สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        หากเรื่องเล็กน้อยของตนเองทำให้ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้เลวร้ายลงไปอีกนางคงรับไม่ได้ นี่ไม่เท่ากับสร้างปัญหาเพิ่มให้ผู้อื่นหรือ

        “พวกไร้ประโยชน์วางความใจเสาะของเจ้าลงเสีย แล้วไปหยิบมา หากนายท่านจะเอาผิด ก็ให้เขามาหาข้าเอง!”

        จี้ฮูหยินไม่รอให้หมิงเป่าจูพูดจบก็หันไปดุสาวใช้ หลังจากสาวใช้ได้ยินแล้วก็รีบรับคำ ลุกขึ้นถอยออกไป

        “ฮูหยิน เช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ...”หมิงเป่าจูอดกังวลไม่ได้

        “เจ้าวางใจเถอะเขาไม่ว่าอะไรหรอก อาศัยจังหวะตอนนี้ ไปดูอาเชินกับข้าเถอะ”

        จี้ฮูหยินหันกลับมาใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง นางพาหมิงเป่าจูไปยังเรือนของชวีเชิน ระหว่างทางก็ไขข้อข้องใจให้หมิงเป่าจู

        ที่แท้ช่วงก่อนหน้านี้อนุภรรยาผู้นั้นแท้งบุตร แล้วยังคิดปรักปรำจี้ฮูหยิน

        นายท่านชวีรักใคร่อนุภรรยาเพื่อปลอบโยนนาง นอกจากจะตำหนิจี้ฮูหยินว่าดูแลเรือนไม่ดี ยังไปนอนค้างที่ห้องอนุภรรยาทุกคืน

        ทว่าสวรรค์มีตา หลังจากแท้งลูกสภาพจิตใจของอนุภรรยาผู้นั้นย่ำแย่มักฝันร้ายอยู่เสมอ บางครั้งก็ละเมอพูดออกมา

        เพียงแต่เรื่องเหล่านี้ตัวของอนุภรรยาเองกลับไม่รู้ตัวนายท่านชวีกลัวว่าอาการของนางจะหนักขึ้น จึงกำชับบ่าวไพร่ไม่ให้ปริปากพูดออกไป

        คืนหนึ่ง นางก็ละเมอพึมพำออกมาอีกครานี้กลับเผยว่าเด็กในครรภ์ไม่ใช่บุตรของนายท่านชวี

        นายท่านชวีซึ่งตกใจตื่นเพราะเสียงละเมอก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้าสั่งให้คนลากนางไปขังที่ห้องเก็บฟืน แล้วสอบสวนอย่างเข้มงวด

        อนุภรรยาผู้นั้นเพิ่งแท้งลูกร่างกายอ่อนแอ ทนความหนาวของห้องเก็บฟืนไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมสารภาพ ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกที่นางแอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับคนงานในจวน

        นายท่านชวีโกรธจัดสั่งโบยอนุภรรยากับชายชู้จนตายคาที่ แล้วข่มขู่คนในจวนมิให้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป

        เมื่อบุตรชายคนเล็กที่รอคอยมานานจากไปนายท่านชวีจึงหันกลับมาสนใจบุตรชายคนโตอีกครั้ง

        พอได้ยินว่ามีหมอเทวดามาตรวจอาการให้ชวีเชินแล้วยังเขียนตำรับยาให้ไว้ บัดนี้อาการป่วยก็ดีขึ้นมาก จึงยิ่งใส่ใจมากขึ้น

        มาค้างที่ห้องจี้ฮูหยินติดต่อกันหลายวันคอยเอาอกเอาใจ ดังนั้นทุกอย่างในจวนตั้งแต่เบื้องบนถึงเบื้องล่างไม่ว่าเรื่องใหญ่เรื่องเล็กล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของจี้ฮูหยินนับประสาอะไรกับของเล่นชิ้นเดียว

        หมิงเป่าจูฟังจบก็อดถอนหายใจไม่ได้นี่เป็นอีกครั้งที่นางรู้สึกว่าระบบบุรุษเป็นใหญ่ในสังคมศักดินานั้นช่างทำร้ายคนไม่เบา

        แต่นางก็รู้สึกยินดีกับจี้ฮูหยินที่ผ่านพ้นความขื่นขมและได้พบความสุขที่หอมหวานเสียที

        บ่าวรับใช้หน้าประตูยืนถือถาดรออยู่ จี้ฮูหยินและหมิงเป่าจูต่างก็หยิบผ้าฝ้ายสะอาดมาสวมคนละผืน

        “อาเชิน ดูซิว่าแม่พาใครมาเยี่ยม”น้ำเสียงของจี้ฮูหยินเต็มไปด้วยความสุข

        บ่าวรับใช้เปิดประตูห้องจี้ฮูหยินกับหมิงเป่าจูเดินเข้าไป ก็เห็นชายหนุ่มสูงโปร่งยืนอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ ถือพู่กันเขียนบางอย่างอยู่

        “ท่านแม่ ท่านมาดูอักษรที่ลูกเพิ่งเขียนเสร็จสิขอรับ”

        ชวีเชินมิได้เงยหน้าขึ้นเพียงวางพู่กันลง ก้มหน้าชื่นชมลายมือของตนเอง

        ยังจะมีใครได้อีกนอกจากบิดา ช่วงนี้บิดามักหาข้ออ้างมาเยี่ยมเยียนอาการป่วยของเขาด้วยความกระตือรือร้นใส่ใจราวกับเพิ่งรู้ว่าเขาป่วย

        เดิมทีเขามีเวลาอีกไม่มากแล้วเป็นเพียงคนใกล้ตาย

        ดังนั้นเขาจึงเข้าใจความรู้สึกของบิดาที่ต้องการทายาทสืบสกุลและความปรารถนาที่จะให้มีคนสืบทอดกิจการของตระกูลต่อไป ยิ่งไม่คิดโทษท่านที่ลำเอียงเข้าข้างอนุภรรยา

        เพียงแต่เห็นบิดาเฉยเมยต่อมารดาก็ยากที่จะไม่เสียใจ

        “ลายมือของอาเชินก้าวหน้าขึ้นกว่าเมื่อวานมาก!”จี้ฮูหยินไม่ตระหนี่คำชม

        “ท่านแม่ก็ชอบยกยอให้ข้าสบายใจอยู่เรื่อย”

        ชวีเชินทอยิ้มเบาบางก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ วันนี้กับเมื่อวานไหนเลยจะแตกต่างกันมากมาย ถึงขั้นดูออกได้

        แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างกายจี้ฮูหยินอย่างชัดเจนชวีเชินก็อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นจึงเอ่ยด้วยความดีใจ “ท่านหมอหมิง!”

        “คุณชายชวีสบายดีหรือไม่” หมิงเป่าจูพยักหน้าทักทาย “ดูเหมือนสีหน้าของท่านจะดีขึ้นมาก”

        เมื่อเทียบกับตอนที่นางพบเขาครั้งแรกซึ่งนอนซีดเซียวไร้กำลังวังชาอยู่บนเตียง

        เวลานี้บริเวณแก้มที่เผยออกมาจากผ้าปิดหน้าไม่เพียงแต่กลับมามีเลือดฝาดแม้แต่สีเหลืองซีดที่ตาขาวก็จางลง แปรเปลี่ยนเป็นใสกระจ่างขึ้นมาก

        “ต้องขอบคุณทักษะการแพทย์อันล้ำเลิศของท่านหมอหมิงที่ช่วงชิงชีวิตข้ามาจากเงื้อมมือยมทูตหัวโคและหัวม้า”

        ชวีเชินยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยนผสานกับความทะนงองอาจจากกลางหว่างคิ้ว ทำให้เขาดูเป็นชายหนุ่มรูปงามราวกับพานอัน[1]

        “ข้าขอตรวจชีพจรให้ท่านอีกครั้งเพื่อดูอาการอย่างละเอียด” หมิงเป่าจูกล่าว

        สิ้นเสียง ชวีเชินก็ยื่นข้อมือขึ้นอย่างว่าง่ายพลางรวบแขนเสื้อขึ้น หมิงเป่าจูจึงยื่นมือออกไปวางนิ้วลงบนข้อมือ ในห้องจึงมีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของพวกเขาทั้งสามไม่มีเสียงอื่นใดมารบกวน

        ครู่หนึ่ง หมิงเป่าจูก็ปล่อยมือชวีเชินลดแขนลง จี้ฮูหยินมองหมิงเป่าจูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม มีความร้อนใจอยู่เล็กน้อย

        “เป็นอย่างไรบ้าง”จี้ฮูหยินเอ่ยถาม

        ดูเหมือนร่างกายของอาเชินจะแข็งแรงขึ้นมากแต่ต้องฟังจากปากของหมิงเป่าจูนางถึงจะวางใจ

        “ท่านฮูหยินมิต้องเป็นห่วงอาการของคุณชายชวีดีกว่าที่ข้าคาดไว้มาก เพียงแต่อย่าลืมเรื่องการเปิดหน้าต่างระบายอากาศและควรออกกำลังกายให้มากขึ้น” หมิงเป่าจูกำชับ

        ร่างกายแข็งแรง นับว่าเป็นต้นทุนสำหรับการต่อสู้กับชะตาชีวิตหากร่างกายแข็งแรง ภูมิคุ้มกันก็จะแข็งแรงตามไปด้วย ย่อมไม่ป่วยง่าย

        “ฮูหยิน ตำรับยาเดิมยังอยู่หรือไม่”หมิงเป่าจูถาม

        “ยังอยู่ เจ้าอยากดูหรือข้าจะให้คนไปเอามาเดี๋ยวนี้” จี้ฮูหยินกำลังจะสั่งสาวใช้ไปหยิบ แต่ถูกหมิงเป่าจูขัดจังหวะ

        “ไม่ต้องรบกวนเจ้าค่ะร่างกายของคุณชายดีขึ้นมาก ตำรับยาเดิมไม่ต้องใช้อีกแล้ว ข้าจะเขียนให้ใหม่” หมิงเป่าจูกล่าว

        โรคร้ายที่รักษายากมักจะต้องใช้ยาที่แตกต่างกันไปในแต่ละช่วงของการรักษา

        หากใช้ยาตำรับเดิมไปเรื่อยๆย่อมไม่ให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าเดิม

        หมอยังคงต้องปรับเปลี่ยนยาตามสภาพร่างกายของผู้ป่วย

        ตัวอย่างเช่นชวีเชินในตอนนี้ยาหลายชนิดในตำรับยาเดิมไม่จำเป็นต้องใช้อีกแล้ว

        “ใช้กระดาษกับพู่กันตรงนี้เถอะ”

        ชวีเชินลุกออกจากโต๊ะหนังสือหยิบแท่นหมึกมาจากด้านข้าง

        หมิงเป่าจูยิ้ม ไม่ปฏิเสธเดินไปนั่งลง แล้วเริ่มเขียนเทียบยา

        “ต่อไปให้เขากินตามนี้”

        หมิงเป่าจูยื่นเทียบยาให้จี้ฮูหยิน

        จี้ฮูหยินอ่านดูพบว่ามีตัวยาที่เปลี่ยนไปไม่น้อย จึงรู้สึกซาบซึ้งต่อความเอาใจใส่ของหมิงเป่าจูยิ่งขึ้นนางเก็บเทียบยาไว้อย่างดี

        ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก“เรียนฮูหยิน นกชางอู๋มาแล้วเจ้าค่ะ”

        “มาพอดีเลยท่านหมอหมิง รบกวนท่านแล้ว ธุระของท่านดูเหมือนจะเร่งด่วนกว่า รีบนำนกชางอู๋เดินทางไปก่อนเถอะ”จี้ฮูหยินกล่าวด้วยความเห็นอกเห็นใจ

        “ท่านหมอหมิงจะกลับแล้วหรือ”

        ชวีเชินพลั้งปากออกมาพูดจบก็รู้สึกว่าคำกล่าวนี้ไม่ค่อยเหมาะสม

        หมอตรวจคนไข้เสร็จจะไม่กลับได้อย่างไร จึงรีบปิดปากไม่พูดต่อ

        จี้ฮูหยินเห็นบุตรชายเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ

        “วันนี้รบกวนแล้วเดี๋ยววันที่นำนกชางอู๋มาคืน ข้าจะมาขอบคุณเป็นการพิเศษ”

        โชคดีที่จี้ฮูหยินใจกว้างมีเมตตามิเช่นนั้นวันนี้ตนเองคงมาเสียเที่ยว

        ผู้สูงศักดิ์ตระกูลใดจะยอมให้หมอที่เพิ่งพบกันเพียงครั้งเดียวยืมนกที่ล้ำค่าเช่นนี้

        “ท่านหมอหมิงกล่าวอะไรกันพวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน นี่คือค่าตรวจวินิจฉัยของวันนี้ ท่านโปรดรับไว้ด้วย”

        สิ้นคำกล่าวของจี้ฮูหยินบ่าวรับใช้ที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก็ยกถาดเข้ามา ด้านบนมีแท่งเงินวางเรียงเป็นระเบียบเป็นเงินร้อยตำลึงเต็ม!

        “ฮูหยิน หากเป็นการตรวจอาการให้นายท่านชวีครั้งแรกข้าอาจจะรับไว้ แต่นี่เป็นครั้งที่สอง อีกทั้งข้ายังมีเรื่องรบกวนท่าน เงินเหล่านี้ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ขอรับ ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

        แม้หมิงเป่าจูจะไม่ใช่แม่พระแต่นางก็เข้าใจเหตุผลเป็นอย่างดี

เชิงอรรถ

[1] พานอัน(潘安) นามเดิมว่าพานเยวี่ยเป็นบุรุษรูปงามสมัยราชวงศ์จิ้น ความงามเลื่องลือจนมีคนนำไปแต่งบทประพันธ์ กลายเป็นสำนวนเปรียบเทียบถึงชายงามในเวลาต่อมามักเรียกคู่กับซ่งอวี้ ซึ่งเป็นชายงามเช่นเดียวกัน