สามวันผ่านไป
ตลอดสามวันจ้าวห่าวหลินถูกหลี่เจี่ยหลิงคุมเข้มอยู่กับเรือนไม่ดื้อไม่ซน เช้าคัดอักษรเขียนนิยายตอนบ่ายซ้อมยิงธนูตกเย็นช่วยเฉินเหลียงชำแหละเนื้อสัตว์ที่ล่ากลับมา
คงจะโทษหลี่เจี่ยหลิงไม่ได้
ชายหนุ่มผู้นี้หากไม่แอบไปทำงานหนักจนลากเืเหนื่อยหอบจนพิษกำเริบก็ออกไปเดินเตร่ข้างนอกจนโดนกระทืบปางตาย นางรักษาหนึ่งวันหายหนึ่งวันพอผ่านไปหนึ่งวันก็มีเื่ใหม่เข้ามาแทน
ไม่รู้ว่าพิษในร่างของเขาได้กินดวงของเขาไปด้วยหรือไม่เหตุใดคนถึงได้ซวยซ้ำซ้อนเพียงนี้
หลังจากเฝ้าตรวจอาการอย่างใกล้ชิดทำให้การปรุงยาถอนพิษของหลี่เจี่ยหลิงเองก็ก้าวหน้าไม่น้อยยิ่งนางได้ตรวจสอบและทำความเข้าใจพิษในร่างของเขามากเท่าไรก็ยิ่งสามารถสื่อสารถึงกันได้มากขึ้นไม่นานก็สามารถระบุส่วนผสมที่ขาดหายไปของยาถอนพิษได้
รายชื่อสมุนไพรที่้ามีมากกว่าร้อยชนิดในแหวนมิติของเขามีประมาณเก้าสิบสามชนิด ส่วนที่เหลือยังต้องตามหาแน่นอนว่าการตามหาสมุนไพรไม่ใช่เื่ง่ายดายเพียงนั้น
ตอนนี้ร่างกายของจ้าวห่าวหลินสามารถต้านทานพิษได้เพียงแค่สามเดือนกว่าหากตัดเื่ระยะทางเดินทางไปเทือกเขาลั่วซานและตามหาดอกเกล็ดหิมะสมุนไพรตัวสุดท้ายอย่างมากสุดก็มีเวลาให้นางตามหาสมุนไพรที่เหลืออีกแค่สองเดือน
ทุกอย่างล้วนต้องแข่งกับเวลา
สมุนไพรหลายตัวค่อนข้างละเอียดอ่อนต้องเป็ผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นถึงจะสามารถถอนสมุนไพรได้มีประสิทธิภาพของตัวยาดีที่สุดดังนั้นนางต้องออกไปตามหาสมุนไพรเ่าั้ด้วยตัวเอง
และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเื่นางคิดว่าดีที่สุดคือให้ชายหนุ่มติดตามข้างกายเฉินเหลียงเข้าป่าไปล่าสัตว์ระหว่างที่นางไม่อยู่อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะถูกใครทำร้ายอีก
หญิงสาวกระชับผ้าคลุมผืนบางบนตัวเขาอีกครั้ง่นี้เป็ปลายเดือนแปดอากาศบนเขาค่อนข้างหนาวร่างกายของเขายังคงอ่อนแอเกินกว่าจะต้านลมหนาวบนเขาได้
“ป่าเขาเต็มไปด้วยอันตรายมากมายเ้าอย่าได้คลาดกับพี่เฉินเด็ดขาด ตอนกลางคืนห่มผ้าและนอนข้างกองไฟ...”
จ้าวห่าวหลินหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้...นางยังจำได้อยู่หรือไม่ว่าเขาเป็สามีของนางไม่ใช่บุตรชายของนาง
หลี่เจี่ยหลิงมองชายหนุ่มแววตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวลแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม
อย่างไรก็ตามเขาก็เป็บุรุษมีหน้าที่ของบุรุษที่ต้องทำจะให้เขาอยู่แต่ในเรือนคอยทำงานบ้าน ทำอาหารให้นางกินก็คงไม่ดีนัก
การได้อยู่ร่วมกันเกือบครึ่งเดือนนางพอจะรู้แล้วว่าแม้ว่าเขาจะเปิดใจให้นางมากกว่าเมื่อก่อนแต่เขาก็เหมือนมีบางอย่างอยู่ในใจที่ปิดกั้นตัวเองจากคนอื่นเขาราวกับเม่นที่พร้อมจะพองตัวปล่อยหนามออกมาทิ่มแทงคนรอบข้างได้ตลอดเวลาเพื่อปกป้องตัวเองยิ่งเข้าใกล้ยิ่งบีบคั้นก็ยิ่งถอยห่าง
เพราะท่าทางที่ปิดกั้นและอ้างว้างของเขาบางครั้งก็ทำให้ผู้คนรู้สึกปวดใจบางทีการไปเข้าป่ากับเฉินเหลียงคราวนี้อาจจะทำให้เขาดีขึ้นก็ได้....หวังว่าจะเป็เช่นนั้น
จ้าวห่าวหลินสังเกตเห็นริมฝีปากที่เม้มบางๆ ของหญิงสาวก็รู้ได้ทันทีว่าใจของนางไม่ยินยอมให้เขาเข้าป่าท่าทางของนางช่างเหมือนคุณแม่ที่มาส่งลูกชายเข้าค่ายครั้งแรกจนทำให้เขาหัวเราะออกมา
“ข้าเข้าป่าไปแค่สามวันเองเ้าอาวรณ์เช่นนี้เชียว”
เฉินเหลียงและหลินซื่อที่ยืนมองสองสามีภรรยาอายุน้อยแย้มยิ้มขบขันเฉินเหลียงเดินเข้าไปคว้าคอจ้าวห่าวหลินอย่างสนิทสนม “ท่านหมอวางใจให้ข้าดูแลสามีท่านเถอะ ข้ารับรองว่าจะดูแลอย่างดี”
หลี่เจี่ยหลิงถอนหายใจหนักพยักหน้ารับรู้ “คงต้องเป็เช่นนั้น อย่างไรก็รบกวนพี่เฉินแล้ว”
“ฮ่าๆๆๆเสี่ยวหลินของข้าฝีมือธนูเก่งกาจนัก บางทีข้าอาจจะอาศัยแรงคนหนุ่มอย่างเสี่ยวหลินเสียมากกว่า”
“เสี่ยวหลินเพิ่งจะหายดีเ้าก็อย่าได้พาเสี่ยวหลินเข้าไปลึกเกินไปเล่า” หลินซื่ออดที่จะปรามสามีไม่ได้หากไม่ห้ามนางคิดว่าเขาจะต้องพาเสี่ยวหลินไปโอ้อวดฝีมือในป่าลึกเป็แน่
เฉินเหลียงเพิ่งนึกได้หน้าหงอลงเล็กน้อยด้วยความเสียดายกะว่าจะพาเสี่ยวหลินไปแสดงฝีมือในป่าลึกเสียหน่อย “เฮ้อ... เข้าใจแล้ว”
หลินซื่อถลึงตาดุใส่เขา...นี่เข้าใจแล้วแน่นะ
หลี่เจี่ยหลิงแย้มยิ้มอ่อนโยนมองทั้งสองคนก่อนจะหันมามองจ้าวห่าวหลินอย่างจริงจัง“รักษาตัวให้ดี ข้าจะรอเ้ากลับมา”
ไม่รู้ทำไมแต่ประโยคนี้ของหญิงสาวทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างมากนานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครพูดคำนี้กับเขา ‘รอกลับมา’ช่างเป็คำที่ดี
“ได้ข้าจะรีบกลับมาหาเ้า”
“เอาละๆ” เฉินเหลียงตบบ่าของจ้าวห่าวหลิน “พวกข้าสองคนไปก่อนหากไปช้ากว่านี้พระอาทิตย์คงตกก่อนพอดี หากเป็เช่นนั้นจะยุ่งยากได้พวกท่านหมอออกไปข้างนอกก็ระวังตัวด้วย”
“พวกเ้าไม่ต้องห่วงที่บ้านข้าจะคอยดูแลให้” หลินซื่อเอ่ยปิดท้าย
เฉินเหลียงจับบ่าจ้าวห่าวหลินหันหลังเดินมุ่งหน้าไปทางลานหลังบ้าน
บ้านของทั้งสองอยู่ตรงบริเวณตีนเขาเดินไม่นานก็เข้าเขตป่า เขากู่จี้เป็เนินเขาไม่สูงมากนักต้นไม้ไม่ได้ขึ้นอย่างหนาแน่นและแผ่กิ่งก้านปกคลุมท้องฟ้าเหมือนเทือกเขาอื่น ๆทำให้สามารถมองเห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาผ่านกลุ่มใบไม้ได้
่ปลายเดือนแปดเป็่ที่ฝนใกล้ตกอากาศในป่าเริ่มมีกลิ่นอายความชื้นขอนไม้บางส่วนมีเห็ดผุดขึ้นให้เห็น แต่ส่วนใหญ่ก็มีร่องรอยการขุดถอนออกไปแล้วคงจะเป็พวกชาวบ้านที่เข้ามาหาของป่าเมื่อตอนเช้า
ตอนนี้เป็ยามเว่ยไม่ใช่เวลาที่พวกชาวบ้านจะออกมาเก็บของป่าบรรยากาศภายในป่าค่อนข้างวังเวงเงียบเชียบได้ยินเสียงลมเสียงใบไม้ใต้ฝ่าเท้าเป็ระยะ
“ผักป่าเยอะขนาดนี้เชียว?”จ้าวห่าวหลินเอ่ยอย่างแปลกใจ มองไปยังกลุ่มผักป่าที่ขึ้นอย่างหนาแน่นอยู่ด้านหนึ่งไม่ใช่ว่าพวกชาวบ้านเก็บผักป่าตลอดหรอกหรือ?
เฉินเหลียงมองตามก่อนจะอธิบาย“เมื่อปีกลายมีชาวบ้านเข้ามาในป่าลึกแล้วเจอเสือที่นี่ เพราะแบบนั้นชาวบ้านจึงไม่ได้เข้ามาในป่าลึกอีกและเก็บของป่าแค่รอบนอกแทน”
เฉินเหลียงเดินไปสำรวจผักป่าก่อนจะแย้มยิ้ม“เ้ามาดูนี่สิ”
จ้าวห่าวหลินเข้าไปชะโงกดูพบว่าเป็รอยเท้าเล็กๆ “กระต่ายป่า”
“ไม่เลวนี่นี่คือรอยเท้ากระต่ายป่า หากโชคดีพวกเราคงจะหาโพรงของพวกมันเจอแล้วจับกลับไปสักสองสามตัว”เขาเกาหัว “กระต่ายพวกนี้เ้าเล่ห์นักพวกมันมักจะมีทางออกโพรงสองสามรูดักทางหนึ่งก็โผล่ทางหนึ่ง”
น่าเสียดายหากข้าจับได้เยอะๆ จะถลกหนังเอาไปขายพร้อมเนื้อ ส่วนหัวมันจะเอาให้เสี่ยวหลินผัดหม่าล่าเสียหน่อยคิดแล้วก็กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
จ้าวห่าวหลินพยักหน้าอย่างเข้าใจโบราณบอกว่ากระต่ายเ้าเล่ห์มีสามโพรงพอคิดแล้วเขาก็นึกถึงนิยายหลายเื่มักจะให้ชาวบ้านเลี้ยงกระต่ายเพื่อหารายได้
“พี่ใหญ่วางกับดักไว้แถวผักป่าเถอะหากพวกมันมากินผักป่าจะได้ติดกับดัก หากติดสักสามสี่ตัว พวกเราก็เอากลับไปเลี้ยงให้โตแล้วค่อยขายแบบนั้นต่อให้พี่ใหญ่อยู่เรือนก็ยังมีรายได้”
กระต่ายป่ามีชีวิตตกชั่งละยี่สิบห้าอีแปะหรือเหมาตัวละหนึ่งร้อยอีแปะทีเดียว นับว่ารายได้ดี
กระต่ายออกลูกไวและยังออกลูกเยอะหากขยายพันธุ์ดี ๆ ก็จะมีกระต่ายมากมายให้จับขายเหลาสุราหรือโรงเตี๊ยมได้ไม่มีขาดแบบนั้นต่อให้ไม่ต้องเข้ามาเสี่ยงในป่าเช่นนี้ พี่ใหญ่ของเขาก็จะมีรายได้
เฉินเหลียงได้ยินคำพูดของเขาก็ถอนหายใจส่ายหน้าปลงๆ “ข้าเองก็เคยคิดเช่นเดียวกันนี้แหละ เลยจับพวกมันไปสองคอก เฮ้อ...สุดท้ายเลี้ยงได้เดือนเดียวพวกมันก็พากันตายทั้งหมดข้าลองอยู่สองสามครั้งก็จนปัญญาต้องยอมแพ้”
เขายิ้มเ้าเล่ห์ตอบกลับ“ข้าเชื่อว่าหากท่านจับไปคราวนี้ไม่นานพวกมันจะโตอย่างแข็งแรงออกลูกออกหลานเต็มลานบ้านท่านแน่”
ดวงตาเฉินเหลียงเป็ประกายขึ้นมาทันที“เ้ารู้วิธีเลี้ยงกระต่ายป่าอย่างนั้นหรือ?”
“กระต่ายป่าไม่ได้เลี้ยงยากอย่างที่ท่านคิดแต่ต้องเอาใจใส่อย่างรอบคอบสักหน่อย อาหารที่ใช้เลี้ยงจะต้องแห้งไม่มีความชื้นน้ำที่เลี้ยงจะต้องสะอาดไม่อย่างนั้นพวกมันจะท้องเสียจะต้องมีพื้นที่ให้พวกมันออกมาวิ่งเล่น และคอยทำความสะอาดคอกเป็ประจำ เอาเถอะ...ไว้ข้าค่อย ๆ อธิบายท่านทีหลัง”
“ดีดียิ่ง ข้ากำลังอยากหาเงินซื้อชุดใหม่ให้พี่สะใภ้เ้าพอดี เ้านี่มันช่างดียิ่ง”
เฉินเหลียงพาจ้าวห่าวหลินสำรวจรอยเท้ากระต่ายและวางกับดักตามจุดต่างๆ หกจุด เขายิ้มมองดูกับดักตัวเองราวกับมองเห็นกระต่ายตัวอ้วนกลมอยู่ในนั้นแล้วก็ไม่ปาน
หลังจากวางกับดักเสร็จเฉินเหลียงก็พาจ้าวห่าวหลินมุ่งหน้าไปยังที่พักริมแม่น้ำที่เขาใช้พักค้างแรมเวลามาล่าสัตว์เป็ประจำระหว่างทางก็ให้จ้าวห่าวหลินยิงไก่ป่ากับกระต่ายมาได้สองตัว สำหรับมื้อเย็น
จ้าวห่าวหลินยังคงเป็คนแสดงฝีมือทำอาหารเช่นเคยเพราะหากให้เฉินเหลียงทำก็คงไม่พ้นการเอาไปย่างไฟอย่างง่าย ๆ เป็แน่เพียงเวลาไม่นานเขาก็ทำไก่ขอทานกับกระต่ายขอทานสองตัวเสร็จ
“เฮ้อ...อาหารของเ้าเลิศรสจริง ๆ ให้ตายเหอะเหตุใดพวกเ้าสองสามีภรรยาไม่ไปเปิดร้านอาหารโรงหมอในตัวเมืองเล่าแบบนั้นข้าว่าจะขายดีเป็เทน้ำเทท่า เงินทองไหลมาเทมาเชียวพอพวกเ้าสองคนมีลูกก็จะได้ส่งเข้าเรียนในตัวเมืองไปเลย”
จ้าวห่าวหลินยิ้มหากว่าเขากับหลี่เจี่ยหลิงเป็เช่นสามีภรรยากันธรรมดาความคิดเช่นนี้ก็ไม่นับว่าเลวร้ายนักแต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่... ไม่ใช่เพียงแค่เขาที่้าแก้แค้น แต่เหมือนว่าหลี่เจี่ยหลิงเองก็้าบางอย่างเช่นกัน
เฉินเหลียงเหลือบมองชายหนุ่มข้างตัวแล้วก็ต้องถอนหายใจ“เสี่ยวหลิน ข้าขอพูดหน่อยเถอะ เ้าเป็บุรุษท่านหมอเป็สตรีของเ้าเ้าทนเห็นนางเดินทางไปทั่วเหนื่อยล้าเช้าค่ำเช่นนั้นได้หรือหากนางชอบรักษาเหตุใดเ้าไม่เปิดโรงหมอให้นางอยู่เป็หลักเป็แหล่งเล่า”
เขาเห็นว่าจ้าวห่าวหลินยังไม่ตอบก็เริ่มเหนื่อยใจถามต่อ “หรือมีอะไรที่พูดกับข้าไม่ได้”
“พี่ใหญ่ข้ากับเจี่ยหลิง” เขานิ่งไปครู่หนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี?
“หรือว่าที่จริงแล้วเ้าเป็สามีบำเรอของท่านหมอจริงๆ” เฉินเหลียงมองจ้าวห่าวหลินขึ้นลงอย่างไม่อยากเชื่อ
“ใช่ข้าเป็สามีบำเรอของนางจริง ๆ”
“เสี่ยวหลินแบบนี้ไม่ถูกต้อง เ้า!” เฉินเหลียงเกาหัว“ข้าไม่คิดว่าเ้าจะไร้ความสามารถหรือไร้ยางอายขนาดที่จะต้องเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกินหรอกนะเชื่อข้า เ้าเปิดร้านอาหารเถอะ” น้ำเสียงของเขาจริงจังมากจนจ้าวห่าวหลินหัวเราะ
“พี่ใหญ่ท่านเข้าใจผิดไปหมดแล้ว”
“หือ?เช่นนั้นมันเป็อย่างไรเล่า”
“ข้าโดนคนทำร้ายจนเกือบตายในเสี้ยวความเป็ความตายข้าก็ได้เจี่ยหลิงช่วยข้าเอาไว้ และเพราะแบบนั้นนางจึงต้องพาข้าที่เป็ชายแปลกหน้าเข้าบ้านยามวิกาลข้าเกรงว่าจะทำให้นางที่เป็ผู้มีพระคุณเสื่อมเสียชื่อเสียงจึงออกปากว่าจะรับผิดชอบนาง แต่ว่า เฮ้อ...”จ้าวห่าวหลินแสร้งใส่อารมณ์เป็จริงเป็จัง
“ทำไมเล่าเกิดอะไรขึ้น?” เฉินเหลียงแทะน่องไก่ไปด้วยฟังไปด้วย ยิ่งฟังก็ยิ่งอยากรู้
“ท่านก็รู้ว่านางเป็สตรีที่เหมือนใครเสียที่ไหนหากตอบรับคนเจ็บทุกคนเป็สามี ถ้าอย่างนั้นนางคงมีสามีนับร้อยแล้วกระมั้งข้าจนใจนักไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร จึงบอกว่าจะอยู่รับใช้ในเรือนตอบแทนแต่อย่างไรเสียข้าก็ทำให้นางเสื่อมเกียรติแล้ว หากข้าจะสะบัดก้นหนีกลับเรือนไปโดยไม่สนใจไยดีผู้มีพระคุณของข้าท่านว่าจะได้อย่างไร เฮ้อ... แต่นางไม่ยินยอมรับข้า ข้าล้วนจนใจ สุดท้ายทำได้แค่ยอมเป็สามีบำเรอคอยรับใช้ข้างกายนาง”
เฉินเหลียงอ้าปากค้างไม่คิดว่าท่านหมอจะใจเด็ดเช่นนี้เขาเกาหัว “แล้วสามีกับสามีบำเรอมันต่างกันอย่างไรเล่า?”
เขารู้สึกว่าการเป็สามีกับสามีบำเรอก็เป็สามีเหมือนกันเหตุใดต้องทำให้ยุ่งยากด้วย
จ้าวห่าวหลินหัวเราะ“ท่านคิดดูว่าภรรยาจะต้องปฏิบัติอย่างไรกับสามี?”
คิ้วเฉินเหลียงขมวดเข้าหากัน“ก็ดูแลงานบ้าน ทำอาหาร ให้กำเนิดบุตรชายสักคนและเลี้ยงลูกไม่ใช่หรืออย่างไรเล่า”
จ้าวห่าวหลินผายมือออกสองข้าง“เจี่ยหลิงเป็ดังนกที่รักอิสระชอบเดินทางไปทั่วรักษาคนไข้ที่ยากไร้ตามที่ต่าง ๆแล้วท่านคิดว่านางจะ้าอยู่แต่ในเรือนคอยซักผ้ากวาดบ้านเลี้ยงลูกอย่างนั้นหรือเช่นนั้นความรู้วิชาแพทย์ของนางเล่า ไม่เสียเปล่าหรอกหรือ?”
เฉินเหลียงตบมือ“ข้าเข้าใจแล้ว” เขาหันมองจ้าวห่าวหลินอย่างเห็นใจ “ลำบากเ้าแล้วจริง ๆ”
จ้าวห่าวหลินยิ้มบาง“ก็ไม่เท่าไร”
ความจริงแล้วหลังจากเกิดเื่ในศาลบรรพชนนั่นถึงแม้ว่าชาวบ้านจะไม่เอ่ยปากพูดเพราะถูกหลี่เจี่ยหลิงพูดอย่างหนักแน่นแล้วว่าเขาเป็สามีของนางแต่ก็มีหลายคนยังคงนินทาลับหลัง
หากเื่นี้จบภายในหมู่บ้านก็ไม่เป็ไรแต่หากลุกลามไปข้างนอกไม่เพียงแค่ชื่อเสียงของเขาแต่จะทำให้คนอื่นมองหลี่เจี่ยหลิงอย่างไร
หากให้ทุกคนคิดเสียว่าเขาหน้าด้านขออยู่ข้างกายนางเพื่อตอบแทนบุญคุณอย่างน้อยในสายตาชาวบ้านก็ถือว่าท่านหมอเองก็จำใจที่ต้องยอมรับเขาเป็สามีตามทำนองคลองธรรม
เอาเถอะ...เสียเปรียบให้ภรรยาไม่นับว่าเสียเปรียบ
แท้จริงแล้วสำหรับเขาแล้วสามีหรือสามีบำเรอของหลี่เจี่ยหลิงแทบไม่ต่างกันนางอยากทำสิ่งใดเขาก็ไม่คิดจะขัดขวาง หากนางมีปณิธานสูงส่งอย่างออกท่องใต้หล้ารักษาผู้คนเขาก็พร้อมสนับสนุน
หลี่เจี่ยหลิงไม่ใช่คุณหนูในห้องหอที่ได้รับการสั่งสอนให้แต่งงานแล้วเชื่อฟังสามีอยู่แต่ในเรือนหลังเป็นกในกรงทองหากสามีคิดถึงก็ไปหยอกล้อเล่นสนุกด้วย แต่สามีละเลยไม่สนใจก็ได้แต่เหี่ยวเฉารอคอยวนไป
เขาไม่คิดจะเด็ดปีกนางนางเป็ดังนกที่อยู่บนท้องฟ้า เขาอยากให้นางบินให้สูงเสียด้วยซ้ำสูงจนทุกคนทั่วใต้หล้าไม่อาจเอื้อมถึงไปเลยได้ยิ่งดี
หากถามว่าเขาชอบหรือรักหลี่เจี่ยหลิงหรือไม่คำตอบในตอนนี้คือไม่ และเขาคิดว่าหลี่เจี่ยหลิงก็รู้สึกเช่นเดียวกันเดิมทีพวกเราสองคนก็เพียงคนแปลกหน้าสองคนที่ถูกสถานการณ์บังคับให้เกิดทางเลือกเช่นนี้
ตัวนางเองก็้าบางอย่างจากเขาและอีกทั้ง้าช่วยชีวิตเขาด้วยส่วนเขาเองก็้าให้นางรักษาชีวิตและ้าเก็บคนมีความสามารถเช่นนางไว้ข้างกาย
มันก็แค่การร่วมมือกันด้วยผลประโยชน์ผูกมัด
เขายอมรับว่าแรกเริ่มมันเป็เพียงเท่านั้นจะบอกว่าเขาเป็คนเลวที่้าหวังประโยชน์จากผู้หญิงก็ได้
แต่หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันได้เห็นตัวตนของนางมากขึ้นอดยอมรับไม่ได้ว่าเขาเองก็หวั่นไหวกับนางนางไม่เหมือนหญิงสาวคนใดที่เขาเคยรู้จักแม้แต่ในโลกอนาคตก็ตาม
นางมีอิสระตรงไปตรงมารู้สึกอย่างไรก็แสดงออกเช่นนั้น บางครั้งก็เรียบง่าย บางครั้งก็ซุกซวนยั่วยวนบางครั้งก็ซุ่มซ่าม แต่นั้นก็เป็ด้านที่มีชีวิตชีวาของนางที่แตกต่างกับเขาไม่ว่าจะชาติไหนตัวตนของเขาก็สูงส่ง ต้องวางตัวให้เหมาะสมอยู่เสมอไม่อาจทำตามใจตัวเองได้มากนัก
พอได้เห็นท่าทางอิสระเสรีตามใจ้าของนางก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจและอาจจะเป็ความสงสัยที่ทำให้เขาหลงใหลราวกับนางเป็ปริศนาที่น่าค้นหา และเขา้ารู้จักนางให้มากขึ้นเรื่อย ๆอยากเห็นนางในมุมอื่นมากขึ้น
แต่ถึงอย่างไรผู้หญิงคนนี้ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาของเขาแล้ว...
เพียงแค่คิดเช่นนี้ก็ทำให้เขาแย้มยิ้มรู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นขึ้นมา
ไม่รู้มันเริ่มั้แ่เมื่อไรแต่เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาจะสมบูรณ์ขึ้นหากมีหลี่เจี่ยหลิงคอยเคียงข้างและร่วมทางไปด้วยกันและเมื่อคิดว่าหากวันหน้าไม่มีนางเคียงข้างหัวใจของเขาก็รู้สึกเ็ป
บางทีแค่บางที...
เขาอาจจะหลงรักนางโดยไม่รู้ตัวแล้วก็ได้แต่ทั้งหมดล้วนเป็เื่ในอนาคตไม่มีใครสามารถพูดได้เต็มปากได้ว่าจะรักหรือไม่รักใครบางคนทั้งชีวิตที่เหลือมันก็แค่ลมปากของคนและเป็ความรู้สึกชั่ววูบ
แต่เขาเชื่อว่าไม่ว่าในอนาคตนางกับเขาเป็อย่างไรเขาก็สามารถเคียงข้างเป็สหายและคอยสนับสนุนนาง ไม่ว่านางจะบินสูงแค่ไหนก็ไร้กังวลและหากนางอยากจะพัก เขาก็พร้อมเตรียมที่ทางให้นางพักอย่างสบายใจ
นางจะไม่มีวันเป็นกในกรงขัง
นกที่ไม่อาจบินบนท้องฟ้าได้ยังเรียกนกได้อีกหรือ?
355
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
