“ขอบใจจ้ะยางเฉวียนมาก็ดีแล้ว หลานจะเอาอย่างไรกับเื่นี้” คุณลุงหยาง หัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านกองพลน้อยกล่าวเมื่อเห็นหลานชายตน
“ครับ…คุณลุง”
“พ่อหนุ่มหยางเฉวียน มาก็ดีแล้ว มาจัดการนังจิ้งจอกนี้เสีย แล้วป้าจะยกหลานสาวตระกูลไป่ให้เ้าเลือกจนพอใจเลย ดีหรือไม่จ๊ะ”
“หุบปาก! คุณดูิ่เกียรติทหาร ผู้รับใช้ชาติอย่างนี้หรือ อาจินเหม่ยเป็คู่หมั้นผมแล้ว ย่อมไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ คุณพูดจาดูิ่คนในครอบครัวทหาร ไม่กลัวถูกเกณฑ์ไปใช้แรงงานที่ค่ายกักกันหรือ”
“ไม่นะพ่อหนุ่ม ฉันไม่ได้ดูิ่ตระกูลหยางเลย เพียงแต่ให้ทางเลือกที่ดีกว่าก็เท่านั้น”
“แล้วใครที่บอกจะขายคู่หมั้นของผม ใคร!”
“เป็ความเข้าใจผิด พ่อหยางเฉวียนอย่าได้ใส่ใจไปเลยนะจ๊ะ”
“เื่นี้มันเกี่ยวกับศักดิ์ศรีของทั้งตระกูลหยางและอาจินเหม่ย ผมคงต้องจัดการให้เด็ดขาด…. จินเหม่ยครับ…คุณเห็นว่า…”
“ช่วยจัดการให้เด็ดขาดทีค่ะ ตอนนี้ครอบครัวจินมีกันแต่เด็กกับผู้หญิง หากเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวจินอีก…จินกลัวค่ะหยางเฉวียน” แล้วจินก็ร้องไห้ซบไปกับอกคุณแม่หยาง สะอึกสะอื้นร้องไห้อย่างน่าสงสาร แสดง!ล่ะ…แล้วจะทำไม เด็กที่ร้องไห้เป็ถึงจะมีขนมกิน อย่างที่เขาว่ากันอย่างไรเล่า
“นังงูพิษ นังจิ้งจอก นังจินเหม่ย แก…แก แก” แล้วแม่เฒ่าไป่ก็เตรียมกระโจนเข้ามาตบตีอาจินเหม่ย แต่ถูกหยางเฉวียนที่ไวกว่าผลักออกไปจนกระเด็นล้มไปข้างทาง
“ผม…คงต้องแจ้งทางการ นำทหารแดงเข้ามาจับกุมตัวไปตัดสินที่อำเภอ คุณลุงครับ ช่วยควบคุมกลุ่มคนตระกูลไป่เก่า ไปไว้ที่ศาลาอำนวยการคณะกรรมาธิการด้วยนะครับ ผมจะเข้าไปแจ้งความที่อำเภอก่อน”
“ได้สิ ไหนคนที่เหลือ มาช่วยกันคุมตัวอันธพาลไปศาลาหมู่บ้านหน่อย”
“ไม่นะ ไม่ ไม่เอา ทหารแดง ไม่เอา อย่าเอาเื่พวกฉันเลย” เสียงคนบ้านตระกูลไป่เก่าโกลาหลที่ไม่คิดว่า เื่ราวจะบานปลายเลยเถิดถึงเพียงนี้
“หยางเฉวียนค่ะ”
“ครับ”
“ฉันรบกวนอีกอย่างนะคะ คือ…”
หลังจากนั้นขอบใจจ้ะนก็ได้ยินข่าวว่ามีทหารจำนวนหนึ่งเข้ามาควบคุมตัวยายเฒ่าไป่ ลูกชายและลูกสะใภ้ทั้งสามไปสืบสวนข้อหาอันธพาล ก่อความวุ่นวายดูิ่ครอบครัวทหาร และยังถูกสอบสวนเื่การค้ามนุษย์ขายลูกหลาน
ครอบครัวตระกูลไป่ถูกจับไป3วัน3คืน จนถูกปล่อยตัวกลับมาในสภาพที่แทบจะดูไม่ได้ การถูกควบคุมตัวไม่ใช่เื่สบายเลย ทั้งหวาดกลัว ทั้งทนหิว ทั้งยุงกัด ยังดีที่ไม่ใช่หน้าหนาว ไม่อย่างนั้นคงลำบากมากกว่านี้แล้ว และสุดท้ายแล้วถูกปรับเงินเป็จำนวนถึง200หยวนสำหรับข้อกล่าวหาเป็อันธพาลและข้อหาดูิ่ครอบครัวทหาร ส่วนข้อหาค้ามนุษย์นั้นตกไป เพราะเหตุยังไม่เกิด แต่นั้นล่ะมันเื่ในอีก3วันต่อมา
เวลา19.30น.
“เหนื่อยไหมคะ” จินถามขึ้นเมื่อหยางเฉวียนกับพี่เข้ามาในบ้านของจิน เพื่อมากินข้าวเย็นกัน
“ไม่ครับ”
“เชิญค่ะ เข้ามานั่งเลยค่ะพี่ๆ คุณพ่อคุณแม่ไม่มาด้วยหรือคะ”
“คุณพ่อคุณแม่กินข้าวเย็นแล้วครับ ท่านชอบน้ำแกงไก่เปรี้ยวเผ็ดของคุณมาก ขอบคุณนะครับ”
“ท่านชอบก็ดีแล้วค่ะ จินตักให้กับทุกครอบครัวที่มาช่วยเราเมื่อบ่ายนี้ทุกคนเลยค่ะ”
“นี่อะไรครับน้องสะใภ้ เหล้าหรือฮ่าๆ ฮ่าๆ เหล้าจริงๆ ด้วย”
“ขอบใจจ้ะนเหม่ยเตรียมแก้วกับกับแกล้มให้แล้วนะคะ มีถั่วทอดโรยเกลือ แคบหมูกรอบ กับข้าวเกรียบ ซดคู่กับน้ำแกงไก่เปรี้ยวเผ็ดเข้ากันดีนะคะ แล้วค่อยกินข้าวกัน”
“ครับ”
“ตามสบายเลยนะคะ หยางเฉวียนดูแลพี่ๆ ด้วยนะคะ”
“ครับ…เอ่อ…นี่ครับ…ทะเบียนบ้านที่คุณฝากเื่ไว้ครับ และทางคนบ้านเดิมของคุณน้าชิงฮว๋าจะไม่กล้ามายุ่งกับคุณน้าอีกแล้วครับ”
“ขอบคุณค่ะ ดื่มกันไปพลางๆ ก่อนเลยนะคะ จินเหม่ยจะเข้าไปดูน้าชิงฮว๋าในครัวก่อนนะคะ”
ในครัว
“นี่ค่ะ…”
“อะไร…?”
“เปิดดูสิค่ะ”
“ทะเบียนบ้านหรือ…ให้น้าดูทำไมกัน….อ่ะ!…นี่ นี่มัน น้ามีชื่อในทะเบียนบ้านที่นี่แล้ว หนูจิน…หนูจินน้ามีตัวตนที่นี่แล้ว ฮื่อๆ หนูจินเหม่ยของน้า อะไรกัน? เ้าบ้านหรือ น้าเป็เ้าบ้านหลังนี้หรือ…ไม่ได้นะ น้ารับไว้ไม่ได้หรอก แค่รับน้าไว้ในทะเบียนบ้านก็พอ”ถึงน้าชิงฮว๋าอ่านหนังสือไม่ออกแต่ก็พอรูว่าตัวอักษรขีดๆนี่คือชื่อของตน เพราะเคยเห็นมาบ้าง นางความจำดีมาก
“รับไว้เถอะค่ะ คุณพ่อไว้ใจและหวังให้จินดูแลคุณน้ากับน้อง บ้านหลังนี้และทุกอย่างในบ้านหลังนี้ จินยกให้ค่ะ จินเต็มใจ และถ้าสักวัน ถ้ามีคนที่ดีๆ เข้ามาดูแลคุณน้าได้ดี จินก็พร้อมจะสนับสนุนและเข้าใจนะคะ คุณน้าคงรู้แล้วว่าจินกำลังสร้างบ้านใหม่อีกหลังอยู่แล้ว จินจะเจาะกำแพงทะลุกัน จะได้ดูแลกันตลอดไปนะคะ”
“ขอบใจจ้ะ แล้วหนูจินทำอย่างไรที่บ้านเดิมของน้าถึงยอมโอนทะเบียนง่ายๆ อย่างนี้ ไม่ใช่ต้องสิ้นเปลืองเงินทองมากมายเลยหรือ เขาถึงยินยอมเซ็นชื่อให้น้าย้ายทะเบียนบ้านอย่างนี้”
“หยางเฉวียนจัดการให้ค่ะ และไม่รู้จัดการอย่างไรหยางเฉวียนถึงได้รับรองว่า บ้านเดิมคุณน้าจะไม่กล้ามาวุ่นวายกับคุณน้าอีกเลยค่ะ”
“ขอบใจนะ หนูจิน”
“เรา คนครอบครัวเดียวกันนะคะ มีอะไรต้องขอบคุณกันอีก เลิกเศร้ากับคำพูดของคนไร้ค่าพวกนั้นไปเถอะค่ะ อย่าไปให้ค่ากับคำพูดพวกเขาอีกเลยค่ะ คนพวกนั้นเหลือเพียงค่าเดียวเท่านั้นล่ะค่ะ”
“ค่า?”
“ค่าปรับค่ะ ถ้าไม่อยากไปใช้แรงงานในค่ายกักกัน ก็ต้องหาเงินมาเสีย ไม่ต่ำแน่ๆ ค่ะ ค่าปรับนั่น”
“จริงหรือจ๊ะ”
“จริงค่ะ เลิกเศร้าแล้วไปตักข้ามากินกันเถอะค่ะ ปล่อยให้พวกผู้ชายดื่มเหล้าสักหน่อย อย่างมากก็ได้แค่คนล่ะ2-3แก้วแค่นั้นแก้เมื่อย เดี๋ยวจินก็จะยกข้าวไปให้พวกเขากินแล้วค่ะ คุณน้าไปตามหนูจูมากินข้าวเลยดีกว่านะคะ วันนี้เรากินในครัวกัน เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย”
“ดีจ้ะ น้ามีความสุขจังเลย ฮื้อ ๆ” แล้วคุณน้าชิงฮว๋ายิ้มทั้งน้ำตาอย่างดีใจที่สุดในชีวิต
1K
