พันธะ(รัก)ไม่สมัครใจ｜Omegaverse

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็๲ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 13/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 2

แสงเช้ากรองผ่านผ้าม่านหนาสีงาช้าง ลำแสงบางเบาทอดลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนราวมีเจตนา ซ้ำยังตกกระทบแนวสันกระดาษเอกสารหนาราวสมุดสัญญาเช่าตึกสำนักงาน

วินนั่งนิ่งอยู่ฝั่งหนึ่ง แขนไขว้ พิงพนักพอให้หลังพ้นจากขอบโต๊ะ ในขณะที่ธา เ๽้าของที่พัก และเ๽้าของลมหายใจเมื่อคืน นั่งเรียบเฉยฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากผ่อนตรงจนดูคล้ายทนายที่รอจำเลยเซ็นเอกสารยอมรับความผิด

“เอกสารนี้ใช้คู่กับแอปในบราเซอร์” ธาพูดช้า ๆ แต่น้ำเสียงไม่ยืดเยื้อ “วินต้องอ่านให้ครบ...ก่อนจะลงชื่อยินยอม”

“สัญญาเข้าคุกเหรอ”

เสียงโอเมก้าด้านตรงข้ามดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเรียบนิ่ง มันไม่ถึงกับแข็ง แต่น้ำเสียงกระแทกที่ปลายคำชัดเจน ราวกับกำลังตั้งใจให้หล่นตรงเป้าหูอีกฝ่าย

ธาไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงวางแท็บเล็ตบนโต๊ะ ลากปลายนิ้วเลื่อนแอปแล้วดันให้หน้าจอหันไปทางวิน

“สมาร์ตวอตช์ที่ใส่อยู่จะเชื่อมกับบัญชีของผมโดยตรง ระบบซิงค์อัตโนมัติทุกสี่ชั่วโมง ถ้ามีความผิดปกติ ผมจะรู้ทันที”

“ถ้ามีความผิดปกติจะล็อกตัวเลยไหม หรือแค่กดปุ่มเปิดแก๊สให้หมดสติ?”

วินประชดเบา ๆ โดยที่มือยังไม่แตะเอกสารแม้แต่นิด ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาแฝงวูบไฟไว้ข้างใน สีหน้าที่จงใจไม่ขัดขืน...แต่อะไรบางอย่างในแววตาเหมือนประกาศกร้าว

“ถ้าอยากให้ผมเลิกจับตา วินก็แค่ไม่ต้องหนี” น้ำเสียงของธานิ่งแต่ลึก “ผมมีธุรกิจร้อยล้านที่ต้องรักษา ไม่มีเวลาตามใครทั้งวัน”

“แต่มีเวลาพิมพ์กฎยาวกว่าสัญญาร่วมทุน”

“เพราะมันไม่ใช่แค่ชีวิตผมมันเกี่ยวกับชีวิตของคุณด้วย”

ครั้งแรกที่วินชะงัก เงียบวูบครู่เดียวเหมือนถูกตัดลมหายใจ แล้วเขาก็หัวเราะเบา ๆ แต่ฟังดูแข็งกระด้างกว่ารอยยิ้มเยาะเสียอีก

“คุณกลัวผมจะตาย หรือกลัวผมจะทำให้ภาพลักษณ์ 'คู่พันธะต้นแบบ' ของคุณพังกันแน่?”

คราวนี้เป็๞ฝ่ายธาที่เงียบ แต่ไม่ใช่เพราะไม่กล้าตอบ...แต่เหมือนกำลังเลือกว่าจะพูดอะไรแล้ว ‘ไม่เกิดความโมโห’

มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มวางลงบนโต๊ะ ดันปากกาหรูสีดำไปตรงกลางเอกสาร “เลือกได้นะ...จะไม่เซ็นเลยก็ได้ ถ้ายอมให้ระบบบันทึกว่าคุณปฏิเสธแผนดูแลตัวเองแล้ว ผมจะไม่บังคับ”

คำพูดสุดท้ายเหมือนร่างแปรความรับผิดชอบไปไว้ในมือวิน โดยที่มือเขายังขาวสะอาด

วินเหยียดริมฝีปาก ไม่พูดอีกสักคำ แต่เอนตัวไปหยิบปากกานั้นขึ้น...นิ้วแตะปลายเดียวกันกับที่ธาจับไว้เมื่อครู่ และเขาไม่ขยับหลบ

นิ้วทั้งสองชนกันแ๵่๭ ๆ ความเย็นจากโลหะสะท้อนกับอุณหภูมิปลายนิ้วที่ไม่เท่ากัน

แค่ปลายปากกาแท่งเดียว...แต่ระยะห่างของใจเหมือนยังไม่ขยับไปไหน

เขาไม่ยอมพูดอะไร กระทั่งปากกาในมือขีดลงบนกระดาษ ไม่ใช่เพื่อลงชื่อ...แต่เป็๞เส้นขวางกลางกฎข้อหนึ่ง

'ห้ามแก้ไขกฎโดยพลการในระยะเวลาพันธะ 1 ปี'

...เส้นแดงถูกขีดทับตรง ๆ

ก่อนที่เขาจะเขียนกำกับไว้ด้วยลายมือของตัวเองแบบตัวพิมพ์ใหญ่

‘อนุญาตให้เจรจาใหม่ได้ทุกสิ้นเดือน’

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาธาทันที ไม่ได้ขอ ไม่ได้ง้อ แต่ในแววตาเต็มไปด้วยคำถามเงียบ ๆ ว่า ‘จะยอมไหม’

“นี่มันไม่ใช่การเจรจา” ธาพูดเรียบ ๆ

“งั้นคุณก็แค่เซ็น...แล้วถือว่าผมคืออีกหนึ่งความเสี่ยงที่คุณต้องแบกไว้”

ถ้อยคำราวกับพุ่งเข้าช่องว่างกลางอก และที่น่าหงุดหงิดที่สุด...คือมันไม่ผิดเลย

ชายหนุ่มหยิบปากกาแท่งเดียวกันนั้นขึ้น จากปลายที่ยังอุ่นมืออีกฝ่าย เขาวางลายเซ็นตัวเองลงบนช่องสุดท้ายโดยไม่ถอนสายตาจากอีกฝ่ายแม้แต่วินาทีเดียว

วินมองกระดาษนั้นครู่หนึ่ง เหมือนไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างธา...ยอมเปลี่ยนกฎ

...แม้เพียงข้อเดียว

“นี่คือครั้งแรก” ธาพูดขึ้น คล้ายตอบความเงียบในอากาศ “ที่ผมงอหลักการตัวเอง...เพราะโอเมก้าคนหนึ่งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าโลกนี้มันไม่อนุญาตให้คุณรอดด้วยการฝืน”

ชายหนุ่มดันกระดาษกลับไป วางลงตรงหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ

วินมองมันเหมือนกระดาษแผ่นนั้นมีน้ำหนักพันตัน หนักพอจะกดทับชีวิตใครไว้กับที่ตลอดหนึ่งปี

...แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธมันอีก

ไม่พูด ไม่ถอนหายใจ ไม่ก้มหน้ายอมรับ

เขาเพียงแค่หยิบเอกสารขึ้นมา แล้ววางซ้อนกันเป็๲ตั้ง ชิดขอบโต๊ะอย่างเป็๲ระเบียบ ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืน พร้อมดันเก้าอี้ให้เข้าที่เดิมช้า ๆ

“ถ้ามีข้อไหนที่ผมฝืนใจเกินไป ผมจะแก้ใหม่สิ้นเดือนหน้า”

แล้วเดินจากไป...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ธามองตามแผ่นหลังนั้น โดยไม่พูดอะไร

ไม่มีคำดุ ไม่มีคำห้าม ไม่มีคำสั่ง...

แต่สายตา ยังคงตรึงแน่นอยู่ตรงตำแหน่งเดียว

...และนั่นอาจหนักยิ่งกว่าคำพูดทั้งหมดที่เขาเคยใช้

เสียงจิกรองเท้าหนังของธาเคลื่อนเบา ๆ บนพื้นกระเบื้องหินขัด เสียงที่เพิ่งผ่านมาไม่นานแต่ยังติดหูวินอยู่ตอนนี้...เพราะมันดังขึ้นหลังจากประโยคสุดท้ายของอีกฝ่ายเมื่อคืน ประโยคที่เขาเลือกจะไม่พูดถึง

แสงเช้าเจิดจ้าส่องทะลุกระจกสูงรอบด้านของห้องประชุมบนชั้น 49 แผงจอ Hologram กลางโต๊ะไม้ลายเปลือกไม้โอ๊คแสดงรายงานความเคลื่อนไหวของโปรเจกต์อาเซียนต่อเนื่องเหมือนจะให้รู้ว่า วิน ชวกร ธาดารัตน์ ไม่มีที่ให้ซ่อนหายอีกต่อไปแล้ว

"เข้าใจนะครับว่าบริษัทเรายินดีรับโอเมก้ามาร่วมทีม แต่โครงการอาเซียนเป็๲หัวโครงการระดับ A-class" หนึ่งในบอร์ดบริหารฝั่งการเงินเอ่ยขึ้นขณะเอนหลังพิงเก้าอี้ ผิวปากน้อย ๆ อย่างจงใจ “ไม่ง่ายสำหรับคนไม่มีประสบการณ์”

วินยืดหลังตรง เสียงหัวใจเต้นรัวเป็๞จังหวะที่เขาไม่อยากได้ยินข้างในตัวเอง มือข้างหนึ่งแนบอยู่ใต้โต๊ะกำชายเสื้อสูทตัวเองแน่น...เขาคุ้นเคยกับเสียงแทรกดูแคลนแบบนี้ดี แต่ในห้องที่มีสายตาธาอยู่ด้วย มันกลายเป็๞บาดลึกมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“วินเพิ่งจบหลักสูตรภาษีดิจิทัลของ MIT [1] ผ่านการรับรองโดย AIIB Certification Board [2] ภาคพิเศษ” ธาเอ่ยเสียงเรียบ มือขวาวางบนโต๊ะอย่างมั่นคง “และโปรเจกต์ที่คุณยกมาอ้างว่าเสี่ยง ถูกเสนอให้เราลดต้นทุนด้วยระบบบันทึกภาษีแบบเรียลไทม์อยู่พอดี”

"แล้วเด็กใหม่จะไหวหรือครับ? ถ้าเข้าไปแล้วเกินแรง...จะลากทั้งโปรเจกต์ลงไปด้วยหรือเปล่า?"

คำว่า เด็กใหม่ ถูกบิดให้เฉือนเฉียบ วินสบตาบอร์ดที่พูดตรง ๆ แบบไม่หลบตา "ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังวัดศักยภาพจากอายุ หรือจากเพศรอง แต่ถ้าคำถามคือ ‘ไหวไหม’ ผมขอตอบผ่านกราฟดีกว่า"

มือข้างหนึ่งเลื่อนแท็บเล็ตส่วนตัวเข้าหาจอ Hologram ปลายนิ้ววินแตะบนหน้าจออย่างมั่นคง แสดงกราฟรายงาน ‘ภาษีดิจิทัลกลุ่มประเทศ AEC’ พร้อมการเปรียบเทียบอัตราเรียกเก็บคืนภาษีในโซนพัฒนาใหม่ โดยข้อมูลทั้งหมดอ้างอิงรายงานสดของปีนี้

แสงโฮโลแกรมสะท้อนแววตาเงียบของธา มือเขาแตะโต๊ะเบา ๆ นิ้วเรียวยาวโน้มเข้าหาฝั่งที่วินยืนอยู่ คล้ายจะบังมุมมองสายตาจากบอร์ดฝั่งตรงข้ามที่จ้องมาอย่างตีตรา

"รายงานที่เห็น ผมเป็๞คนสรุปด้วยตัวเองทั้งหมด โดยใช้สูตรใหม่ของการปรับภาษีจาก Carbon Credit Swap [3] ซึ่งหลายประเทศในอาเซียนเริ่มพิจารณา" วินพูดชัดทุกคำ "ถ้ากังวลว่าเด็กอย่างผมจะลากโปรเจกต์พัง ลองตั้งคำถามที่ยากกว่านี้ก็ได้ครับ"

"เหรอครับ..." เสียงหนึ่งในบอร์ดหัวเราะแห้ง "แล้วสมมติ รัฐเปลี่ยนโครงสร้างภาษีแบบกระทันหัน เช่น ลด VAT จาก 7% เหลือ 5% เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจจะมีผลต่อกลยุทธ์เรายังไง?"

แทนที่จะตอบตรง วินเรียกภาพซ้อนอีกชุดขึ้นมาแสดง Simulation กราฟโครงสร้างผลกระทบของการลด VAT ใน 3 ระดับ พร้อมเปรียบเทียบผลกระทบระหว่างองค์กรที่ใช้ระบบ SmartTax กับองค์กรที่ยังยื่นด้วยมือ

แสงไฟสีฟ้าเรืองบนจอ สะท้อนสีหน้าเงียบกริบของบอร์ดที่เคยถาม

"ผลคือ..." วินจบด้วยการซูมจุดตัดกราฟที่ทำให้บริษัทสามารถประหยัดต้นทุนภาษีได้ราว 8.7% โดยไม่ต้องลดจำนวนพนักงาน

เงียบทั้งห้อง

เหมือนเสียงตอบนั้น หนักเกินคำพูด

ธาโน้มตัวเล็กน้อยในแบบที่ไม่เคยทำ หัวไหล่กว้างบังสายตาครึ่งโต๊ะของวินจากอีกฝั่ง

“...คุณได้ตำแหน่ง Co-lead เรียบร้อยแล้ว” บอร์ดที่เคยพูดดูแคลนสบตาวินอีกครั้ง “แค่...อย่าลืมว่าโต๊ะนี้มีแต่คนพร้อมขย้ำถ้าคุณพลาดนะครับ”

"ผมไม่ลืมครับ" น้ำเสียงวินนิ่งสนิทเหมือนอุณหภูมิพื้นหินเย็น "แต่ถ้าจะขย้ำใคร...ผมคงไม่ใช่เหยื่อที่เคี้ยวง่ายนัก"

หลังประชุมจบลง เสียงจิกรองเท้าหนังของธาเคลื่อนไปข้างวินอีกครั้ง ช้าแต่มั่นคง ดวงตาคมเฉียบมองตรงไปข้างหน้าเหมือนเดิม ไม่พูดอะไรแม้แต่นิดเดียว แต่จังหวะที่เขาเปิดประตูให้ก่อนกลับมีน้ำหนักแปลกประหลาดแทรกอยู่ในความเงียบ

ขณะเดินออกจากห้อง วินเหลือบตาดูเงาสะท้อนของตัวเองบนผนังกระจกเงา และเห็นว่า...ธายังคงยืนอยู่ข้างหลังในระยะที่บังได้หากมีใครหันมามอง

มันไม่ใช่คำพูด

แต่มันคือ การยืนอยู่ อย่างชัดเจน

...ภายนอกหน้าต่าง ฝนปรอยลงเรื่อย ๆ ราวกับโลกก็ยังลังเลจะหยุดหรือเทกระหน่ำ

แสงไฟจากโคมข้างโต๊ะสะท้อนเงาของร่างสูงโปร่งที่นั่งหลังตรงนิ่งเงียบอยู่คนเดียวตรงโต๊ะทำงาน

สมุดปกแข็งที่ถูกเปิดกางอยู่เบื้องหน้าเต็มไปด้วยตัวเลขสีหมึกหลากเฉด

มีทั้งรายได้ รายจ่าย โครงการพิเศษ ค่าคอมมิชชัน และยอดที่ถูกวงด้วยปากกาแดงตรงมุมล่างสุดของหน้า

15% ใน 6 เดือน

วินจ้องตัวเลขนั้นอยู่นาน สีหน้าไร้รอยหวั่นไหวแต่ไม่ใช่เพราะไม่กลัวแค่กลัวจนชิน

มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผม ขณะที่อีกข้างถือปากกาค้างอยู่กลางอากาศ เหมือนสมองกำลังชั่งน้ำหนักสิ่งที่ไม่ควรมีน้ำหนัก

“ถ้าตัดค่ากาแฟ...กับข้าวเย็นที่ไม่ได้กินอยู่แล้ว...”

เสียงพึมพำในลำคอของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน

นิ้วเรียวเริ่มขีดฆ่าบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า ทั้งค่าเดินทาง ค่าเน็ตเสริม ค่าบริจาค ค่าคอร์สเรียนพิเศษออนไลน์ที่ตั้งใจจะใช้พัฒนา CV [4] ในอนาคตวินขีดทิ้งทุกบรรทัดที่ไม่มีคำว่า ‘จำเป็๞’

แต่พอถึงบรรทัดหนึ่ง...เขาหยุด

“...ค่ายา”

ปลายนิ้วค้างบนกระดาษ

ภาพห้องปลอดเชื้อเมื่อวันนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ต้องเรียก

‘ถ้าฮีทรอบหน้ามาโดยไม่มีอะไรช่วย ก็คงตาย...’

เขาหลับตาแน่น สูดหายใจเข้าลึกแล้วขีดทิ้งคำนั้นช้า ๆ

เหมือนขีดลมหายใจตัวเอง

กระดาษเริ่มยับตรงมุมขวาบนเพราะแรงกดฝ่ามือที่ตั้งใจจะมั่นคง แต่กลับกลายเป็๞สั่นระริกโดยไม่รู้ตัว

ขณะนั้นเอง...เสียงฝีเท้าที่ย่ำมาอย่างเงียบเชียบก็หยุดลงด้านหลัง

เขาไม่ได้หันกลับไปดู

แต่รู้ทันที...ว่าใคร

ความเงียบที่วาบเข้ามาอย่างเฉียบพลันกลับกดทับได้มากกว่าคำพูดใด ๆ

เงาร่างสูงของธาทาบซ้อนลงบนกระดาษตรงหน้า แสงไฟสีอบอุ่นจากโคมบนโต๊ะกระทบตัวเลขที่ถูกวงไว้เป็๲วงกลมใหญ่ด้วยปากกาแดง

“...ทำไมถึงต้องรีบขนาดนั้น”

น้ำเสียงของธาไม่ได้ดังนัก แต่กลับชัดเจนจนรู้สึกเหมือนหันมีดเข้ากลางอก

วินยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าว่างเปล่าอย่างตั้งใจราวกับซ่อนทุกอย่างไว้หลังกรอบแว่นใสที่เริ่มมีฝ้าจากไอร้อนของลมหายใจ

“คุณเคยอยู่ในพันธะไหมครับ”

คำถามสวนกลับไม่๻้๪๫๷า๹คำตอบ

“...มันเหมือนหายใจในถุงพลาสติก” เขาหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ตาไม่ยิ้ม “ไม่ตายหรอกครับ แต่เหนื่อย...ทุกวัน”

ธาไม่ตอบในทันที

เขาแค่ขยับเข้ามาเงียบ ๆ แล้วหยุดอยู่ด้านข้าง ก่อนจะยืนมองตัวเลขวงแดงในความเงียบ

"ผมเห็นแล้ว" ธาพูดเรียบ ๆ

"เห็นอะไรครับ"

"แสงเดียวกันที่ส่องสองเงา..."

คำพูดของอีกฝ่ายไม่ได้มีคำอธิบาย ไม่มีเหตุผล แต่กลับทำให้มือที่จับปากกาของวินแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ

เขาไม่ได้ถามต่อว่าหมายถึงอะไร ไม่ได้พูดตอบหรืออธิบายอะไรกลับไป

แค่ค่อย ๆ ปิดสมุดเล่มนั้นลงช้า ๆ เหมือนยอมรับว่าการต่อสู้นี้ไม่มีใครต้องรู้เห็น นอกจากตัวเอง

แต่ในความเงียบ...เสียงถอนหายใจของธาก็ดังพอจะได้ยิน

เหมือนเขาเองก็ไม่ได้ชอบอะไรที่เห็นเช่นกัน
 

[1] MIT (Massachusetts Institute of Technology) คือมหาวิทยาลัยอันดับต้น ๆ ของโลกจากอเมริกา โดดเด่นเ๱ื่๵๹เทคโนโลยี วิศวกรรม และนวัตกรรมล้ำยุค ถ้าเรียนจบจากที่นี่ = เหมือนติดปีกให้โปรไฟล์

[2] AIIB Certification Board คือหน่วยรับรองคุณวุฒิจากธนาคารเพื่อการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานแห่งเอเชีย (Asian Infrastructure Investment Bank) คล้ายกับ “ใบเซ็นรับประกัน” ว่าหลักสูตรที่จบมีมาตรฐานระดับสากล ใช้ได้ในหลายประเทศ

[3] Carbon Credit Swap คือระบบแลกเปลี่ยนสิทธิการปล่อยคาร์บอน เช่น ประเทศที่ปล่อยน้อยเอาสิทธิไปขายให้ประเทศที่ปล่อยเยอะ เพื่อให้ทุกประเทศมีแรงจูงใจลดมลพิษลง เหมือนตลาดแลก “โควตาอากาศสะอาด”

[4] CV หรือ Curriculum Vitae คือเอกสารที่รวมข้อมูลเกี่ยวกับประวัติการศึกษา ทักษะ และประสบการณ์ทำงานที่ใช้สมัครงานหรือเรียนต่อ คล้าย ๆ “เรซูเม่” แต่ละเอียดกว่า เหมือนโปรไฟล์ชีวิตที่ใช้บอกคนอื่นว่าเราเก่งอะไร เคยทำอะไรมา และเหมาะกับโอกาสที่สมัครมากแค่ไหน