“หรือเป็เพราะว่า...”ญารินดามองหน้านงนุชสลับกับมองไปที่เครื่องปรับอากาศ
ทีแรกนงนุชยังไม่เข้าใจทำหน้างงๆ “ หือ...”
“เป็เพราะว่าห้องมันร้อนเกินไปสำหรับเธอใช่มั้ยเดี๋ยวชั้นปรับความเย็นเพิ่มให้นะ” หญิงสาวเสนอความช่วยเหลือให้เพื่อนอย่างมีน้ำใจ
“เอ่อไม่เป็ไรหรอก อาจเป็เพราะฉันดื่มเยอะไปหน่อย เธอนอนต่อเหอะ” นงนุชยิ้มหน้าเจื่อนสีแดงพาดผ่านหน้าจางๆ เมื่อเข้าใจความหมายของเพื่อนสาว
“ฮือ..ก็ได้ถ้างั้นนอนกันเถอะ...แต่เอ...กลิ่นอะไรแปลกๆเหมือนคาวๆ เธอได้กลิ่นมั้ย”ญารินดาหันกลับไปล้มตัวลงนอนหลับตาก่อนเอ่ยออกมาแบบไม่ใส่ใจ แต่ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกลับสะดุ้งดีที่อีกฝ่ายหลับตาลงแล้ว
“ฮ่ะ....”นงนุชเริ่มใจคอไม่ดี...หรือเธอจะได้กลิ่น...น้ำของต้นในตัวเรา...ก็เราเข้าห้องน้ำล้างอย่างดีแล้วนี่ไม่มั้ง...เธอครุ่นคิดใบหน้าแดงก่ำ ก่นด่าน้องชายของเพื่อนที่ดันเอาสดแล้วยังแตกในใส่เธอในใจ อย่างสาดเสียเทเสีย ก่อนล้มตัวลงนอนตามไป
อีกห้องหนึ่งนวพลล้มตัวลงนอนหงายบนที่นอนอย่างสุขใจ...
“ฮ่าฮ่า สุดยอดไปเลย เราได้ฟันพี่นุชแล้ว...”ชายหนุ่มพร่ำเพ้อกับตัวเองเอื้อมมือไปลูบไล้รอยคราบน้ำกามที่หยดเป็ดวงอยู่บนที่นอนของเขา อย่างมีความสุข
“ใช่ตรงนี้เลย...บนเตียงนี้...ไม่อยากจะเชื่อจริง...นี่ไงรอยยังอยู่เลย”
เขาไม่เคยรู้สึกเป็สุขแบบนี้มาก่อนเลยแม้กระทั่งการได้ร่วมรักกับสาริณีหลายครั้งที่ผ่านมาก็ไม่ได้ทำให้เขาสุขใจเท่ากับได้ร่วมรักกับนงนุชในครั้งนี้...อา...หรือว่าเขาจะชอบนงนุชจริงๆแล้ว...
...
ก่อนที่นงนุชจะออกจากห้องนอนของเขาไป...หล่อนเอามือเท้าสะเอวหันข้างให้นวพลพูดเสียงแข็งโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา “ฟังนะ...พี่สาวนายต้องไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน”
“อือใช่แล้วพี่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวเื่นี้หรอก ผมจะบอกคนอื่นได้ยังไงกัน”ชายหนุ่มจ้องมองเธอกล่าวอย่างจริงจัง
พูดไปพลางเขาก็ยืนขึ้นร่างสูงขยับไปด้านหน้าเธอสองมือวางเบาๆบนไหล่...”พี่นุช ฟังนะ..จริงๆ แล้ววันนี้...”
หญิงสาวสะบัดตัวปัดมือของเข้าออกก่อนที่จะพูดจบ “นายกำลังทำอะไร อย่ามาจับตัวฉัน”เสียงอย่างไม่สบอารมณ์ของหญิงสาวดังอยู่ในลำคอ
“โอ้...ขอโทษครับพี่”ชายหนุ่มยังยืนงง ไม่ขยับไปไหน แต่สีหน้าดูไม่ได้
นงนุชเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะหันมาพูดทิ้งท้าย“นายเพิ่งทำสิ่งที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ ในคืนนี้...และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก เข้าใจไหม”
...
นวพลยังนอนนิ่งรำพึงรำพันกับตัวเองไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้...แม้นงนุชจะออกจากห้องไปตั้งนานแล้วก็ตาม“เฮ้อ พี่นุช เกิดอะไรขึ้น...เรากับเธอก็มีอะไรกันแล้วนี่”
ชายหนุ่มนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย...ก่อนจะนึกย้อนไปสมัยที่มีอะไรกับผู้หญิงครั้งแรก...ผู้หญิงในชีวิตครั้งแรกของเขาเป็เพื่อนร่วมชั้นเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน พวกเขารู้จักกันตอนงานรับน้องใหม่จากนั้นก็พูดคุยติดต่อกันเรื่อยๆ มา
นวพลไม่ค่อยมีเพื่อนอีกอย่างเขาก็ไม่ค่อยสนิทกับใครเท่าไรนัก จึงมักไปไหนมาไหนกับเธอคนนี้บ่อยๆ
ในที่สุดคนอื่นๆในคณะก็เริ่มจับสังเกตได้ และเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ หลายๆคนเริ่มกดดันให้พวกเขา เป็คู่รัก คู่แรกของคณะ พวกเขา
เขาเริ่มสับสนในตัวเองแต่ในที่สุดก็ยอมรับว่า ชอบเธอเข้าแล้ว...เขาจึงไปสารภาพรักกับเธอและคบเป็แฟนกัน พวกเขาเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกันมากขึ้น...แบบตัวติดกัน
แล้วพวกเขาก็กลายเป็คู่รักคู่แรกของคณะจริงๆ ทั้งสองคนมักทำกิจกรรมร่วมกัน เข้าเรียนด้วยกัน รับประทานอาหารด้วยกัน และในวันหยุดพวกเขาก็ไปเที่ยวด้วยกัน...
แล้ววันหนึ่งเขาจำได้ดีเป็วันวาเลนไทน์ เขาหอบดอกไม้ช่อใหญ่ไปมอบให้เธอในห้องเรียน...เย็นวันนั้นพวกเขาไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน...และดื่มเบียร์ด้วยกันทั้งคู่เมามาก มันไปจบที่โรงแรมใกล้ๆ แล้วทั้งสองคนก็ร่วมรักกัน...
แต่มันเป็ครั้งแรกของชายหนุ่มหญิงสาว...ก็ยากลำบากเป็ธรรมดา...เขารู้ว่าเขาเป็ครั้งแรกของเธอ...แต่เธอไม่รู้ว่า...เธอก็เป็คนแรกของเขาเช่นกันมันเป็ครั้งแรกของพวกเขา...แน่นอนเขาไม่มีการป้องกันใดๆ...
เขาโหยหาที่จะร่วมรักกับเธอทุกครั้งที่ได้พบหน้า...เขาสนุกกับการที่ได้มองหน้าเธอไปพร้อมกับกระแทกท่อนเอ็นแกร่งเข้าออกเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของเธอ...แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าหญิงสาวคิดอย่างไรกับเขา...แต่อย่างไรก็ตามเขาคิดว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดี
ทุกครั้งที่เขาขอร่วมรักด้วยเธอไม่เคยปฏิเสธเลย...หลายครั้งเธอยอมให้เขาร่วมรักกับเธอที่หอพักของหล่อน พวกเขาเริ่มชินกับการร่วมรักกันที่เหมือนกับรับประทานอาหาร แต่เขาไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกติของหล่อนเลย
ก่อนสอบกลางภาคเทอมสองไม่นานเธอก็ขอเลิกกับเขาพร้อมเหตุผลว่า “ฉันคิดว่านายไม่ได้รักฉันอีกต่อไปแล้ว...นายสนใจแต่ร่างกายของฉันและชอบแค่การได้ร่วมรักกับฉันเท่านั้น...ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย”
เหมือนกับว่าทั้งสองคนรักกันง่าย แล้วก็เลิกกันง่ายๆ เหมือนกัน เธอลาออกหลังจากนั้นเธอบอกว่าจะไปสอบเอ็นทรานซ์ใหม่เธอไม่ชอบคณะนี้ จากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้พบกันอีกเลย นั่นมันตั้งสามปีแล้วนะ...
ั้แ่นั้นมาเขาก็ไม่เคยได้ร่วมรักกับใครอีกเลย...ได้แต่อาศัยมือตัวเองจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าการฟันหญิงเป็อย่างไร
...จนกระทั่งสาริณี เขามาในชีวิต...เข้าถึงรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง...และกระหายที่จะได้ร่วมรักกับสาวๆ...อย่างกระตือรือร้นด้วยพลังที่เหลือเฝือ...
จนถึงวันนี้โชคเื่ผู้หญิงของเขากับมาแล้ว...ไม่ถึงสองอาทิตย์เขาก็ได้ฟันหญิงไปสองคนแล้ว...สาริณี...นงนุช...อ่าแทบรอไม่ไหวที่จะได้เอาพี่นุชอีกสักครั้ง...เขาผล็อยหลับไปพร้อมกับความฝันที่แสนหวาน
...
หลายวันผ่านไป...
่นี้ไม่มีอะไรที่น่าสนุกเข้ามาในชีวิตของนวพลเลย...เขาเริ่มงุ่นง่าน ไม่ได้เจอสาริณี...ไม่ได้เจอนงนุช...เฮ้อ! ชีวิตนี้ช่างทรมานเสียจริงๆ
“พี่เห็น..พี่นุชบ้างไหมครับ”เขาเอ่ยถามญารินดา แบบด้วยท่าทีที่ไม่จริงจังนัก ในวันหนึ่ง
“เจอสิเมื่อวานยังไปเดินซื้อของกันอยู่เลย” หญิงสาวตอบแบบเป็ธรรมชาติโดยไม่คิดว่าจะมีอะไรต้องปิดบัง
“เอ่อใช่สิ ่นี้เราไม่ค่อยได้อยู่บ้านนี่นา” แต่แล้วเหมือนจะคิดได้ ชายหนุ่มจึงพูดเหมือนกับรำพึงกับตัวเอง
“ทำไม่เหรอนายอยากให้เธอทำอะไรให้ล่ะ” หญิงสาวถามต่อด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเพราะคิดว่าน้องชายของเธอคงมีเื่ให้นงนุชช่วยเหลือเหมือนที่ผ่านๆ มา
“เอ่อผมแค่กังวลว่าเธอจะไม่มาอีกน่ะ” เขาพูดเบาๆ ก่อนหันหลังเดินจากไปปล่อยให้คนที่มองตามหลัง กัลวลใจเล็กๆ
‘เฮ้อ นายต้นนี่อะไรอีกล่ะเธอไม่เข้าใจจริงๆ หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสองคน...เห็นต้นแปลกๆ ไป ั้แ่ไปเที่ยวด้วยกันครั้งก่อน’
ชายหนุ่มก้มหน้ามองพื้นเดินครุ่นคิดเรื่อยเปื่อยไปตามถนน...พี่นุช พี่ไม่อยากเจอเขา ขนาดนั้นเลยเหรอ...ตอนที่ทำกันดูเหมือนเธอก็รู้สึกดีนี่นา...เขารู้สึกอัดอั้นจนทนแทบไม่ไหวแล้ว...
ในที่สุดเขาก็เงยหน้ามองไปรอบๆหือ นี่มันตึกที่พี่นุชอาศัยอยู่นี่นา ...เขาเดินโดยไม่มองทางแต่ในที่สุดก็มาจบลงที่นี่...ห้องพักของนงนุช
ไม่เป็ไรเขามาถึงที่นี่แล้ว...อย่างไรวันนี้ต้องได้พบเธอ...เขาตัดสินใจแน่วแน่ก่อนเดินตรงเข้าไปที่หน้าห้องพักของเธอ
เขายืนนิ่งอยู่นาน...เธอจะอยู่หรือเปล่านะ...เจอหน้าเธอแล้วจะพูดอะไรกับเธอ...เขาเริ่มกังวลสารพัดก่อนตัดสินใจเอื้อมมือไปเคาะประตูห้อง...แต่ก่อนที่จะได้ััประตูเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นด้านหลังเขา...
“เห้นายมาทำอะไรที่นี่” เสียงหวานใส ปนหงุดหงิดเล็กน้อยดังมา จากที่ไกลออกไป
เขาชะงักมือหันกลับไปในบัดดล “หือ...พี่...”
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”หญิงสาวถาม พลางขยับถุงใส่ของในมือเบาๆ
“โอ้ว...พี่นุช...ผะผม...” เขาทำหน้าใ แบบงงๆ
“นายมาที่นี่ทำไม”สาวสวยถามย้ำ มองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก
ชายหนุ่มยังยืนนิ่งจ้องมองหน้าหล่อนราวกับเขากำลังล่องลอยอยู่ในความฝันที่แสนสุข...พี่นุช...พี่นุชจริงๆด้วย...เจอตัวแล้ว...
“ฉันถามว่านายมาที่นี่ทำไม”หล่อนถามย้ำเสียงหนัก ตอนนี้เธอเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว
เอ่อ..ผมอยากเจอพี่...ผม...”นวพลพูดเหมือนคนติดอ่าง...สับสนในใจจะพูดยังไงดีนะ
“ถ้าหากนายไม่มีอะไรจะพูดก็กลับไปซะเหอะ”นงนุชพูดอย่างฉุนเฉียวก่อนเดินไปเปิดประตูห้อง...อีตาบ้าเอ๊ย...ตั้งหลายวันแล้วไม่ยอมมาพบหน้าบ้างเลย...พอมาก็อ้ำๆอึ้งๆ...ตัวเองเป็ผู้ชายแท้ๆ...
หญิงสาวแทรกตัวเข้าไปในรอยแง้มของประตูอย่างรวดเร็วพลางดึงลูกบิดเพื่อปิดประตูแต่มือเขาไวกว่ายื่นออกไปกันไว้ทันที เธอชะงักเมื่อเห็นข้อมือเขาสอดเข้ามาถ้าประตูปิดเขาต้องเจ็บแน่ๆ...
“อะไรอีกล่ะ...ทำไมนายไม่ยอมเอามือออกจากประตู”สาวสวยยังคงจับลูกบิดไว้แต่ไม่ได้ออกแรงดึง...ดันเข้ามาสิเ้าโง่...เฮ้อ!...
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชม วิจารณ์ด้วยจ้าเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น
คำแนะนำติชมเป็สิ่งที่ไรต์้าสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
1K
