ย้อนมารัก ท่านหญิงอย่าหน้านิ่งนักเลย!

หลังจากอาหารเช้าอันเต็มไปด้วย “ขนมใส่ไส้กับไอศกรีมในจินตนาการ” ผ่านไป ญาดาก็ถูกพาเดินชมเรือนและบริเวณรอบ ๆ ด้วยท่านหญิงอัญชลีในฐานะไกด์นำเที่ยว…ที่หน้าตายยิ่งกว่าหุ่นโชว์เสื้อในห้าง

“ตรงนั้นคือสวนสมุนไพร ข้าใช้ปรุงยาน้ำ ยาโปะ ยานวด ยาทุกอย่างที่เ๯้าอาจต้องใช้หากพลัดตกบันไดเรือนอีก”

ญาดาชะงัก “แสดงว่า...ท่านรู้ว่าฉันตกเรือน?”

ท่านหญิงพยักหน้าน้อย ๆ
“ข้าอยู่ตรงนั้นพอดี”

“แล้ว...ทำไมไม่ช่วยล่ะคะ?” ญาดาทำตาโต

“ข้าช่วยแล้ว”
“ข้าอธิษฐานให้เ๯้ารอด”

ญาดาอ้าปากพะงาบ ๆ แล้วหลุดหัวเราะ

“โห...ช่วยแบบเว้นระยะห่างมากเลยนะคะ!”

ท่านหญิงอมยิ้มนิด ๆ แบบน้อยมากจนต้องเพ่ง…แต่ญาดาเห็นทันที
“ยิ้มแล้วใช่มั้ย! ยิ้มนิดนึงใช่มั้ยคะเมื่อกี้!?”

ท่านหญิงหันหน้าไปทางอื่น “เ๯้าตาฝาด”

ญาดาหัวเราะอย่างสดใส ขณะที่พวกเขาเดินผ่านแปลงดอกไม้และมาถึงศาลากลางสวน
มีโต๊ะไม้และม้านั่งยาวตั้งอยู่ กลิ่นหอมของดอกโมกและกุหลาบโบราณอบอวลในอากาศ

ท่านหญิงนั่งลงเรียบร้อย “วันนี้เ๯้าจะต้องเริ่มเรียนรู้กิริยามารยาทและประเพณีของเรือนนี้ เพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยว่าเ๯้าเป็๞...”

“หญิงหลุดมิติเวลามาใช่มั้ยคะ?” ญาดายิ้มเผลอ

“เปล่า…” ท่านหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง
“…เป็๞หญิงจากต่างถิ่นที่...แปลกอยู่สักหน่อย”

ญาดาพยักหน้า “โอเค แปลกเราจริงค่ะ ยินดีรับตำแหน่ง”

แป้นที่แอบนั่งพับเพียบอยู่ไม่ไกลอดพูดไม่ได้ “ท่านหญิงเ๯้าขา ข้าน้อยว่า...นางควรเริ่มเรียนตอนเดินอย่างสง่างามก่อนเ๯้าค่ะ เพราะทุกครั้งที่นางเดิน...ข้านึกว่าลมแรงจัด”

ญาดาเบิกตา “เธอเปรียบฉันกับลมแรงเรอะ!?”

แป้นยิ้มกว้าง “แรงจนซิ่นปลิวเพคะ!”

ท่านหญิงยกมือขึ้น “พอเถิด...ให้เวลานางหน่อย”

“หมายถึงให้เวลาเรียนรู้ หรือให้เวลาซิ่นปลิวอีกครั้งคะ?” ญาดาหยอกกลับ

ท่านหญิงอัญชลีหลุดหัวเราะเบา ๆ จริง ๆ คราวนี้ ทำให้หัวใจของญาดาเต้นแรงอย่างงง ๆ
เสียงหัวเราะของคนที่ดูแข็งกร้าว มักกลายเป็๲สิ่งอ่อนโยนที่สุดเสมอ…

ใน๰่๭๫บ่าย ญาดาถูกพาไปฝึกการเดิน วางท่า และกล่าวคำทักทายแบบชาววัง
เธอล้มลุกคลุกคลานไปหลายรอบ จนแป้นต้องพ่นยาโปะเข่าให้

“ข้าชักจะสงสารแล้วเ๽้าค่ะ แต่ก็...อดขำไม่ได้จริง ๆ” แป้นหัวเราะคิกคัก

“ขอแค่อย่าถ่ายคลิปลงติ๊กต็อกของยุคนี้ก็พอแล้ว…” ญาดาบ่น
 ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า “เออ ใช่! ไม่มีเน็ต ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีคาเฟ่ ไม่มีเดลิเวอรี่!”

แล้วเธอก็หันไปมองท่านหญิงที่กำลังรดน้ำต้นไม้อย่างสง่างาม (และหน้าตายตามฟอร์ม)

“…แต่มีคนแบบนี้อยู่”

ญาดายิ้มจาง ๆ ขณะเฝ้ามองท่านหญิงท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามบ่าย
บางที...ความสุขอาจไม่ได้อยู่แค่ในโทรศัพท์หรือโลกยุคดิจิทัล
แต่อยู่ในเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้น ณ ที่ตรงนี้

และใครบางคนที่ยิ้มให้ แม้เพียงเสี้ยววินาที