ตอนที่ 7 ตกลงค้าขาย
ณร้านค้าสมุนไพรหนิงเยว่เล่อที่เดินมาจนถึงร้านมองดูป้ายหน้าร้านเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในร้านไม่ได้มีลักษณะใหญ่โตทว่าก็ไม่ได้เล็กเรียกว่ามีขนาดกลางๆเสียมากกว่าอาจจะเพราะว่าตัวร้านตั้งอยู่ที่เมืองติดชายแดนทำให้ตัวร้านไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่ากับเมืองหลวงแต่ทว่าร้านนี้ก็ถือได้ว่าเป็ร้านใหญ่อันดับต้นๆของเมองแล้ว
เมื่อคนเฝ้าร้านประจำเห็นว่ามีเด็กสองคนท่าทางดูดีผิดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่ทำให้เ้าตัวที่ทำหน้าที่รับรองแขกทั้งยังทำหน้าที่จ่ายยาสมุนไพรด้วยเอ่ยปากรับรองเด็กน้อยทั้งสอง
“ยินดีต้อนรับสู่ร้านสมุนไพรถิงไห่ซานไม่ทราบว่าพวกหนูทั้งสอง้าอะไรหรือ”
หนิงเยว่เล่อที่เดินเข้าร้านมาเมื่อครู่เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยทักอย่างดีโดยไม่ได้เอ่ยปากไล่เหมือนอย่างในหนังหรือนิยายที่มักจะขับไล่คนที่มีท่าทางไม่มีเงินออกจากร้านเขาจึงได้หันมาโค้งตัวเล็กน้อยเป็การให้ความเคารพอีกฝ่ายอยู่บ้างก่อนจะเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่ตนเองมาที่นี่
“สวัสดีขอรับข้า้าขายสมุนไพรขอรับ”
ตอนแรกชายวันกลางคนผู้นี้ไม่คิดว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะให้ความเคารพตนถึงเพียงนี้พลันในแววตาบังเกิดความรู้สึกชื่นชมแม้ว่าเด็กน้อยทั้งสองจะไม่ได้แต่งตัวดูดีดังคุณหนูคุณชายแต่ทว่าดูท่าทางของอีกฝ่ายก็พอรู้ว่าเป็คนมีการศึกษาได้รับการสั่งสอนอบรมมาอย่างดีผิดกับเหล่าชาวบ้านทั่วไป
ทั้งใบหน้าของเด็กน้อยทั้งสองยังดูงดงามคาดว่าอีกไม่กี่ปีคงกลายเป็ดอกไม้งามที่เพียบพร้อม
“เออท่านลุงขอรับ”
“โอ๊ะต้องขอโทษด้วยหนูมาขายสมุนไพรใช่หรือไม่เช่นนั้นรอสักครู่นะ”
“ขอรับ”
หนิงเยว่เล่อเอ่ยรับคำด้วยท่าทางนอบน้อมอย่างที่เด็กพึงกระทำต่อผู้ใหญ่พร้อมใบหน้ายิ้มแย้มชายวัยกลางคนเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกดีที่ว่าเด็กผู้นี้รู้จักเคารพผู้ใหญ่แม้ว่าตนเองจะเป็เพียงลูกจ้างของร้านเท่านั้น
จากนั้นคุณลุงก็เดินหายเข้าไปที่ด้านหลังที่มีเพียงผ้าผืนหนึ่งที่ทำหน้าที่เป็ประตูกั้นสักพักเ้าตัวก็เดินออกมาพร้อมกับชายสูงวัยผู้หนึ่งคนผู้นี้บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้มให้ความรู้สึกเป็คนแก่ใจดีผู้หนึ่ง
“สวัสดีคุณชายน้อยข้าเป็เป็เถ้าแก่ของร้านชื่อว่าฉินเว่ยไม่ทราบว่าคุณชายน้อยมาขายสมุนไพรอะไรหรือ”
“สวัสดีเช่นกันขอรับอย่าเรียกข้าว่าคุณชายน้อยเลยข้ามีชื่อว่าเยว่ขอรับวันนี้ตั้งใจจะมาขายสมุนไพรสองสามชนิด”
ว่าจบก็เปิดถุงผ้าให้เถ้าแก่ฉินดูของด้านในท่าทางคล้ายคนมาส่งยาผิดกฎหมายในยุคที่เขาจากมาไม่น้อย
เถ้าแก่ฉินที่เห็ฯสมุนไพรด้านในจากดวงตาเรียวรีก็พลันเบิกกว้างก่อนจะเอ่ยปากเชิญให้เด็กน้อยทั้งสองเข้าไปคุยกันด้านหลังร้าน
หนิงเยว่เล่อที่เดินตามเถ้าแก่เข้าไปก็เห็นว่าด้านในเป็แบบห้องทำงานห้องหนึ่งมีโต๊ะมีตะเกียงทั้งยังมีเก้าอี้ให้นั่งทั้งสองด้านเถ้าแก่ฉินเดินไปนั่งที่ด้านในจากนั้นก็เอ่ยปากให้พวกเขาทั้งสองนั่งที่ฝั่งตรงข้ามทั้งหมดดูเป็ทางการเล็กน้อยถ้าไม่ติดว่าชายวันกลางคนที่เดินตามเข้ามาวางน้ำชาและขนมกินเล่นสองสามอย่างที่หน้าพวกเขา
ทำให้บรรยากาศไม่อึดอัดเท่าที่ควรอาจจะเพราะด้วยพวกเขาเป็เด็กทำให้ผู้ใหญ่คนนี้ไม่อยากกดดันพวกเขา
“เอาละไหนเอาสมุนไพรนั่นออกมาให้ลุงดูชัดๆอีกสักทีได้หรือไม่”
ลุงเชียวลดอายุตัวเองไปอีก เอาเถอะลุงก็ลุง
เขาหยิบเอาถุงผ้าออกมาไว้ที่ตักก่อนจะล้วงหยิบเอาสมุนไพรที่เตรียมไว้ออกมาวางบนโต๊ะด้านเถ้าแก่ฉินที่ได้เห็นหญ้าน้ำค้างใกล้ๆก็ยิ่งตาวาวด้วยไม่คาดคิดว่าทั้งชีวิตนี้จะได้เห็นของล้ำค่าอีกเป็ครั้งที่สองของชีวิต
“นะนี่เ้าได้มาจากที่ไหนหรือ”
ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาอยากรู้แน่นอนว่าเขาก็บอกความจริงไม่ได้จึงได้แต่ต้องพึ่งสกิลการแถของตัวเองแล้ว
“เออ พอดีว่าอาจารย์ของข้าพกติดมามือเมื่อวันก่อน”
“อาจารย์หรือว่าแต่อาจารย์เ้าเป็ใคร”
หนิงเยว่เล่อทำหน้าลำบากใจก่อนจะอ๋อมแอ๋มตอบออกไป“ต้องขอโทษเถ้าแก่ด้วยพอดีว่าอาจารย์ของข้าไม่สะดวกเปิดเผยตัวขอรับ”
เถ้าแก่ฉินมีสีหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะวกกลับมาพูดเื่สมุนไพรหญ้าน้ำค้างซึ่งระหว่าพูดเถ้าแก่ฉินก็หยิบต้นหญ้าน้ำค้างด้วยความทะนุถนอม
ตัวหญ้าน้ำค้างเป็พืชสมุนไพรที่หายากมากๆอีกอย่างใยชีวิตก่อนของเขาเองก็ไม่เคยได้ยินและไม่เคยเห็นอาจจะเป็เพราะว่ามันได้สูญพันธ์ไปหมดแล้วหรือว่ามันไม่เคยมีอยู่ก็เป็ไปได้มีหลายทฤษฎีที่เขาคิด
บางทีที่นี่อาจจะเป็มิติคู่ขนานหรือว่าเป็โลกอีกใบหนึ่งซึ่งไม่เหมือนโลกใบที่เขาจากมาก็ได้แต่พอเขามีเสี่ยวเป่าก็ได้เรียนและศึกษาเพิ่มเติมเยอะแยะเลยทีเดียวดีหน่อยที่ถึงแม้ว่ามันจะมีหน้าตาไม่ค่อยเหมือนกันหรือว่ามีชื่อเรียกที่แตกต่างกันแต่เื่ของสรรพคุณต่างๆรวมทั้งเื่ที่ว่าหากเอาบางอย่างมาผสมกันอาจจะทำให้เกิดพิษบางอย่างก็เป็การเพิ่มประสิทธิภาพก็ยังเหมือนกันอยู่บ้าง
ไม่ถึงกับต้องเรียนใหม่หมด
อีกอย่างเขารู้มาจากเสี่ยวเป่าแล้วว่าหญ้าน้ำค้างหนึ่งต้นที่มีระดับความหายากระดับกลางๆนี้มีราคาที่พอให้พวกเขาสองคนมีกินไปได้ทั้งเดือนเลยเชียวดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเอามันออกมาขายสองต้นบวกกับสมุนไพรพื้นๆที่หาได้ทั่วไปอีกสามสี่ต้นก็น่าจะเพียงพอให้เขาสองคนซื้อเสื้อผ้าของใช้เข้าบ้านไปอย่างไม่ต้องคิดมาก
“อืมมันเป็สมุนไพรหายากทั้งยังมีสรรพคุณที่หลากหลายทำให้มีราคาค่อนข้างสูงเ้าสองคน้าขายมันต้นละเท่าไรละ”
หนิงเยว่เล่อนิ่งคิดไปเล็กน้อยจริงอยู่ที่เขาพอรู้ว่ามันแพงแต่ทว่าก็ไม่รู้ราคาขายแต่หากบอกอีกฝ่ายไปแบบนั้นก็กลัวว่าจะโดนโกงหรือโดนเอาเปรียบ
“เถ้าแก่จะให้เท่าไรละ”
“อืม สัก...ได้หรือไม่”
หนิงเยว่เล่อหันไปมองหน้าอาคุนเล็กน้อยก่อนจะสังเกตเห็นว่าม่านตาของอาคุนขยายออกเล็กน้อยจนเขาอนุมานไปเองว่าบางทีจำนวนนี้อาจจะมากแล้วก็เป็ได้แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไรออกไปเสี่ยวเป่าที่อยู่ในมิติก็กระซิบผ่านจิตที่เชื่อมกันอยู่บอกว่าให้เรียกราคาเพิ่มอีกสักสองก้อนทอง
เมื่อได้ยินแบบนั้นหนิงเยว่เล่อก็ยกยิ้มบางออกมาก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของชายชราที่นั่งฝั่งตรงข้าม
“เถ้าแก่ขายมันตั้งสองต้นเชียวนะข้าว่ากำไรที่ท่านจะได้จากมันน่าจะพอแบ่งมาให้ข้าได้อยู่บ้าง”
“เฮ้อ เ้าหนูนี่นะ”เถ้าแก่ฉินยกยิ้มพอใจแต่ก็อดที่จะเอ่ยเย้าเด็กน้อยตรงหน้าไม่ได้“เก่งเหลือเกินเชียวได้ข้าให้เพิ่มอีกหนึ่งก้อนทองนี่สุดแล้วนะเ้าหนู”
หนิงเยว่เล่อยกยิ้มกว้าง“ตกลงขาย!”
เ้าเก่งมากเสี่ยวเป่าหากำไรให้ข้าได้มากขนาดนี้ประเดี๋ยวจะซื้อลูกกวาดตรงหัวมุมนั้นให้กิน
‘ขอรับนายท่าน!’
“รอสักครู่ประเดี๋ยวข้าไปเอาตั๋วเงินมาให้”
“ขอรับ”
หนิงเยว่เล่อนั่งฉีกยิ้มประหนึ่งคนบ้าจนอาคุนพูดขึ้นมา
“พี่ใหญ่แค่เราขายสมุนไพรเราได้เงินมากขนาดนี้เชียวหรือขอรับ”
“พูดอะไรน่ะอาคุนเพราะสมุนไพรที่เราขายได้เป็ชนิดที่หายากมากๆและขาดแคลนมากอย่างไรละถึงได้ราคาดีขนาดนี้”
“ได้แล้วๆเอ้านี่ตั๋วเงินแล้วก็นี่ก้อนเงินกับเหรียญทองแดงเผื่อว่าพวกเ้าต้องซื้ออะไรแถวนี้เล็กน้อยๆ”
“ขอบคุณขอรับเถ้าแก่”
“ไม่เป็ไรแต่หากว่ามีสมุนไพรหายากๆมาอีกก็เอามาขายที่ข้าละเข้าใจไหม”
“ได้ขอรับ”
“เอาไว้ถ้าข้าไม่มีปัญญาจ่ายเมื่อไรจะเอาไปประมูลให้”
“ประมูลหรือขอรับ”
“ใช่ ที่เมืองไห่มีโรงประมูลที่ขึ้นชื่ออยู่สาขาหลักอยู่ที่เมืองหลวงเชียวนะ”
“ข้าอยากรู้รายละเอียดขอรับ”
“เฮ้อเห็นว่าเ้าเป็เด็กน้อยน่ารักหรอกนะจะยอมบอกก็ได้....”
เถ้าแก่บอกว่าที่นั่นเป็โรงประมูลขนาดกลางที่มักจะจัดงานประมูลจากของที่ได้จากยุทธภพเสียส่วนใหญ่หรือแม้สิ่งของหายากที่ขุดพบหรืออะไรก็แล้วแต่ก็สามารถเอาไปประมูลได้อย่างเขาที่มีสมุนไพรในมือก็สามารถเอามันไปประมูลก็ได้ยิ่งหายากราคาก็ยิ่งสูง
แล้วหากในอนาคตเขามีความสามารถในการหลอมยาก็ยังสามารถเอายาไปประมูลได้เช่นกันแน่นอนว่าเงื่อนไขข้อเดียวคือหายากนั่นเอง
หอประมูลนี้มีชื่อว่าหอประมูลหรูอี้ได้ยินว่าถูกจัดตั้งขึ้นมาจากฝีมือเ้ายุทธภพแต่ทว่าก็เป็เื่ที่นานแล้วจนตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าเ้าของที่แท้จริงเป็ใคร
“หากว่าเ้าอยากนำไปประมูลแต่ไม่สามารถไปได้ด้วยตัวเองก็ฝากข้าได้ข้าเองก็รับนำขอไปประมูลอยู่เหมือนกันสนใจไหมละ”
“ขอรับ!”
“งั้น...”เถ้าแก่ลากเสียงยาวก่อนจะก้มๆเงยๆที่ใต้โต๊ะตัวเองอยู่พักหนึ่งราวกับกำลังหาอะไรบางอย่างจนกระทั้งเจอ
เถ้าแก่ฉินหยิบเอกสารออกมาหนึ่งฉบับให้เขากรอกข้อมูลบางอย่างลงไปจากนั้นเ้าตัวก็เอาเอกสารฉบับนี้เดินหายไปอีกด้านก่อนจะกลับมาพร้อมกับแผ่นป้ายที่ทำจากหยกทว่าเนื้อหยกอยู่ในเกณฑ์ที่ไม่ค่อยมีราคาเท่าไร
“นี่เป็ป้ายหยกที่ใช้เมื่อ้านำของมาประมูลหากว่าวันไหนที่เ้า้านำของมาฝากข้าเอาไปประมูลให้ก็ให้เอาหยกนี่มาด้วยเข้าใจหรือไม่”
หนิงเยว่เล่อเอื้อมมือไปรับแผ่นป้ายหยกมาก่อนจะก้มตัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยขอบคุณ
“แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าการนำของไปประมูลแต่ละครั้งจะถูกหักค่าธรรามเนี้ยออกสองส่วนของหอประมูลหนึ่งส่วนของข้าอีกหนึ่งส่วนเข้าใจหรือไม่”
“ขอรับขอบคุณเถ้าแก่มากขอรับ”
หลังจากที่ทำสัญญาและจ่ายเงินกันเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินออกมาจากร้านทว่าในหัวตอนนี้ก็เอาแต่คิดเื่การประมูลอยู่ตลอดก่อจะค่อยๆเนียนเอาเงินไปเก็บไว้ในมิติกำไรเพื่อความปลอดภัย
“พี่ใหญ่เราขายได้มากขนาดนี้เราซื้อบ้านใหม่ได้สบายๆเลยนะขอรับ”
“มากขนาดนั้นเชียว”
“แหะก็ถ้าเป็บ้านหลังเล็กกับพื้นที่ไม่กว้างเท่าไรนะขอรับ”
“อืมงั้นเราก็อยู่ที่เดิมนั้นแหละยังไงคนพวกนั้นก็ไม่น่ามาที่นี่หรอกไว้เราค่อยปรับปรุงเล็กน้อยๆเอาก็พออยู่ได้เนาะ”
“ขอรับ”
“งั้นเราแวะร้านป้าคนนั้นก่อนเลย”
หนิงเยว่เล่อพูดพร้อมกับคว้าแขนของอาคุนให้เดินตามตนไปที่ร้านขายหยกพกทันทีระหว่างทางอาคุนก็เอาแต่พูดนั่นพูดนี่ไปเรื่อยจนเ้าตัวเอ่ยถามเื่อาจารย์กับเขาเขาจึงได้ใช้สกิลแถขั้นเทพแถไปว่าพบตอนที่เขาตกลงไปในหลุมนั้นแหละอาจารย์เป็ผู้วิเศษที่เร้นกายในยุทธภพพอดีกับ้าผู้สืบทอดซึ่งเป็เวลาพอเหมะพอเจาะที่เขาตกลงไปพอดีราวกับ์จงใจ
เท่านั้นแหละอาคุนนี่ตาวาวหลงเชื่อเต็มที่ทำเอาเขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ อาคุนนี่น๊าทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ
จากนั้นเขาก็ซื้อหยกพกจากร้านป้าก่อนจะนำมันไปผูกเข้าที่เอวของอาคุนก่อนจะบอกว่านี่ถือเป็ของขวัญต้อนรับน้องบุญธรรมจากเขา
“ฮึกขอบคุณขอรับพี่ใหญ่ ข้ารักท่านที่สุด”
จบดีกว่าติดตามตอนต่อไปนะคะ อาจจะมาเร็วๆนี้เพราะไรท์อยู่บ้านที่ทำงานหยุดเพราะมีคนติดโควิดค่ะ
ขอเม้นกำลังใจหน่อยนร้าาาาาา
รักรีดเดอร์ทุกคนค่า
ถ้ายังมีคำผิดรบกวนรี้ดบอกด้วยได้ไหมคะเพราะไรท์ว่าคราวนี้ไรท์ดูดีแล้วดังนั้นรบกวนช่วยบอกหน่อยค่ะว่าผิดคำไหน
ขอบคุณล่วงหน้ารักน้าาาา
29K
