ย่ำรุ่ง เฟิ่งเทียนเดินเท้าออกจากป่าหมอกมาถึงรั้วหน้าบ้าน. เฟิ่งเทียนรีบเข้ามาในบ้านและวางตะกร้าลูกหมาป่า จากนั้นจึงแอบย่องเข้าไปดูว่าน้องๆตื่นกันแล้วหรือยัง แต่ภาพที่เห็นกลับสร้างรอยยิ้มให้กับเฟิ่งเทียน เพราะน้องๆแฝดนอนเอกเขนก กางแขนกางขากันเต็มที่ ผ้าห่มตกอยู่ริมเตียง
เฟิ่งเทียนยังไม่กล้าปล่อยพ่อแม่หมาป่าออกมา เพราะกลัวน้องๆตื่นขึ้นมาเห็นแล้วจะใ. คงต้องรอให้ตื่นมากินข้าวให้เรียบร้อยก่อน. เขาจึงจะปล่อยพ่อแม่หมาป่าออกมาให้น้องๆได้เห็น ดังนั้นจึงตัดสินใจเข้าห้องครัว ไปต้มโจ๊กไข่ร้อนๆ ใส่ผักอบแห้งหม้อใหญ่ ส่วนพ่อแม่หมาป่าเขาจะต้มปลาเอาเนื้อมาคลุกข้าวให้กิน.
"นี่เราเป็คนมีภาระแล้วสินะ น้องสอง หมาสี่ คงต้องหาเงินเยอะ ๆ ไว้สำรองแล้วสินะ"
เฟิ่งเทียนแสนจะกลุ้มใจ เสี่ยวเป่านะเสี่ยวเป่าให้เขาทำภารกิจแล้วค่ากินค่าใช้จะไปหาเพิ่มมาจากไหนกัน เมื่อเตรียมอาหารเสร็จแล้วน้องๆที่น่ารักก็ตื่นขึ้นมาเก็บผ้าห่มและพากันเดินออกมาจากห้องก็พบพี่ชายกำลังปูผ้าอยู่บริเวณมุมฝาผนังใกล้เตาผิงในห้องรับแขก
“อรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ใหญ่” เฟิ่งหลง
“อรุณสวัสดิ์ เฟิ่งหลง เฟิ่งจิน ตื่นเช้ากันจังเลย”
“แต่เราสองคนยังตื่นช้ากว่าพี่ใหญ่อีกนะขอรับ พี่ใหญ่ตื่นก่อนพวกเราทุกวันเลย” เฟิ่งจิน
“อื้ม พอดีพี่ใหญ่ชอบตื่นเช้า ตื่นมาเช้าๆก็สดชื่นอยู่เหมือนกันนะ”
ความจริงเขาอยากจะบอกน้องๆว่าพี่ยังไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตอนนี้ง่วงจะตายแล้ว กลับมาก็พุ่งเข้าห้องครัวทำอาหารเช้าให้พวกเ้าไง
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปล้างหน้าก่อนนะขอรับ แล้วพวกเราจะไปรดน้ำผักกับให้อาหารไก่ก่อนนะขอรับ” เฟิ่งหลง
“ใช่ๆ ป่ะพี่รอง แล้วเราไปเก็บไข่ด้วย ไม่รู้ว่าวันนี้แม่ไก่จะออกไข่ให้เรากี่ฟอง” เฟิ่งจิน
สองพี่น้องฝาแฝด ไปทำธุรส่วนตัวและไปทำหน้าที่ของตนเองในโรงเรือนจากนั้นออกมาพร้อมไข่ไก่ 4 ฟอง เด็กน้อยดีใจมากเพราะทุกวัน แม่ไก่จะออกไข่วันละ 2 ฟอง แต่วันนี้แม่ไก่ออกไข่ถึง 4 ฟอง ส่วนเ้าไก่ตัวน้อยก็ร่าเริงวิ่งจุ๊บจิ๊บตามแม่ไก่ไปมาดูน่าสนุกกันเชียว
“พี่ใหญ่ขอรับ วันนี้แม่ไก่ออกไข่ตั้ง4ฟองแหนะขอรับ”
“ใช่ๆขอรับ”
“โอ้!..ดีจริง วันนี้มื้อเที่ยงพี่จะทำไข่ตุ๋นนุ่มนิ่มร้อนๆให้พวกเราทานกัน เอาหล่ะเรามากินข้าวเช้ากันดีกว่า แล้วหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จพี่มีสิ่งหนึ่งที่จะให้น้อง ๆ ดูด้วย รับรองว่าต้องตื่นเต้น ใ และดีใจกันแน่ ๆ”
เฟิ่งเทียนยกชามโจ๊กร้อนๆมาให้น้อง ๆ เมื่อสามคนพี่น้องบ้านหวังอิ่มหนำสำราญกันแล้ว หลังจากล้างจานชามเสร็จเป็เฟิ่งจินน้องเล็กสุดรีบถามในสิ่งที่พี่ใหญ่เคยพูดไว้
“พี่ใหญ่ขอรับพวกเราล้างจานชามเสร็จแล้ว มีสิ่งใดที่พี่ใหญ่จะให้พวกเราดูหรือขอรับ”
“ตื่นเต้นกันหล่ะสิ น้องรอง น้องเล็ก คือว่าเมื่อคืนท่านเทพได้มาเรียกให้พี่ออกจากบ้านกลางดึกเพื่อไปช่วยครอบครัวหมาป่าที่ได้รับาเ็ ท่านเทพจึงบอกให้พี่ไปช่วยเหลือแล้วรับกลับมาดูแล เอาหล่ะ น้องๆสังเกตเห็นที่พี่ใหญ่ปูผ้าไว้ข้างเตาผิงใช่หรือไม่ ตรงนั้นเหละที่พวกเราจะให้ครอบครัวหมาป่าได้พักผ่อน น้องๆไม่ต้องกลัวว่าหมาป่าจะทำอันตรายกับพวกเรา เพราะพี่ใหญ่ได้ทำพันธสัญญาเ้านายกับสัตว์เลี้ยงแล้ว อีกอย่างพวกมันมีลูกตัวเล็กอีก 2 ตัว น้องๆรอสักครู่ เดี๋ยวพี่ใหญ่จะเอาเ้าตัวเล็กมาให้ดู”
เฟิ่งเทียนเดินเข้าห้องครัวหยิบตะกร้าที่มีผ้าปูหนานุ่มขึ้นมา แล้วแอบเง้มผ้าดูลูกหมาป่า ที่ตอนนี้ได้ตื่นขึ้นมาขยับดุ๊กดิ๊กในตะกร้าแล้ว
“ไงเ้าตัวเล็ก ตื่นแล้วเหรอ ป่ะ! เราออกไปข้างนอกกัน เดี๋ยวข้าจะปล่อยพ่อกับแม่เ้าให้ออกมาด้วย คงหิวกันแล้วสินะ”
“น้องร้อง น้องเล็ก มาใกล้ ๆ พี่ใหญ่ เดี๋ยวพี่ใหญ่จะพาเ้าตัวเล็กมาให้ดู”
เฟิ่งเทียนอุ้มลูกหมาป่าตัวน้อยออกมาจากตะกร้าทีละตัว เด็กๆเห็นต่างก็ตาโตไปกับความน่ารักของพวกมัน
“ว้าว! พี่ใหญ่ลูกหมาป่าน่ารักมาก พวกมันตัวเล็กนิดเดียวเองขอรับ” เฟิ่งจิน
“ใช่ขอรับ มีจุดขนสีแดงกับสีฟ้าที่หน้าผากของพวกมันด้วยขอรับ” เฟิ่งหลง
“น่ารักใช่ไหมหล่ะ เอาหล่ะน้อง ๆ มาอยู่ด้านข้างของพี่ใหญ่ก่อน อย่าเพิ่งไปจับพวกมัน เดี๋ยวพี่ใหญ่จะปล่อยพ่อกับแม่มันออกมาก่อน” เฟิ่งเทียนบอกน้อง ๆ หลังจากนั้นจึงบอกให้เสี่ยวเป่าปล่อยพ่อแม่หมาป่าอสูรออกมา
พรึบ!! พ่อแม่หมาป่าอสูรปรากฏกายออกมากลางอากาศ สร้างความใให้กับพี่น้องฝาแฝดเป็อย่างมาก เมื่อพ่อแม่หมาป่าอสูรปรากฏตัว ลูกหมาป่าตัวน้อยเห็นพ่อแม่ของพวกมันจึงวิ่งเข้าไปหาแม่หมาป่าเพื่อดูดนมทันที ส่วนแม่หมาป่าทั้งดมทั้งเลียลูกของมันด้วยความเป็ห่วง
“พี่ใหญ่ ตัวมันใหญ่มาก มันไม่กัดพวกเราแน่นะขอรับ!”
น้อง ๆ ต่างซ่อนอยู่ด้านหลังของเฟิ่งเทียน มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างกำชายผ้าของพี่ใหญ่ของตนเองแน่น
“น้อง ๆ ไม่ต้องใพี่จะแนะนำให้รู้จัก นี่คือพ่อหมาป่าและแม่หมาป่า กับลูก ๆ ของพวกมัน ส่วนพ่อแม่หมาป่านี่คือน้องชายทั้งสองของข้า พวกเขาถือว่าเป็เ้านายของพวกเ้าเหมือนกันอย่างไรข้าฝากพวกเ้าดูแลความปลอดภัยให้น้อง ๆ ข้าด้วยนะ”
“ขอรับนายท่าน/เ้าค่ะนายท่าน” เสียงของพ่อแม่หมาป่าอสูรลอยเข้าโสตประสาทของเฟิ่งเทียนทำเอาเฟิ่งเทียนใเป็อย่างมาก
“นี่พวกเ้าพูดได้ด้วยเหร๊อ?” เฟิ่งเทียนถามด้วยความสงสัย ส่วนน้อง ๆ ได้แต่มองหน้ากัน ต่างคิดในใจว่าพี่ใหญ่ของพวกเขานี่เก่งชะมัดคุยกับหมาป่าก็รู้เื่
“คู่พันธสัญญาเท่านั้นขอรับที่จะสื่อสารกับสัตว์อสูรของตนเองได้” พ่อหมาป่าอธิบาย
“ดีจริงที่คุยกันรู้เื่ แล้วพวกเ้ามีชื่อหรือไม่ หรือจะให้ข้าเป็คนตั้งชื่อให้”
“พวกข้าไม่มีชื่อขอรับ แล้วแต่นายท่านจะเป็ผู้ตั้งชื่อให้”
“อืมงั้นให้ข้ากับน้อง ๆ จะคิดชื่อพวกเ้าก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพวกข้าจะบอกให้พวกเ้าก็แล้วกัน เอาหล่ะตอนนี้พวกเ้าพักอยู่บริเวณข้างเตาผิงไปก่อน ในบ้านข้าอากาศอบอุ่น หากหมดฤดูหนาว ข้าจะทำบ้านให้พวกเ้าอยู่ก็แล้วกัน อีกอย่างข้าเตรียมอาหารไว้ให้พวกเ้าแล้ว หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเ้าก็พักผ่อนตามสบาย ไม่ต้องกังวลใจ เราเป็ครอบครัวเดียวกันข้ากับน้อง ๆ จะดีกับพวกเ้าทุกตัว สบายใจหายห่วงได้เลย”
“ขอบคุณขอรับนายท่าน/ขอบคุณเ้าค่ะนายท่าน”
“พี่ใหญ่เก่งจังเลยขอรับ คุยกับหมาป่าเข้าใจด้วย แต่ทำไมพวกข้าไม่ได้ยินเสียงคุยของพ่อแม่หมาป่าเลยขอรับ” เฟิ่งหลงถามด้วยความสงสัย เฟิ่งจินก็ผงกหัวสนับสนุนพี่รองของตน
“ฮิ ฮิ เป็เพราะว่าพี่ใหญ่ทำพันธสัญญากับพวกมัน พี่ใหญ่จึงสามารถคุยกับพวกมันรู้เื่อย่างไรหล่ะ โลกใบนี้มีอะไรที่พวกเรายังไม่รู้อีกมาก ดังนั้นใน่ฤดูหนาวนี้เรามาตั้งใจอ่านศึกษาตำราที่ท่านเทพ? ได้ให้กับพวกเรา ถึงแม้ตอนนี้น้องๆยังอ่านตัวอักษรไม่ได้ แต่ไม่เป็ไรพี่ใหญ่จะอ่านแล้วเล่าให้พวกเ้าฟังเอง แล้วเมื่อน้องๆครบแปดหนาวพี่ใหญ่จะส่งพวกเ้าเข้าสถานศึกษา แล้วที่สำคัญตอนนี้น้อง ๆ ต้องช่วยพี่ใหญ่ตั้งชื่อให้กับครอบครัวหมาป่าทั้งสี่ตัว แล้วหลังจากนี้พวกเรามาช่วยกันดูแลครอบครัวหมาป่าอสูรกันดีหรือไม่?”
“ได้เลยขอรับพี่ใหญ่” เฟิ่งหลง
“ข้าจะช่วยพี่ใหญ่ตั้งชื่อและช่วยดูแลพวกมันด้วยขอรับ”เฟิ่งจิน
“ดีมากเด็กๆ แล้วอย่าลืมขอบคุณท่านเทพ?ด้วยหล่ะ ที่มอบครับครัวหมาป่าให้กับพวกเรา”
“ขอบพระคุณท่านเทพขอรับ!” เฟิ่งหลง เฟิ่งจินมองขึ้นไปบนท้องฟ้าผ่านหน้าต่างบ้านแล้วก้มคำนับท่านเทพผู้อารี
[………..]ท่านเทพเสี่ยวเป่า
“ฮิ ฮิ ขอบใจน๊าาา ท่านเทพเสี่ยวเป่า” เฟิ่งเทียนเย้าหยอกท่านเทพเสี่ยวเป่าอย่างมีความสุข^^
*************
714
![[END]ทะลุมิติมาฝึกลมปราณในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721989266_61640303.webp)
