เมื่อแเื่รวมถึงคนงานของนายช่างอู๋นั่งลงยังที่ที่จัดเตรียมไว้ให้พร้อมแล้วเหล่าคนงานของหยางเถาอวี้จึงทยอยนำอาหารมาขึ้นโต๊ะ นางจัดรายการให้เริ่มจากการเสิร์ฟน้ำมะพร้าวอ่อนทั้งลูกโดยเฉาะเปิดลูกมะพร้าว้าใช้ก้านไผ่ลำเล็กแทนหลอด ตามด้วยถั่วลิสงคลุกปลาเล็กทอดสมุนไพร เมื่อทุกคนได้เห็นได้ชิมต่างก็พากันพยักหน้าด้วยความประทับใจ
“นี่คือลูกมะพร้าวนะเ้าคะ เป็พืชที่ขึ้นตามเขตร้อนข้าไปพบบนป่าหมื่นอสูร รสชาติของมันอร่อยชื่นใจจึงอยากให้พวกท่านได้ชิมด้วยเนื้อมะพร้าวอ่อนๆ ด้านในมีความนิ่มหอมอร่อย สามารถใช้ช้อนขูดออกมารับประทานได้เลยทุกท่านลองดื่มดูนะเ้าคะ” หยางเถาอวี้นำเสนอตัวมะพร้าวนางให้คนงานปอกเปลือกบริเวณ้าไว้อย่างเกลี้ยงเกลาจากนั้นใช้พลังปราณถ่ายเทลงไปบนตัวมีด ตัดเฉือนกะลามะพร้าวออกมาได้อย่างเรียบร้อยจึงไม่มีขอบหยักหรือเศษขุยมะพร้าวติดอยู่เลยแน่นอนว่ากรรมวิธีนี้นางแอบทำเองคนเดียว ไม่มีผู้ใดพบเห็น
“ฮ่า ชื่นใจจริงๆน้ำมะพร้าวนี้ถ้าได้ดื่มตอนหน้าร้อน เอาอะไรมาแลกข้าก็ไม่ยอมนะเนี่ย”เซียวปิ่งเอ่ยชมขึ้นมาเป็คนแรก
“ใช่เ้าค่ะน้ำมะพร้าวอ่อนมีสรรพคุณแก้ร้อนใน ล้างพิษในร่างกายด้วยนะเ้าคะ”
“ส่วนจานนี้เป็อาหารขบเคี้ยวเล่นเรียกน้ำย่อยพริกทอดนี้มีรสเผ็ดแต่ให้ความหอม ทุกท่านอาจไม่เคยชินกับความเผ็ดไม่จำเป็ต้องทานนะเ้าคะ” หยางเถาอวี้เริ่มแนะนำแเื่ต่อโต๊ะนี้เป็โต๊ะประธาน มีใต้เท้าหวงเผยิ ใต้เท้าเซียวปิ่ง เถ้าแก่หลี่เมี่ยนนายช่างอู๋ เถ้าแก่เมิ่ง ผู้ใหญ่บ้านกับนางหลิวซื่อเหนียง และสองยายหลานหยางเถาอวี้จึงพยายามดูแลเป็พิเศษ ส่วนโต๊ะอื่นๆ นางกำชับเหล่าแม่ครัวและพวกอาเฮยให้ช่วยแนะนำอาหารและดูแลเพื่อนฝูงไว้แล้ว
“ถั่วรสเค็มตัดกับปลาเล็กทอดรสหวานคลุกใบสมุนไพรอะไรหรือ ชิมแล้วไม่อยากหยุดมือเลยทีเดียว”หวงเผยิเอ่ยถามเมื่อได้ชิมส่วนผสมทั้งหมดในจานยกเว้นพริกทอดที่รู้ว่าเผ็ด
“นี่เรียกว่าใบมะกรูดเ้าค่ะเป็สมุนไพรขึ้นชื่อทางใต้” หยางเถาอวี้อธิบาย
“โอ้ เป็สมุนไพรด้วยหรือ อีกทั้งยังมี...เอ่อ มันมีสรรพคุณอะไรบ้างหรือคุณหนูหยาง” เถ้าแก่เมิ่งเกือบจะทักขึ้นมาว่ามันมีพลังปราณผสมอยู่ด้วยแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรเปิดเผยต่อหน้าทุกคน สุดท้ายจึงเบี่ยงเบนประเด็นไป
สมุนไพรชุดนี้เก็บเกี่ยวได้จากในมิติส่วนตัวแม้เพิ่งปลูกไม่กี่วันแต่ก็มีพลังปราณไหลเวียนอยู่ในต้นแล้วแถมนางยังรดด้วยน้ำในสระที่ผสมน้ำทิพย์เถ้าแก่เมิ่งคงััได้ถึงพลังปราณเ่าั้หยางเถาอวี้ครุ่นคิดอย่างหนักมาหลายวันหลายคืน เมื่อต้องพบปะกับผู้คนมากขึ้นมีคนในปกครองมากขึ้นหากจะปิดบังเื่ที่ตนเป็ผู้ฝึกปราณและมีสมุนไพรพลังปราณในต่อไปย่อมเป็เื่ยุ่งยากหลังจากใคร่ครวญมาแล้วหลายตลบ สุดท้ายวันนี้นางจึงตั้งใจจะเปิดตัวให้อลังการต่อหน้าผู้คนหลายฝ่ายไปเลย โดยที่ั้แ่เมื่อคืนนี้นางก็ได้พูดคุยกับยายจางไว้แล้วนางขอให้ยายจางทำพันธะสัญญาสัจจะกับนางก่อนจะบอกเล่าเื่ราวเพียงบางส่วนออกไปเพื่อความปลอดภัยเนื่องจากการกุญแจหยกวารีเป็เื่สำคัญและอาจนำมาซึ่งอันตรายต่อชีวิตได้ในอนาคตถึงแม้นางจะไม่ได้เล่าเื่ราวทั้งหมดออกไปก็ตาม ซึ่งยายจางก็ยินยอมทันทีนางััได้นานแล้วว่าหยางเถาอวี้จะต้องมีเื้ัที่ไม่ธรรมดาแต่นางก็มิได้คาดคั้นเอาความใดๆ เฝ้ารอคอยอย่างเงียบๆ คิดว่าเมื่อไหร่ที่นางพร้อมนางย่อมบอกออกมาเอง
“อ้อ เถ้าแก่เมิ่งคงััได้ถึงพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในใบมะกรูดและอาหารเหล่านี้เฉกเช่นเดียวกับตะไคร้ที่ข้าส่งไปขายใช่หรือไม่เ้าคะ”หยางเถาอวี้เปิดเผย
“เอ่อ.. ใช่แล้ว”เถ้าแก่เมิ่งรับคำด้วยความงุนงงส่วนคนอื่นพากันแปลกใจระคนใเมื่อได้ยินยกเว้นใต้เท้าหวงที่เพียงเลิกคิ้วสนใจ
“เรียนพวกท่านตามตรง เมื่อไม่นานมานี้ข้าได้รับโชควาสนายิ่งใหญ่ได้พบกับผู้เร้นกายท่านหนึ่งในป่าหมื่นอสูร ท่านเมตตารับข้าเป็ศิษย์อีกทั้งยังถ่ายทอดวิธีปลูกสมุนไพรพลังปราณให้ข้าโสมคนคราวก่อนก็เป็ท่านอาจารย์มอบให้ข้ามาเพียงแต่ท่านชอบเก็บตัวฝึกยุทธ์และปรุงยา ไม่ชอบเปิดเผยตนออกสู่โลกภายนอกดังนั้นข้าจึงไม่อาจเปิดเผยนามของท่านได้”
บอกเล่าเช่นนี้ย่อมเป็การปิดทางมิให้ผู้ใดเอ่ยถามถึงรายละเอียดต่อไปทุกคนที่ได้ยินต่างพากันตะลึงงัน บางคนอิจฉาในโชควาสนาของนางบางคนก็ยินดีด้วยใจจริง บางคนค่อยคลายปมสงสัยในใจลงได้บ้าง
“มิน่าเล่าอาหารของเ้าจึงเจือไว้ด้วยพลังปราณ ต้องขอบคุณเ้ามากที่ไม่หวงแหนนำมาแบ่งปันเลี้ยงแเื่ ทำให้พวกข้าได้ทานทั้งอาหารที่มีทั้งคุณค่าและความเอร็ดอร่อย”หวงเผยิกล่าว
“นั่นสิๆ ขนาดเพิ่งกินร่างกายยังรู้สึกสดชื่นแข็งแรงขึ้นเป็กอง” เถ้าแก่เมิ่งรีบกล่าวเสริม
“ข้าก็มิได้ใจกว้างถึงเพียงนั้นนะเ้าคะแค่คิดหาวิธีเผยแพร่สมุนไพรไปด้วย เผื่อจะขายดียิ่งๆ ขึ้นเท่านั้นเองเ้าค่ะ”หยางเถาอวี้กล่าวเชิงหยอกเพื่อลดความเคร่งเครียดจริงจังทุกคนจึงพากันหัวเราะเสียงดัง เป็การผ่อนคลายบรรยากาศ
“อ้อ มะกรูดนั้นมีประโยชน์ั้แ่รากใบ ผล เลยนะเ้าคะ ใบมะกรูดที่เราทานกันนี้มีสรรพคุณแก้ช้ำใน บรรเทาอาการไอและป้องกันการเกิดเนื้อร้ายในร่างกาย ทั้งยังแก้โรคนอนไม่หลับ1ด้วยนะเ้าคะ”หยางเถาอวี้อธิบายส่วนหนึ่ง
“เช่นนี้หรือ น่าสนใจจริงๆ อย่างนี้ประเดี๋ยวขากลับข้าซื้อติดมือไปด้วยได้หรือไม่ต่อให้ไม่มีสรรพคุณทางยา แต่ทำอาหารได้อร่อยเช่นนี้ข้ารับรองได้เลยว่าต้องขายดีแน่ อ้อตะไคร้กับข่าเมื่อวันก่อนทำเป็ยาเสร็จเรียบร้อย เริ่มขายออกไปได้ไม่น้อยแล้วนะ”
“ได้เ้าค่ะเถ้าแก่เมิ่ง งั้นข้าจะบอกสูตรยาบรรเทาอาการไข้ แก้ไอและขับเสมหะให้ท่านไปด้วยนะเ้าคะ”หยางเถาอวี้ตอบ
“ได้อย่างนั้นก็ยิ่งดีสิส่วนแบ่งก็เหมือนเดิมนะ” เถ้าแก่เมิ่งดีใจที่จะได้สินค้าตัวใหม่ไปวางในร้านหมู่นี้ร้านของเขาขายดีเป็เทน้ำเทท่า
“อวี้เอ๋อ การค้าการขายไว้ค่อยคุยกันทีหลังดีหรือไม่”ยายจางขัดจังหวะด้วยเห็นว่ามีแขกท่านอื่นๆ รอรับประทานอาหารอยู่
“ขออภัยเ้าค่ะ ข้าคุยเพลินไปหน่อย”หยางเถาอวี้หันไปส่งสัญญาณ อาหารอย่างต่อไปที่ถูกยกมาขึ้นโต๊ะคือลูกชิ้นหมูลูกชิ้นกุ้งนึ่งสมุนไพร มีน้ำจิ้มรสหวานสำหรับคนไม่กินเผ็ดกับน้ำจิ้มซีฟู๊ดใบคึ่นฉ่าย ผักชี แตงกวาหั่นพอดีคำจัดใส่จานแยกมานางอธิบายว่าลูกชิ้นนี้ทานเคียงผักได้อร่อยในตัวผู้ใดชอบรสเข้มข้นสามารถจิ้มน้ำจิ้มเพื่อเพิ่มรสชาติ ผู้ใดชอบรสเผ็ดเปรี้ยวสามารถจิ้มน้ำจิ้มรสเผ็ดได้
ตามด้วยส้มตำไทยประยุกต์ซึ่งขึ้นโต๊ะมาพร้อมกับไก่หมักกะทิกระเทียม พริกไทยดำ ย่างสดๆ กลิ่นหอมกรุ่น ปลาทอดสามรส ต้มยำรวมมิตรข้าวผัดทรงเครื่อง ทุกคนลงมือทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยจนแทบลืมคุยกันไปเลยทีเดียว
ผู้ใหญ่บ้านกับนางหลิวซื่อเหนียงตื่นตะลึงกับอาหารทุกอย่างกับความสามารถของหยางเถาอวี้และฐานะที่ร่ำรวยขึ้นของยายจางสองยายหลาน สองคนแอบสบตากันพร้อมคิดตรงกันว่าวันหน้าจะต้องดีกับสองยายหลานนี้ให้มาก
เมื่ออาหารคาวผ่านไปก็ได้เวลาอาหารหวานผลไม้แปลกตาสีเหลืองสองอย่างถูกยกขึ้นมาตั้งแทนจานอาหารคาว ผลไม้สีเหลืองจานหนึ่งปอกเรียบร้อยจัดเรียงน่ากินหยางเถาอวี้แนะนำว่าคือมะม่วงสุก ส่วนอีกจานหนึ่งมาทั้งเปลือกนั่นคือกล้วยหอมสีเหลืองทองสุกกำลังดีส่งกลิ่นหอม ใต้เท้าหวงเคยเห็นกล้วยหอมมาก่อนผลไม้ชนิดนี้มีกินกันแต่ในเมืองหลวง ในหมู่ชนชั้นสูงหรือราชสำนักเท่านั้นเพราะมักเป็ของบรรณาการจากเมืองทางใต้ซึ่งหายาก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น
“นี่คือเซียงเจียวใช่หรือไม่น่าแปลกนักที่เ้าหามาขึ้นโต๊ะได้” หวงเผยิเอ่ยถามเสียงเรียบ
“ใช่แล้วเ้าค่ะ เซียงเจียวหรือที่เมืองทางใต้เรียกว่ากล้วยหอมเ้าค่ะ ใต้เท้าหวงอาจไม่ทราบผลไม้และสมุนไพรทั้งหมดนี้ข้าล้วนหามาได้จากในป่าหมื่นอสูรนี้เองเ้าค่ะ”หยางเถาอวี้ตอบตามความจริง
“โอ๋ เช่นนั้นหรือ น่าสนใจยิ่ง ป่าทางด้านนี้ไม่ค่อยมีคนขึ้นไปสำรวจเนื่องจากไม่มีสัตว์อสูรส่วนพวกชาวบ้านแถบนี้ก็ไม่นิยมหาของป่า นับว่าพวกเ้าโชคดี”หวงเผยิตั้งข้อสังเกต
“เป็เช่นนั้นเ้าค่ะข้าเองก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ ป่าแถบนี้มีพืชเมืองร้อนมากมายหลายชนิดจนข้าเองยังใ”หยางเถาอวี้กล่าวความจริง นางเองยังสงสัยว่าเหตุใดพื้นที่เขตเมืองหนาวจึงมีพืชเมืองร้อนขึ้นชุกชุมปานนี้
“จะว่าไปที่นี่อาจมีพื้นที่พิเศษอย่างใดอย่างหนึ่งก็เป็ได้นะเ้าคะเพราะหน้าหนาวของที่นี่ไม่หนาวจัดเช่นเมืองอื่น” ยายจางพลอยตั้งข้อสังเกตุตาม
“ก็จริงของพวกเ้า”หวงเผยิเห็นด้วยตามนั้น
“ยังมีน้ำผลไม้อีกชนิดนะเ้าคะพี่ซียกน้ำอ้อยมาให้หน่อยเถิด” หยางเถาอวี้หันไปสั่งหลิวซี
“ในแก้วเหล่านี้คือน้ำอ้อยคั้นสดใส่โถและฝังดินไว้ให้เย็นเ้าค่ะ”
“โอ้ น้ำอ้อยนี่หวานหอมนักหวานถูกใจข้าจริงๆ” เถ้าแก่หลี่เมี่ยนชื่นชอบน้ำอ้อย
“ข้าว่าผลไม้เหล่านี้เ้าต้องเก็บมาขายให้ข้าด้วยนะข้าขอผูกขาดการค้ากับเ้าเลยได้หรือไม่”เถ้าแก่เมิ่งเอ่ยถามเมื่ออิ่มหนำสำราญดีแล้วมากินเลี้ยงวันนี้เขาเห็นก้อนเงินตำลึงลอยเข้ามาเต็มหัวไปหมด
“แน่ะๆๆ เ้านี่จะผูกขาดการค้ากับคุณหนูหยางคนเดียวเชียวหรือจะบอกให้นะ ข้าเองก็้าทำการค้ากับแม่นางน้อยท่านนี้เช่นกัน”เถ้าแก่หลี่เมี่ยนแย้งขึ้นมาทันที
“หานี่เ้าจะหันมาขายสมนไพรแข่งกับข้ารึ ข้าไม่ยอมหรอกนะคุณหนูหยางกับยายจางเป็คนส่งสมุนไพรให้ข้าอยู่ประจำ” เถ้าแก่เมิ่งใ
“ฮ่าๆๆ เื่อะไรข้าจะไปแข่งกับเ้าข้าน่ะหมายถึงโถสุขภัณฑ์กับพวกเครื่องมือใหม่ๆ ที่คุณหนูหยางออกแบบต่างหาก”เถ้าแก่หลี่เมี่ยนเอ่ยหยอกอย่างอารมณ์ดี
“โอ้เื่นี้ข้าเองก็สนใจจะร่วมหุ้นกับเ้าด้วยเช่นกันกำลังคิดจะหาโอกาสคุยกับเ้าอยู่พอดีเลย เ้าลองคิดดูนะเ้าไปติดตั้งโถสุขภัณฑ์ที่ไหนก็ต้องใช้ช่างฝีมือสร้างบ้านเช่นข้าไปช่วยด้วยใช่หรือไม่”นายช่างอู๋สบช่องจึงรีบเสนอความ้าของตน
“ก็จริงนะ ความคิดเ้าเข้าท่าจะได้มีเงินทุนเพิ่มขึ้นด้วยอีกประเดี๋ยวพวกเราค่อยมาปรึกษากับคุณหนูหยางอีกทีเื่ส่วนแบ่งดีหรือไม่ขอรับ”ประโยคหลังเถ้าแก่หลี่เมี่ยนหันมาถามหยางเถาอวี้สองยายหลาน
“ยินดีอย่างยิ่งเ้าค่ะ”หยางเถาอวี้ตอบ
“ที่พวกท่านพูดถึงคือสิ่งใดหรือโถสุขภัณฑ์” หวงเผยิสนใจ
“อ้อ กินข้าวกันเสร็จแล้วจะพูดขึ้นมาพวกท่านคงไม่ถือสา เมื่อครู่เรียกว่าโถสุขภัณฑ์ก็เพราะเกรงใจว่าอยู่ในวงอาหารความจริงแล้วมันก็คือโถส้วมที่ออกแบบใหม่นั่นเอง” เถ้าแก่หลี่เมี่ยนขยายความ
“โอ้ ข้าชักอยากเห็นเสียแล้วสิ”หวงเผยิเป็คนที่ชอบงานประดิษฐ์เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆได้ฟังเข้าจึงสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง
“เื่นี้ไม่ยากเลยขอรับ ประเดี๋ยวข้าจะพาท่านไปดูเองที่บ้านของฮูหยินจางนี้ติดตั้งโถส้วมไว้ในห้องน้ำทุกห้องขอรับ”นายช่างอู๋รีบเสนอตัว “พวกท่านที่เหลือหากไม่รังเกียจก็ลองแวะไปชมดูนะขอรับข้ารับรองว่าห้องน้ำที่ออกแบบใหม่นี้สะอาดสะอ้านขึ้นเป็อันมากเผื่อพวกท่านสนใจจะสั่งไปติดตั้งที่บ้านบ้างนะขอรับ”
ดังนั้นจากทัวร์อาหารก็เลยกลายเป็ทัวร์ชมห้องน้ำด้วยประการฉะนี้หยางเถาอวี้ออกแบบห้องส้วมโดยจัดหาโอ่งน้ำและกระบวยตักน้ำมาตั้งเสริมการชำระความสะอาดอยู่ข้างโถส้วมอีกทั้งยังออกแบบแปรงขัดห้องน้ำโดยใช้ทางมะพร้าวไว้ทำความสะอาด้าโอ่งน้ำติดตั้งหิ้งเล็กๆ เอาไว้ นางเอากะลามะพร้าวแก่ที่เหลือจากการทุบทำน้ำกะทิมาขัดและหั่นลูกมะกรูดลงไปวางไว้ช่วยดับกลิ่นทุกอย่างล้วนได้ความรู้มาจากภูมิปัญญาชาวบ้านในเมืองไทย เมื่อดูแลห้องน้ำอย่างดีทุกอย่างจึงสะอาดสะอ้านยิ่งนัก
แขกทุกคนต่างก็ทึ่งโดยเฉพาะหวงเผยิ เขาได้เห็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่หลายอย่างในห้องน้ำเล็กๆ ห้องนี้ยิ่งมาก็ยิ่งมีความสงสัยใคร่รู้ในความเป็มาของหยางเถาอวี้นางเก่งเกินวัยไปมากจริงๆ
เมื่อทุกคนได้ชมและทำความเข้าใจกับวิธีใช้ห้องน้ำแล้วต่างก็สนใจที่จะติดตั้งห้องน้ำแบบใหม่ไว้ที่บ้านของตนบ้างเถ้าแก่หลี่เมี่ยนกับนายช่างอู๋จึงยิ้มหน้าบานทันที อาสาไปเจรจากันต่อถึงบ้านของแต่ละคนเรียงจากผู้ใหญ่บ้าน เถ้าแก่เมิ่งและใต้เท้าหวงเพื่อดูสถานที่จริงไปในตัว กิจการที่หยางเถาอวี้ร่วมเป็หุ้นส่วนด้วยจึงเริ่มมีลูกค้าชุดแรกเช่นนี้เอง
-------------
สรรพคุณมะกรูด1: https://www.rajavithi.go.th/rj/?p=4003
ไผ่หลอด: https://www.technologychaoban.com/thai-local-wisdom/article_137971
https://www.baanlaesuan.com/112765/diy/easy-tips/reusable-straw