว่า 

        “ร้านสมุนไพรชิงไห่นี้รับซื้อโสมคนจำนวนมากถ้ามีโสมคนอีก ให้นำมาขายให้ร้านนี้ได้เลย” 

        กู้ซุนหนี่จึงหยิบโสมคนขนาดใหญ่2 ต้นออกจากตะกร้าที่มีผ้าปิดอีกครั้งแล้วยื่นมันให้เ๽้าของร้านทั้งสองต้น 

        “โสมคน 2ต้น ทั้ง 2 ต้น อายุ 100 ปี ลุงให้ราคา ต้นละ 500 หยวน รวมเป็๲เงิน 1,000หยวน ขายหรือไม่” 

        กู้ซุนหนี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจมากและตอบกลับทันที

        “ขายค่ะ” 

         เ๽้าของร้านยื่นเงินให้กู้ซุนหนี่ 

        “นี่เงินทั้งหมด1,250 หยวน”  

        หลังจากนั้น เธอจึงเก็บมันใส่ตะกร้าสะพายหลังแล้วคลุมผ้าไว้ดังเดิมแต่จริงๆ แล้วเธอเก็บมันไว้ในมิติของเธอ รวมตอนนี้กู้ซุนหนี่มีเงิน 1,256 หยวน (1 หยวน=10 เหมาเงินเดือนสามีกู้ซุนหนี่ 100 หยวนส่วนค่าแรงงานคนทั่วไปวันละ 20 เหมา เดือนละ 600 เหมา หรือ 60 หยวนเท่านั้น)  

        กู้ซุนหนี่เดินออกจากร้านขายยาและโรงหมอชิงไห่แล้วเธอ๻้๵๹๠า๱ไปเดินตลาดเพื่อสำรวจราคาและคุณภาพสินค้าของที่นี่ แล้วเธอจึงสอบถามราคาของข้าวสาร แป้งเนื้อสัตวฺ์ เครื่องปรุง

        กู้ซุนหนี่เดินไปถึงร้านขายข้าวสารแป้ง เครื่องปรุง จึงเอ่ยถามราคาสินค้า 

        “ข้าวสารแป้ง เกลือ น้ำตาลทราย น้ำมันพืช ขายจินละกี่เหมา” 

        พนักงานของร้านตอบกู้ซุนหนี่ว่า 

        “ข้าวสารจินละ10 เหมา แป้งจินละ 5 เหมา เกลือจินละ 20เหมา น้ำตาลทรายและน้ำมันพืชจินละ 10 เหมาพร้อมคูปองอาหาร 1 ใบ” 

        กู้ซุนหนี่ตอบกลับไปว่า 

        “เดี๋ยวฉันจะไปหาเงินมาซื้อสินค้านี้ในภายหลังนะคะ”

        พนักงานของร้านตอบกลับกู้ซุนหนี่

        “ได้ครับคุณมีเงินและคูปองเมื่อไรก็มาซื้อสินค้าที่ร้านได้เลยครับ” 

        กู้ซุนหนี่เดินไปสอบถามราคาเนื้อหมูกับพ่อค้าขายเนื้อหมู

        “เนื้อหมูขายยังไงคะ” 

        พ่อค้าขายเนื้อหมูตอบกลับกู้ซุนหนี่ว่า

        “เนื้อหมูสามชั้นจินละ30 เหมา เนื้อจินละ 20 เหมามันหมูจินละ 15 เหมา กระดูกจินละ 5 เหมาพร้อมคูปองอาหาร 1 ใบ” 

         กู้ซุนหนี่ตอบกลับพ่อค้าขายเนื้อหมู

        “เดี๋ยว ฉันจะไปหาเงินมาซื้อเนื้อหมูนี้ในภายหลังนะคะ” 

         พ่อค้าขายเนื้อหมูตอบกลับกู้ซุนหนี่ว่า

         “ได้อย่าลืมมาซื้อเนื้อหมูที่ร้านนี้นะ” 

         กู้ซุนหนี่เดินผ่านพ่อค้าขายน้ำเต้าหู้แล้วเธอก็สอบถามราคาน้ำเต้าหู้

        “น้ำเต้าหู้ขายถุงละกี่เหมาคะ” 

         พ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ตอบกู้ซุนหนี่

        “น้ำเต้าหู้ถุงละ 2 เหมา”

        กู้ซุนหนี่เดินผ่านแม่ค้าขายซาลาเปาแล้วเธอก็สอบถามราคาซาลาเปา

        “ซาลาเปาขายลูกละกี่เหมาคะ” 

        แม่ค้าขายซาลาเปาตอบกู้ซุนหนี่

         “ซาลาเปาไส้เนื้อลูกละ 3 เหมา ซาลาเปาไส้หวาน ลูกละ 2 เหมา”

        “เดี๋ยวฉันไปหาเงินมาซื้อซาลาเปาในวันหลังนะคะ”

        “ไม่มีเงินซื้อแล้วยังจะมาถามราคาอีก เสียเวลาจริงๆ เลย”

        กู้ซุนหนี่เดินผ่านหน้าแม่ค้าขายขนมที่เป็๲ที่นิยมในยุคนี้แล้วเธอจึงซื้อขนมเหล่านี้ไปฝากหยางลี่

        “พี่สาวขายขนมเหล่านี้อันละกี่เหมาคะ”

        “เซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองเซาปิ่งไส้ถั่ว ถังหูลู่ อันละ 3 เหมา”

        “ฉันซื้อเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองเซาปิ่งไส้ถั่ว ถังหูลู่ อย่างละ 4 อัน”

        “เซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองเซาปิ่งไส้ถั่วแดง ถังหูลู่ อย่างละ 4 อัน เป็๲เงิน 36เหมา หรือ 3 หยวน 6 เหมา”

        กู้ซุนหนี่เดินผ่านแม่ค้าขายปิ่นไม้ปักผมและโบผูกผม

        “ปิ่นไม้ปักผมและโบผูกผมอย่างละ 2 อัน 29 เหมา”

        กู้ซุนหนี่เดินไปร้านค้าสหกรณ์ของรัฐเพื่อซื้อนมผงรสมอลต์ และลูกอมรสนมตรากระต่ายขาว ซึ่งเป็๲ของที่นิยมซื้อกันของคนยุคนี้

         “ลูกอมรสนมตรากระต่ายขาว3 ถุงๆ ละ 10 เหมา เป็๲เงิน 30 เหมา”

         “นมผงรสมอลต์3 กระป๋องๆ ละ 50 เหมา เป็๲เงิน 150เหมา”

         หลังจากนั้นกู้ซุนหนี่ก็เดินออกจากตลาดตำบลชิงไห่ไปขึ้นเกวียนวัวของลุงโจวเพื่อกลับหมู่บ้านไห่

        “ลุงโจวเงินค่าเกวียน4 เหมา” 

        กู้ซุนหนี่มีรายได้ขายของทั้งหมด1,256 หยวนใช้เงินไปวันนี้ 24 หยวน 5 เหมากู้ซุนหนี่เหลือเงิน 1,231 หยวน 5 เหมา 

        (ค่าแรงงานทั่วไปเกือบ2 ปี หรือเงินเดือนทหารของหยางตง 1 ปี)  

        กู้ซุนหนี่ขึ้นไปนั่งบนเกวียนวัวพร้๪๣๻ะกร้าสะพายหลังและตะกร้าที่ถือไว้อีกมือ วางไว้ด้านหน้าของเธอ

        ‘ค่อยเอาเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองเซาปิ่งไส้ถั่วแดง ถังหูลู่ อย่างละ 2 อัน ให้ป้าจางละกัน’

        ‘เรากับลี่ลี่ก็กินเซาปิ่งไส้ถั่วเหลืองเซาปิ่งไส้ถั่วแดง ถังหูลู่ คนละ 1 อันกินรองท้องก่อนอาหารเย็น: ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำใส’ 

        กู้ซุนหนี่เดินทางออกจากตำบลชิงไห่บ่ายโมงถึงหมู่บ้านไห่บ่ายโมงครึ่ง