"ได้โปรด..."
มาร์ครู้สึกใกับเสียงะโของแม็ค เขาหันควับกลับมา แต่แล้วก็ต้องรู้สึกมึนงงกลับท่าทางที่ผิดปกติของแม็ค เขาพยายามจะถามว่าพี่กำลังทำอะไร ทว่าแม็คก็พูดต่อขัดจังหวะความคิดของมาร์คด้วยเสียงที่ดังก้องอีกครั้ง
"ได้โปรด รับผมเป็ศิษย์ด้วยครับ อาจารย์!"
ห๊า!
มาร์คตะลึงพึงเพลิดกับคำพูดของแม็ค แต่แล้วก็เข้าใจทันที เขาเหลือบมองไปทางชินและอดที่จะยืดอกอย่างภูมิใจขึ้นมาไม่ได้ เขาอยากจะหัวเราะออกมาดังๆพร้อมพูดออกไปว่า 'เป็ไง พี่ชายข้าเก่งไหมละ ไอ้น้อง กร๊าก ฮ่าฮ่าฮ่า'
อาจารย์?
ชินรู้สึกมึนงง เขาหันหลังกลับมาด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นท่าทางที่จริงจังของแม็ค เขาไม่รู้จะพูดยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อนและก็ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้เจอ
"แม็ค?" ความประหลาดใจเกิดขึ้นกับทุกคนไม่เว้นแม้แต่แอนนี่ เธอไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นมันเคยมีแต่ในหนังเท่านั้น ในสถานการณ์แบบนี้เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูก เธอทำได้แต่คุกเข่าลงและก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ไม่กล้าทำตามท่าทีที่ดูตลกของแม็คจริงๆ
แอนนี่รู้จักแม็คดีเธอเรียนอยู่มหาลัยเดียวกันกับเขา แม็คเป็คนที่จริงจังมากกับทุกสิ่งที่เขาเลือกเสมอ เธอชอบบุคลิคแบบนี้ของเขา ตรงกันข้ามกับเธอที่เป็คนละเอียดอ่อนและค่อนข้างเรียบร้อย แต่แม็คจะเป็คนที่ดุดันรุนแรงและมีความเป็ผู้นำ และทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเชื่อใจเขาทุกอย่างที่เขาทำ
แอนนี่เหลือบมองแม็คพลางนึกไปถึงประโยคที่เขาพูดกับเธอในวันนี้กับสิ่งที่เขาทำเพื่อเธอ ใบหน้าของแอนนี่รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ทันใดนั้นเธอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป แอนนี่ก้มหน้าหมอบลงกำพื้นและะโออกมาดังๆว่า" ได้โปรด ท่านอาจารย์ช่วยรับคนรักของฉัน เป็ศิษย์ด้วยเถอะคะ"
...! แม็ครู้สึกใและดีใจมากในเวลาเดียวกัน 'คนรักนั้นถือเป็การยอมรับเขาแล้วใช่ไหม' อย่างไรก็ตามแม็ครู้สึกว่าเขากำลังทำเธอลำบากไปด้วยจึงรีบพูดออกมาว่า "แอนนี่ เธอไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้เพื่อฉัน"
แอนนี่ไม่ได้สนใจคำพูดของแม็คและยังคงพูดต่อไปว่า" ฉันเคยเรียนทำอาหารและมั่นใจในฝีมือมาก ท่านอาจารย์ ท่านต้องชอบแน่"
ท่านอาจารย์? เขายังไม่ได้ยอมรับเลยด้วยซ้ำแต่สองคนนี้เรียกเขาว่าอาจารย์เนี้ยนะ ชินมองทั้งสองและรู้สึกปวดขมับขึ้นมาอย่างกระทันหัน 'อาจารย์บ้าอะไร ฉันจะเอาอะไรไปสอน เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว'
แม็คจ้องไปที่ใบหน้าของชินที่ขณะนี้ทำสีหน้าแปลกๆ ที่แม็คทำแบบนี้เพราะมีเหตุผลเขาจริงจังมาก แม็คตัดสินใจแล้วว่าจะตามชินไปที่จังหวัดตาก หลังจากนั้นเมื่อถึงจุดหมายแล้วเขาจะขอกลับไปยังปทุมธานี
หากเขาได้รับการฝึกสอนจากผู้ชายคนนี้เขาต้องรอดแน่ เพราะต่อให้เขาแยกตัวไปเลยตอนนี้ด้วยตัวเอง โอกาศรอดนั้นแทบไม่มีเลยไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีโอกาศไปช่วยน้องชายได้อย่างไร
มาร์คใช่มือปิดปากด้วยความตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมกับมีแสงแปลกๆในดวงตาของเขาอยู่ตลอดเวลา เขาหันมาพูดกับชินในทันทีว่า " พี่ชายๆ สอนผมด้วยๆ"
ชินรู้สึกปวดหัวหนักกว่าเดิม แต่แล้วก็คิดอะไรได้บ้างอย่างและพูดออกมาว่า " นาย้าแข็งแกร่ง เพื่อความอยู่รอด? หรือเพื่ออะไร"
แม็คมองไปที่ดวงตาของชินอย่างจริงจัง จากนั้นก็หันไปมองแอนนี่ที่นั้งคุกเข่าอยู่ข้างๆ "พี่ชาย ผมอยากปกป้องคนที่ผมรักและ้าไปช่วยน้องชายของผมที่ปทุมธานี"
"ฉันบอกแล้วว่าจะไปจังหวัดตาก ฉันจะไม่เสียเวลาแวะไปที่อื่นเด็ดขาด" ชินพูดด้วยน้ำเสียงที่เ็า
" ผมเข้าใจครับ ผมจะตามพี่ชายไปที่นั้น ขอเพียงแค่พี่รับผมเป็ศิษย์"
"การไปที่นั้น ฉันไม่จำเป็ต้องมีนาย"
แม็ครู้ได้ทันทีว่าการใช้คำของเขานั้นไม่ถูกต้อง จนทำให้เกิดการเขาใจผิดเขาจึงเลือกที่จะตอบไปตามตรง" ความจริงแล้ว ถึงแม้ผมจะไปที่นั้นในตอนนี้ก็ไม่มีหวังอะไรเลย ผมจึงตัดสินใจที่จะติดตามพี่ชายไปที่ตาก เพราะหากได้รับคำแนะนำจากพี่ชายผมเชื่อว่า ผมต้องอยู่รอดได้และสามารถกลับไปช่วยเหลือน้องชายได้แน่"
เสียงที่ดังฟังชัดของแม็คสะท้อนก้องไปทั่วทั้งศาลเ้า เขาเป็คนที่ดูจริงใจและจริงจังกับสิ่งที่ตัวเองทำในทุกๆด้าน ชินรู้สึกชื่นชมคนประเภทนี้อยู่เหมือนกัน เขามองสำรวจไปที่ร่างกายของแม็คและพูดว่า" ไม่เลว นายดูแข็งแรงดีนะ... "
ชินยกมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย ขณะกล่าวด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง "เพื่อเห็นแก่ความตั้งใจจริง ฉันจะรับไว้..."
"แต่จงจำไว้ว่า หากนายตายฉันจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น "
....