หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 182 กลับบ้านเดิม

“คารวะท่านพ่อ คารวะท่านแม่ขอรับ” ชิงหมินลงจากรถม้าด้วยการประคองของซีเฉิง ครอบครัวอบอุ่นรักใคร่ ท่านแม่ทัพใหญ่ดูแลคนของตนเองอย่างดีเช่นนี้ ทำให้ครอบครัวสกุลหลี่ผ่อนคลายลงบ้าง

บิดาของชิงหมินตรวจสอบบุตรชายของตนเอง พบว่าไม่ได้มีตรงไหนบุบสลาย แถมดูเหมือนว่าผิวพรรณของคนจะดีขึ้นมากด้วย คาดว่าในเวลาไม่นานนี้คงจะได้กินอิ่มนอนหลับ ใช้ของอย่างดีเป็นแน่ 

ดูเอาเถอะ...เพียงเสื้อผ้าที่สวมใส่เข้าคู่กันดีนี้ก็รู้แล้วว่าหวงซีเฉิงใส่ใจแค่ไหน ชุดที่ใช้ผ้าไหมนำเข้านี้ไม่มีทางที่จะราคาถูก เขาเคยได้เห็นการแข่งขันเพื่อแย่งประมูลผ้าไหมนี้จากสกุลทงอยู่ ตอนนั้นยังคิดว่าผ้าแพงขนาดนี้จะขายให้ผู้ใดได้ สุดท้าย...ก็มาอยู่ที่ตัวบุตรชายของเขานี่เอง

“ชิงหมินไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ข้าได้ยินว่ามีปัญหาที่หน้าเมือง..” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“จะเป็นอันใดได้อย่างไรขอรับท่านแม่ สามีของข้าเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรเลยนะ ถ้าเขาปกป้องภรรยาคนเดียวไม่ได้ อย่างนั้นจะปกป้องเมืองได้อย่างไร”

“นะ นี่! เจ้าเด็กแสบ เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร! มารดาของเจ้าไม่ได้สอนให้เจ้าพูดเช่นนี้นะ!” หญิงวัยกลางคนได้ยินบุตรชายตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของนางก็แข็งค้างไปทันที

อะไรคือการบอกว่า ถ้าเขาปกป้องภรรยาไม่ได้ อย่างนั้นก็ปกป้องเมืองไม่ได้! นี่เป็นคำพูดแบบไหนกัน จะเปรียบเทียบภรรยากับบ้านเมืองได้อย่างไร ชิงหมินของนางคนนี้คงจะป่วยการเสียแล้ว หากคนอื่นได้ยินเข้าจะต้องถูกเอาไปพูดไม่ดีแน่

“ฮ่าๆ ท่านแม่ ข้าไม่ได้ยินเสียงของท่านมานานแล้ว ดีจริงๆที่ท่านแม่ยังไม่ลืมที่จะตำหนิข้า” ชิงหมินไม่เพียงแค่ไม่หวาดกลัวเท่านั้น เขายังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจอีกด้วย

“เจ้าเด็กคนนี้! เร็วเข้า ยังไม่ขอโทษท่านแม่ทัพใหญ่อีก เจ้าพูดจาล้อเล่นเช่นนี้ได้หรือ?”

“ท่านแม่ อย่าได้ตำหนิชิงหมินเลยขอรับ เขาคิดถึงพวกท่านมาก” ซีเฉิงออกหน้ารับแทน ไม่ต้องการให้ภรรยาถูกตำหนิเพราะตนเอง

“เจ้าเด็กคนนี้เป็นคนดื้อ ท่านแม่ทัพอย่าได้ปล่อยปละละเลยเขาเกินไป ตรงไหนที่ต้องสั่งสอนก็ต้องสั่งสอน สกุลหลี่ของพวกเราไม่คิดจะตำหนิท่านอยู่แล้ว” หญิงวัยกลางคนชะงักไป ไม่คิดว่าเจ้าเด็กแสบของเขาจะถูกปกป้องขนาดนี้

 แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องดีที่สามีเอาอกเอาใจ แต่ในฐานะที่นางเป็นมารดา ยังต้องพูดเปิดช่องให้ทางออกสำหรับท่านแม่ทัพบ้าง ไม่ใช่ว่าในอนาคตจะปล่อยให้ชิงหมินเล่นจนเสียเรื่อง

เห็นมารดามองตนเองตาเขียว ชิงหมินก็หันหน้าไปหาหวงซีเฉิงทันที เขายังคงดื้อด้านเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ถึงอย่างนั้น...ท่าทางของเขาที่เหมือนเดิมนี้ก็ทำให้ทุกคนในสกุลหลี่สบายใจได้

นี่ไม่ได้หมายความว่า ชิงหมินของพวกเขาไม่ได้ถูกรังแกจนนิสัยเปลี่ยนไป ทั้งยังไม่ต้องอยู่ในธรรมเนียมปฏิบัติที่น่าเบื่อ ชิงหมินยังเป็นตัวของตนเอง และมีความสุขได้ ความคาดหวังของผู้นำตระกูลหลี่และฮูหยิน แท้จริงก็มีแค่นี้เท่านั้น

ชิงหมินเป็นบุตรชายคนเล็ก พวกเขาทุกคนย่อมรักและตามใจเสมอมา อ้างถามว่าทำไมชิงหมินจึงดื้อด้านนัก บอกได้เลยว่าเป็นเพราะพวกเขาส่วนหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะชิงหมินต้องแต่งเข้าจวนอื่น พวกเขาก็คงไม่กังวลขนาดนี้หรอก แม้แต่ฮูหยินหลี่ก็ยังชอบบุตรชายที่ยังเหมือนเด็กผู้สดใสเช่นนี้เลย

“เข้าใจแล้ว แต่ชิงหมินไม่เคยดื้อต่อข้า” ซีเฉิงพยักหน้ารับก่อนจะกล่าวอย่างจริงจัง

ดื้อสำหรับเขามีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น หนึ่งคือยุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่นหรือบุรุษอื่นมากเกินไป และสอง...ก็คือการที่ไม่ยอมให้เขาได้กินจนอิ่ม ที่เหลือชิงหมินจะทำอะไร เขาก็ล้วนแต่เห็นดีเห็นชอบทั้งนั้น

“อ่า.....อย่างนั้นก็เป็นเรื่องดีแล้ว” 

คนเป็นฮูหยินหลี่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป นางไม่ได้เข้าใจคำว่าดื้อของหวงซีเฉิงนัก เอาจริงๆแล้ว ..นางก็ไม่ได้คิดว่าชิงหมินดื้อด้านอะไรขนาดนั้น พูดให้ถูก ในบรรดาลูกหลานทั้งหมด ชิงหมินอาจจะเป็นคนรู้ความมากที่สุดแล้วก็ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะช่วยกิจการครอบครัวสกุลหลี่ได้มากขนาดนี้หรือ?

“พวกเราต้องยืนคุยกันอยู่เช่นนี้หรือ? ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเพิ่งมาถึงจวน ก่อนหน้านี้เดินทางเป็นเวลาครึ่งเดือนย่อมต้องเมื่อยล้า ที่สำคัญ...ตอนนี้ข้าหิวมากเลยขอรับ” หลี่ชิงหมินบ่นกระปอดกระแปด ทำเอาฮูหยินหลี่หน้าตึง

“เจ้าเด็กคนนี้รู้เพียงวิธีกินจริงๆ” แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้น แต่สุดท้ายก็หันไปสั่งให้คนเตรียมสำรับอาหารทันที

บิดาของชิงหมินเหมือนเพิ่งรู้ตัว ให้แขกยืนอยู่ด้านหน้าเสียนาน ดังนั้นเขาจึงรีบเชิญให้ท่านแม่ทัพเข้าไปในจวน และแจ้งให้คนในขบวนของท่านแม่ทัพไปยังจวนรับรองที่จัดเตรียมเอาไว้ให้แล้ว

ชิงหมินเดินตามทางที่คุ้นเคย เขาอยากจะขอตัวไปที่เรือนเดิมของตนเองก่อนด้วยซ้ำ อยากจะเก็บบรรยากาศที่งดงามซึ่งไม่ได้เห็นมาหลายเดือนจนจะหลายปี สถานที่แห่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตพระรองเช่นเขา ถึงแม้ว่าหลายสิ่งหลายอย่างจะเปลี่ยนไป แต่มันกลับยังเป็นเรื่องดีที่เกิดขึ้นอยู่ เขาไม่รู้สึกเสียดายกับมันเลย

ครอบครัวสกุลหลี่ต้อนรับพวกเขาอย่างดี ใบหน้ายิ้มแย้มและมีความสุข ออร่าของท่านแม่ทัพใหญ่ที่ทุกคนต่างพูดกันว่าเหมือนปีศาจร้าย แท้จริงแล้วก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น สตรีมากมายที่ก่อนหน้านี้ไม่ต้องการเสนอตนเองเพื่อสกุลหลี่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนความคิดกันหมด

ถ้าพวกนางกลายเป็นฮูหยินรองจากหลี่ชิงหมินจริงๆ เช่นนั้น...บุตรชายของพวกนางก็จะได้เป็นแม่ทัพใหญ่ในอนาคตหรือไม่? เมื่อขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ เป็นผู้นำตระกูลหวงแล้ว ชีวิตของแม่แท้ๆย่อมไม่ลำบากมากนัก ดีกว่าที่จะต้องแต่งไปเป็นภรรยารอง หรืออนุภรรยาให้คนอื่นเป็นไหนๆ

พวกนางไม่ใช่บุตรจากฮูหยินเอก ดังนั้นเส้นทางชีวิตจึงไม่ราบรื่น โอกาสดีๆเช่นนี้นานๆจะผ่านเข้ามาครั้งหนึ่ง ถ้าไม่คว้าเอาไว้ก็คงจะเป็นคนโง่เขลาแล้ว

ชิงหมินไม่ได้รู้ความคิดเหล่านี้ ทั้งยังไม่ได้เอะใจกับการจัดการของมารดาด้วย เขาเพียงเห็นว่าพี่สาวน้องสาวมากมายมาร่วมมื้ออาหารต้อนรับตนเองก็ชวนกันกินอย่างคึกครื้น

หวงซีเฉิงพูดคุยกับผู้นำตระกูลหลี่ไม่กี่คำก็หันมาสนใจดูแลคนของตนเอง เขาช่วยตักอาหารที่ชิงหมินชื่นชอบมาให้ บางครั้งยังใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนเองเช็ดปากของชิงหมินด้วยซ้ำ ความรักที่พวกเขามีทำให้หลายคนรู้สึกเขินอาย ขนาดฮูหยินสกุลหลี่ก็ยังไม่กล้ามอง

ตอนนี้เด็กดื้อของนาง กลายเป็นของผู้อื่นไปแล้วจริงๆ....

แน่นอนว่าสตรีคิดไปอย่างหนึ่ง บุรุษกลับคิดอีกอย่าง ทั้งผู้นำตระกูลหลี่และบุตรชายทั้งสอง ล้วนไม่ชมชอบกับภาพที่เห็นนัก ไม่ใช่เพราะว่าหวงซีเฉิงเป็นบุรุษ และน้องชายของเขาก็เป็นบุรุษจึงไม่ควรแสดงความรักต่อกันเช่นนี้ แต่เป็นเพราะ....คนที่ควรจะได้ดูแลเจ้าเด็กแสบควรจะเป็นพวกเขา ไม่ใช่บุรุษแซ่หวงคนนี้หรือแซ่อื่นคนไหนต่างหาก!

บรรยากาศระหว่างกินสับสนอยู่ระหว่างชื่นมื่นกับความริษยา ถึงพวกเขาอยากจะเข้าไปคว้าแขนของหวงซีเฉิงแล้วบอกว่าตนจะทำเองก็ไม่กล้า อีกฝ่ายเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักร ภาพที่ทุกคนเห็นในตอนนี้ล้วนเป็นภาพมายาทั้งนั้น โดยเฉพาะผู้นำตระกูลหลี่ที่เคยเห็นความบ้าคลั่งของอีกฝ่ายแล้ว

คำว่า “ปีศาจ” ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ ดังนั้นต่อให้ริษยาแค่ไหนก็ไม่กล้าที่จะหาเรื่องด้วยโดยตรง

“ชิงหมิน เจ้าอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้างหรือ? ปรับตัวเข้ากับกฎระเบียบของจวนได้หรือยัง”คนเป็นบิดาเอ่ยถามต่อหน้า ซึ่งนี่เป็นคำถามเปิดโอกาสให้บุตรชายได้พูดและระบายความรู้สึกของตนเองได้ หากชิงหมินไม่ได้รับความเป็นธรรม เขาย่อมได้ยินผ่านคำตอบหลังจากนี้

แน่นอนว่าถ้าตระกูลหวงรังแกกันเกินไป ชิงหมินของเขาไม่จำเป็นต้องอดทน เขาจะพูดคุยกับแม่ทัพใหญ่เพื่อขอให้ชิงหมินอยู่ที่นี่ ต่อให้แต่งงานกันด้วยสมรสพระราชทานจนทำให้หย่าร้างกันไม่ได้ ทว่า...ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะรั้งบุตรชายไว้ที่นี่ไม่ได้เสียหน่อย

มาเยี่ยมบ้านเดิมของบิดามารดา พบว่ามารดาป่วยหนักต้องอยู่ดูแลต่อไป ... นี่ก็เป็นข้ออ้างที่ใช้ได้ไม่ใช่หรือ?

“กฎระเบียบของตระกูลหวงหรือขอรับ?” 

ชิงหมินเลิกคิ้ว เขาเคยเห็นหนังสือกฎระเบียบนั้นก็จริง แต่เห็นจากการที่หวงซีเฉิงโยนมันออกไปผ่าน บอกว่าเขาไม่ต้องอ่านเรื่องไร้สาระพวกนี้ก็ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยรู้ว่าตนเองปรับตัวเข้ากับกฎของตระกูลได้หรือยัง คำถามนี้ตอบยากเกินไปแล้วจริงๆ

“กฎของตระกูลหวงมีไม่มากนัก ชิงหมินทำตามได้ทุกข้ออยู่แล้วขอรับ ไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไร”

“หือ? เรื่องจริงหรือ? ข้าได้ยินว่ากฎของพวกตระกูลใหญ่จะเข้มงวดกว่ามาก แถมยังมีผู้อาวุโสในตระกูลหวงถึง 12 คนที่เป็นผู้คุมกฎ เกรงว่าชิงหมินอาจจะสร้างปัญหาขึ้นก็ได้”

“ผู้อาวุโสตระกูลหวง...ข้าได้ยินว่า 3 คนกำลังถูกจำคุก อีก 5 คนเพิ่งมาขอขมาหน้าจวนสกุลหวงไม่กี่วันก่อน และอีก 4 คน ก็ฝากของขวัญมาให้พวกท่านด้วยนะขอรับ”

ชิงหมินหัวเราะออกมาเบาๆ ผู้อาวุโสที่บิดากล่าวถึงนั้น คงจะถูกหวงซีเฉิงจัดการไปเกือบหมดแล้ว ชิงหมินรู้ดีว่าไม่มีผู้อาวุโสคนไหนอยากจะมาคุกเข่าหน้าจวนหรอก ดังนั้น...มีความเป็นไปได้ว่ากำลังถูกคุกคามอย่างหนักอยู่นั่นเอง

3 คนที่ถูกส่งให้ทางการย่อมเป็นไก่ที่ถูกเชือดให้ลิงดู เมื่อพวกลิงเห็นแล้วหวาดกลัวก็ไม่กล้าทำอะไรอีก ชิงหมินรู้ดีว่าหวงซีเฉิงนั้นไม่มีทางยอมให้ใครมารังแกเขา ถึงจะไม่คิดว่าจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ แต่เขาก็มีความสุขมาก

“ผะ ผู้อาวุโสถูกจำคุก?”

“มี 5 คนคุกเข่าหน้าจวน?”

“แล้วยังฝากของขวัญมาให้พวกเราด้วยหรือ?” สีหน้าของแต่ละคนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา รู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย แต่มันไม่เหมาะสมตรงไหนกันล่ะ? ถ้าชิงหมินพูดความจริง อย่างนั้นเขาก็มีสิทธิที่จะพูด แต่ว่า...เนื้อหามันควรสลับกันหรือไม่?

เช่น ในความเป็นจริงแล้ว สมควรเป็นชิงหมินที่ต้องนั่งคุกเข่าเพราะทำผิดกฎของจวน หรืออาจจะต้องถูกตรวจสอบเกี่ยวกับความผิดที่เผลอเรอไป โดยผู้อาวุโสเหล่านั้นเป็นคนจัดการ ชิงหมินอาจจะร่ำไห้ด้วยความรู้สึกไม่เป็นธรรม แต่สุดท้ายก็จะผ่านมันไปได้ เหมือนกับที่ฮูหยินทุกคนต้องผ่านมา

แต่....ความคิดของพวกเขาไม่สามารถไปถึงจุดนี้ได้เลย ในจุดที่ชิงหมินของพวกเขายังกินดีอยู่ดี ขณะที่ผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่ต่างหากที่ต้องเสียน้ำตา

“มันเป็นเรื่องน่าอายของตระกูลหวง ข้าขอไม่พูดถึงก็แล้วกัน” หวงซีเฉิงไม่อธิบายอะไรทั้งนั้น แต่คำพูดของเขาแน่ชัดแล้วว่าเขามีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย

คนของสกุลหลี่ทั้งหมดต่างก็ลอบมองหน้ากันเอง เจ้าบุตรเขยคนนี้กำลังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามันที่แท้จริง ปกป้องชิงหมินของพวกเขาจนสามารถทำลายผู้อาวุโสในตระกูลได้ นับว่ามีความสามารถแล้ว เห็นสมควรว่าชีวิตของชิงหมินคงจะไม่มีปัญหาอะไรอื่นอีก ขอเพียงไม่มีสตรีอื่นทำให้เขาเปลี่ยนใจได้

คนเช่นนี้ รักมาก วันหนึ่งก็อาจจะเกลียดชังมากก็ได้ ความสามารถของเขาสูงเกินไป หากวันหนึ่งเกลียดมากแล้วลงมือกับชิงหมิน ต่อให้ตระกูลหลี่ทั้งตระกูลก็ไม่มีทางจะหยุดเขาได้เลย เช่นนั้นเรื่องหลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่โชคชะตาเถอะ

“แล้วพวกท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ มีคนมารังแกหรือไม่?” ชิงหมินถูกถามเยอะแล้ว เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุยบ้าง

“ใครจะกล้ามีปัญหากับพวกเราได้อีกล่ะ” พี่ชายคนโตกล่าวขึ้น

เมื่อพวกเขามาถึงเมือง ขุนนางมากมายรีบมาแสดงความยินดียกใหญ่ ขนาดศัตรูคู่แค้นกันตั้งแต่ก่อนเก่าก็ยังมาหาพวกเขาพร้อมรอยยิ้มเลย มีบุตรเขยเป็นแม่ทัพใหญ่ มีบุตรชายเป็นฮูหยินขั้น 1 ถ้าพวกเขาไม่ยอมปรากฏตัวด้วยท่าทางนอบน้อมล่ะสิจึงจะถือว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาด

“อย่างนั้นก็ดีแล้วขอรับ” ชิงหมินพยักหน้ารับ ที่เขากังวลมากที่สุดก็คือสถานการณ์ของตระกูลหลี่นี่แหละ แม้ว่าซีเฉิงจะรับปากว่าเขากำลังดูแลตระกูลหลี่อยู่ด้วย ทว่าชิงหมินก็ยังไม่วางใจ

 พวกเขาพูดคุยกันระหว่างมื้ออาหารอีกหลายคำ ก่อนที่พวกบุรุษจะแยกกันไปคุยอีกที่ และปล่อยให้เหล่าสตรีพาชิงหมินแยกตัวออกไป ในช่วงเวลานี้....ตามปกติแล้วบุรุษจะพูดคุยเกี่ยวกับงานราชการหรืออื่นๆ อย่างไรก็ถือว่าเกี่ยวดองกันแล้ว ยังสามารถใช้โอกาสความสัมพันธ์ได้ 

 แม้แต่สกุลหลี่ พวกเขาก็ยังได้รับข้อเสนอจากหวงซีเฉิง โดยให้เป็นผู้ส่งสมุนไพรให้กับกองทัพโดยตรง ซึ่งไม่ต้องลำบากจัดขบวนไปส่งสินค้าที่เมืองต่างๆเหมือนกับก่อนหน้านี้ ทหารของตระกูลหวงมีอยู่ทั้งอาณาจักร ขอแค่สกุลหลี่พร้อมก็จัดส่งได้ทั้งนั้น

ส่วนทางชิงหมิน ตอนนี้เขากำลังถูกล้อมโดยมารดาของตนเอง และยังมีสตรีหลายสิบคนนั่งอยู่รอบนอก สถานการณ์นี้ช่างแปลกประหลาดเสียจนชิงหมินก็รับรู้ได้ว่ามีเรื่องผิดปกติ

………………………………………….