ตอนที่ 1 อดีตของจิโร่
ก่อนจะได้ขึ้น์มาถึงชั้นเซียน ข้า 'จิโร่'เกิดขึ้นมาในครอบครัวชาวนามีพี่น้องทั้งหมด 5 คน ข้าเป็ลูกคนที่ 3 มีพี่ชาย 2 คนและน้องสาวอีก 2 คน ท่านพ่อของข้าเป็ชาวประมง แต่หลังจากที่ข้าอายุได้ครบ 8 ปี เรือรอบสุดท้ายที่ท่านพ่อขึ้นก็ไม่ได้กลับเข้าฝั่งมาอีกเลยบ้างก็ว่าถูกมรสุมบ้างก็ว่าถูก 'เทพทสึคาโกะ' พาตัวไปยังโลกบาดาล ข้าเองก็ไม่รู้ความจริงนอกจากความลำบากหลังจากที่พ่อหายไป
แม่ข้าต้องรับจ้างซักผ้าให้พวกคนรวยในหมู่บ้านที่พอจะมีเงินจ้าง พี่น้องข้า 'อิจิโร่'พี่ชายคนโตกลายเป็หัวขโมยและถูกทางการจับตัวไปขังคุกหลวง 'โซมะ'พี่ชายคนรองทำผู้หญิงท้องจึงต้องยอมแต่งเข้าไปช่วยงานที่บ้านฝ่ายหญิงและไม่อาจกลับมาช่วยเหลือครอบครัวของเราได้ตัวข้าซึ่งมีอายุได้เพียง 8 ปีเห็นว่าสิ่งที่พอจะทำได้ก็คือเข้าไปหาของป่ามาเป็อาหารให้แม่กับน้องสาวทั้งสองที่ยังเด็กอยู่ก็เท่านั้น
จนกระทั่งมีอายุได้ 10 ปีข้าก็เชี่ยวชาญผืนป่ารอบหมู่บ้านจนสามารถหลับตาเดินได้ต้นไม้ทุกต้น ใบหญ้าทุกหย่อม สัตว์ป่านานาชนิดล้วนแล้วแต่เป็สหายของข้าทั้งสิ้นอยู่มาวันหนึ่งวันนั้นข้าจำได้ว่าฝนตกหนักมากข้าจึงหลบอยู่ในโพรงไม้รอจนกระทั่งฝนหยุดตกซึ่งนั่นก็เป็เวลาเลยหัวค่ำแล้ว แม่กับน้องต้องกำลังรออาหารป่าจากข้าจนหิวแย่แน่ๆเมื่อเห็นว่าฝนเบาลงแล้วข้าจึงรีบออกวิ่งกลับบ้านพร้อมกับห่อผ้าที่เต็มไปด้วยเห็ดและผลไม้รสหวาน
“ข้ากลับมาแล้วแม่ อายะมารับห่อผ้าจากพี่ไปหน่อยวันนี้พี่เก็บมาได้เยอะเลย”ข้าะโบอกแม่และน้องสาวคนที่ 4 แข่งกับเสียงฟ้าฝนที่ดังอยู่ข้างนอก
ภายในบ้านมืดมาก เพราะบ้านเราไม่มีเงินซื้อน้ำมันตะเกียงมากข้าจึงชินกับความมืดสลัวนี้แล้วแปลกมากที่วันนี้ไม่มีใครตอบรับคำเรียกของข้าดังเช่นทุกวัน
“ไปไหนกันหมดน่ะ มารับห่อผ้าไปหน่อยสิ” ข้าะโซ้ำอีกครั้งพร้อมกับเดินตรงไปยังห้องกินข้าวด้านใน
แฮ่ก....แฮ่ก เสียงหอบกระเส่าราวกับสัตว์ป่าดังขึ้นมาท่ามกลางสายฝนมีบ้างอย่างกำลังขยับไปมาเห็นไม่ชัดนัก
กรี๊ดดดดด.... ฮือออออออ... ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของเด็กสาวสองคนเมื่อแน่ใจแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติข้าจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องนั้นทันที ภาพตรงหน้าไม่ควรจะเป็ภาพที่เด็ก 10 ขวบอย่างข้าควรจะได้เห็นเลย ชายฉกรรจ์หน้าตาหื่นกามกำลังปู้ยี่ปู้ยำกับร่างของแม่ข้าข้างๆ กันมีน้องสาวทั้งสองของข้านั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ ใบหน้าแม่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและคราบน้ำตาชายผู้นั้นกำลังติดอยู่ในห้วงกามารมณ์จนไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าข้าเข้ามาข้าปล่อยห่อผ้าในมือแล้ววิ่งไปหยิบมีดสั้นที่ข้าพกเข้าป่าออกมาทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ออกไปจากร่างแม่ข้า!” ข้าะโสุดเสียงเท่าที่เด็ก 10 ขวบคนหนึ่งจะทำได้
ชายผู้นั้นหยุดกึกไปครู่หนึ่งแล้วหันมามองข้าเมื่อมันเห็นว่าข้าเป็เพียงเด็กชายร่างผ่ายผอมคนหนึ่งที่ถือมีดสั้นด้วยมือสั่นๆมันจึงยิ้มเหี้ยมออกมาแล้วขยับกายต่ออย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าการมาของข้ายิ่งทำให้มันสามารถเริงรมย์ได้มากกว่าเดิม
“พาน้องหนีไปซะจิโร่!” แม่ของข้าะโใส่ข้า
เพี้ยะ! ชายแปลกหน้าสะบัดมือตบหน้าแม่อย่างแรงด้วยความไม่พอใจ
“ข้าจะเล่นสนุกกับพวกมันต่อจากเ้า นังหญิงแพศยา!” ดวงตาของเ้าสัตว์ร้ายแดงก่ำกลิ่นเหล้าเหม็นคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ยิ่งได้ยินข้ายิ่งโมโห “อายะ! มิกะ! มาหาพี่!” ข้าบอกน้อง อายะกับมิกะรีบวิ่งมาเกาะหลังข้าแน่น ข้าผู้เป็พี่ไม่เคยทำน้องต้องร้องไห้ขนาดนี้มาก่อนข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่เ้านั่นทำกับแม่คืออะไร แต่มันคงไม่ใช่เื่ดีแน่ น้องๆเองก็คงจะคิดเช่นเดียวกัน
ข้าพุ่งตัวจะใช้มีดเข้าไปเสียบชายผู้นั้นแต่เสียงของแม่กลับะโแทรกเข้ามา “อย่านะ! ลูกต้องไม่เป็ฆาตรกร! ปล่อยแม่แล้วหนีไปกับน้องซะ!”
ไม่นะแม่....ข้าพูดอะไรไม่ออก ข้าทั้งกลัวและสับสนแต่ลำพังข้าคนเดียวคงสู้มันไม่ได้แน่
“แม่ลิงรักลูกลิงเสมอ!” แม่ะโขึ้นมา คำนี้หากฟังผ่านๆคงคิดว่าสตรีผู้นี้เสียสติไปแล้ว แต่สำหรับครอบครัวข้ามันคือสัญญาณ! แม่กำลังบอก ให้ข้าหยิบเงินเก็บของแม้ในหีบแล้วพาน้องหนีไป
“ข้าจะกลับมาหาท่าน!”ข้ารีบอุ้มน้องสาวทั้งของไว้ในแขนสองข้างและวิ่งไปเอาหีบเก่าๆที่อยู่ข้างประตูทางเข้าบ้านของแม่แล้ววิ่งหนีออกไปทันทีข้างนอกเต็มไปด้วยฝน ความมืด และเสียงกบร้อง ข้าวิ่งไปเรื่อยๆผืนป่าที่ข้าเคยเชี่ยวชาญบัดนี้ข้าจำทางมันไม่ได้เสียแล้วข้าอุ้มน้องสาวทั้งสองเอาไว้แน่น ข้าวิ่งออกมาไกลมาก ไกลจนขาและแขนที่อุ้มน้องของข้าเริ่มปวดข้าจึงหาโพรงไม้ที่พอจะใส่เรา 3 พี่น้องได้แล้วหยุดพักข้าค่อยๆ วางร่างน้องสาวทั้ง 2 เบาๆ เรา 3 คนหน้าตาสะบักสะบอมไปด้วยคราบน้ำฝน น้องๆ จับเสื้อเก่าๆ ของข้าจนแน่นวันนี้น้องๆ คงจะเหนื่อยแล้วไว้พรุ่งนี้ค่อยถามเื่ที่เหลือจากพวกนางแล้วกัน
“อายะ มิกะ วันนี้นอนกับพี่ที่นี่ก่อนนะ พรุ่งนี้เราไปหาแม่กัน”ข้าพูดเสียงอ่อนกับน้อง
“ค่ะ พี่จิโร่” ทั้งสองตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วผล็อยหลับไปทันที
..........
เช้าวันต่อมา
ฝนหยุดตกแล้ว แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบร่างของเด็กน้อยทั้งสาม ข้าตื่นก่อนเป็คนแรกเมื่อเห็นว่าเช้าแล้วข้าจึงตั้งท่าเตรียมจะพาน้องๆ กลับบ้าน ในมือของข้ากำมีดแน่นหากต้องเจอชายผู้นั้นอีก ครั้งนี้ข้าคงจัดการมันอย่างไม่ลังเลแน่!
“อายะ มิกะ ตื่นเถอะ พี่จะพากลับบ้าน”
".......” ไม่มีใครตอบข้าสักคน
เฮือก!
หัวใจข้าเต้นระส่ำ น้องสาวทั้งสองของข้าใบหน้าซีดเผือดข้ารีบใช้นิ้วอังลมหายใจของทั้งสองทันที อายะที่อายุ 6 ขวบ หายใจอย่างโรยริน ส่วนมิกะที่อายุ 4 ปีนั้นไร้ลมหายใจอุ่นๆ ผ่านออกมาอีกแล้ว
ไม่จริงนะมิกะ.... น้องน้อยของข้าตายแล้ว....
ข้าร่ำร้องราวกับจะขาดใจ จะไม่มีเสียงเรียกพี่จ๋าจากน้องน้อยคนนี้อีกแล้วข้ากอดร่างเย็นชืดของน้องแน่นเมื่อเห็นว่าน้องไม่อาจกลับมาขยับได้อีกข้าจึงรีบกอดตัวอายะไว้ ดูท่าอายะจะมีไข้เพราะตากฝนเมื่อคืนตัวของนางร้อนดังไฟลวก ปลุกเท่าไรก็ไม่ได้สติ แต่ก็ยังดีที่มีชีวิตอยู่ข้ารีบขุดหลุมฝังร่างเล็กของมิกะด้วยใจที่แหลกสลาย น้องน้อยแสนบริสุทธิ์ที่ไม่เคยออกจากบ้านนางมักจะร้องไห้ขอเข้าป่ากับข้าอยู่บ่อยๆ บัดนี้กลับต้องมาถูกดินกลบหน้าอยู่ในป่าที่อยากจะมา
“วิ่งเล่นในป่าให้สนุกนะมิกะของพี่” ข้าปาดน้ำตารอบแล้วรอบเล่าหน้าที่ที่เหลือของข้าตอนนี้คงต้องเป็การรักษาอายะให้หายแล้วพาแม่ไปที่อื่นแล้วล่ะ
ข้าอุ้มร่างสั่นเทาของมิกะพร้อมกับกล่องสมบัติเก่าๆของแม่ในมือกลับไปยังบ้านของเรา หวังว่าชายผู้นั้นจะไปแล้วนะ
โปรดเถอะพระเ้า ข้าขอให้แม่ปลอดภัย.....
3K
