"จะกลับไปก่อนก็ได้ ผมไม่บอกแม่หรอก"
เขาพูดเสียงนิ่ง
"ไม่จำเป็" เธอพูดเสียงเรียบ
จากนั้นทั้งคู่ก็กินข้าวอย่างไม่พูดคุยกัน
อีกเลย
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ เธอก็รีบลุกเพื่อ
ที่จะได้กลับบ้านสักที แต่ก็มีเสียงพูดขึ้น
"เดี๋ยวผมไปส่ง"
"ไม่จำเป็"
"แล้วจะกลับยังไง?"
"คนขับรถ"
"กลับไปแล้ว"
เธอใ "นายรู้ได้ไง?" จากนั้นเธอก็รีบ
ออกไปดู ปรากฏว่าไม่อยู่จริงๆ
"ผมไปส่ง"
"ไม่จำเป็" เธอเสียงเข้ม
เขาขมวดคิ้ว
"เดี๋ยวผมไปส่ง!!"
จากนั้นเธอจึงต้องให้เขาขับรถไปส่ง
คนงานที่บ้านเธอ เห็นรถมาั้แ่ไกล
จึงรีบไปบอกพ่อแม่ของเธอ
จากนั้นพ่อแม่ของเธอก็ได้มารอรับกัน
ไม่นานรถก็หยุดลง เธอก็พูดเบาๆไปว่า
"ขอบคุณ"
"อะไรนะ?" เขาจะแกล้งเธอ
แต่เธอก็ไม่ได้สนอะไรเขา เธอจึงลงจากรถอย่างหงุนงง เพราะพ่อแม่เขาจะออก
กันมาทำไม เขาก็ได้ลงมาจากรถเพื่อ
ทักทายทั้งสอง
"สวัสดีครับ คุณน้าทั้งสอง"
แม่เธอพูดด้วยความยินดี
"คุณนงคุณน้าอะไรกัน เรียกพ่อกับแม่
ก็ได้จ้ะ"
เขาหันไปมองเธอแล้วตอบกลับ
"ครับ คุณแม่"
พ่อเธอเริ่มพูด
"นี่ก็ดึกมากแล้ว งั้นคืนนี้ค้างที่นี่สักคืน
ก่อนเป็ไง?"
เขาใเล็กน้อย
"ไม่รบกวนดีกว่าครับ"
"รบกงรบกวนอะไรกัน นี่มันตั้งสามทุ่ม
แล้วนะ ขับรถดึกๆมันอันตราย"
พ่อเธอตอบด้วยความคาดหวัง
เขาจึงไม่กล้าปฏิเสธ "ก็ได้ครับ"
ส่วนทางด้านซูนั้น หลังจากได้ฟังที่
พวกเขาพูดกันนั้น เธอก็เดินขึ้นห้อง อย่างไม่สนใจอะไร
"END" EP. 10 -->
122
