"เห็นจันทร์มั้ย?" เสียงหายใจหอบๆของคนที่เพิ่งวิ่งเข้ามาดังจนกลุ่มนักศึกษาโต๊ะอื่นๆหันมามอง เมทินีหรือ 'เมริกา' ของเพื่อนๆหันไปมองหนุ่มฮอตคณะนิติฯแวบหนึ่งก่อนจะยกยิ้มเยาะๆให้ หล่อน่ะใช่แต่ถ้าให้เลือกเธอก็เลือกที่จะเข้าข้างเ้าจันทร์มากกว่าอยู่แล้ว
"ว่าไงวะสรรค์?" องค์อินทร์มุ่นคิ้วขณะถามสรรค์สร้างอย่างฉิวๆเมื่อเห็นว่าไม่มีใครยอมตอบคำถามของเขาสักคน
"ก็ถ้าอินยังไม่รู้ว่าจันอยู่ไหน แล้วคนอื่นจะรู้ได้ไงวะ?" สรรค์สร้างเอาเื่แฝดอิน-จันมาเล่นต่อ
"อย่ากวน! กูยิ่งหิวๆอยู่" หนุ่มหน้าบูดไม่เล่นด้วย จำได้ว่านัดกินข้าวกับเ้าจันทร์ไว้แล้วแต่ก็ยังหาตัวยุ่งไม่เจอ ทั้งหิวทั้งห่วงจนพาลอารมณ์เสียเผื่อไปถึงคนอื่นๆ
"เที่ยงกว่าแล้วคนเขาจะไปอยู่ที่ไหนกันได้ล่ะ?" อ้อนหรือออมรักพูดเปรยๆอย่างหมั่นไส้
"ไปดูที่โรงอาหารมาแล้วแต่ไม่เจอ" องค์อินทร์ตอบ คิ้วยังขมวดมุ่น
"โอ๊ย! ป่านนี้เขาไปแฮฟลันช์ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้" เมทินีหยอดพลางสังเกตหน้าหนุ่มนิติไปพลาง แล้วแอบหัวเราะในใจเมื่อเห็นหน้ายุ่งๆของเ้าตัว
"ช่ายยย...นั่งรถสปอร์ตไปกับหนุ่มในสเปกซ์ซะด้วย!" สรรค์สร้างวางะเิอีกลูกใส่เพื่อนหนุ่ม
"ใคร?" องค์อินทร์ถามเสียงโหดแต่ดูเหมือนจะยังไม่รู้สึกตัว
"คิดดูสิ! ใครกันที่เคยเป็สเปกซ์ไอ้จันทร์มาก่อน 'พี่ชาย' " ออมรักเสี้ยมต่ออย่างยังไม่สะใจ
"ไอ้ศศินทร์!"
***************************************************************************************************************************************
"จันทร์ว่าร้านนี้เป็ไงบ้างครับ?" ศศินทร์ถามยิ้มๆ รู้สึกปลื้มเป็พิเศษที่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับสาวตรงหน้า เ้าจันทร์ไม่ใช่คนที่จะยอมไปไหนมาไหนกับใครง่ายๆถ้าไม่ใช่เพื่อนในกลุ่มเดียวกัน แต่วันนี้เขากลับพบเธอเดินเตร่อยู่แถวตึกรัฐศาสตร์ตามลำพัง แถมยังตกลงอย่างว่าง่ายเมื่อเขาชวนทานข้าวเที่ยงด้วย
"ก็สวยดีค่ะ" เ้าจันทร์ยิ้มให้รุ่นพี่ที่นั่งจ้องเธออย่างไม่วางตา ศศินทร์เรียนอยู่รัฐศาสตร์การทูตปี4 ปีเดียวกับเธอที่เรียนศิลปศาสตร์ แต่เขาเคยดร็อปไป2 ปีตอนไปเรียนภาษาอยู่ต่างประเทศ ทั้งคู่รู้จักกันั้แ่ตอนที่เ้าจันทร์ยังเป็เฟรชชี่ เธอพอจะรู้ว่ารุ่นพี่คนนี้มีใจให้เธอมานานแล้วแม้เธอจะไม่ใช่คนสวยมากนัก แค่มีหน้าตา 'พอดูได้' กับ 'ยิ้มง่าย' เป็ 'ข้อดีทั้งหมดที่มี' อย่างที่ไอ้อินทร์บ้าเคยบอก
"จันทร์เอาอะไรเพิ่มอีกไหมครับ?" ศศินทร์ถามเสียงนุ่มเมื่อเห็นหญิงสาวเลื่อนจานตรงหน้าออกไป
"ไม่ล่ะค่ะ อิ่มตื้อเลย" เ้าจันทร์ส่งยิ้มหวานเยิ้มอย่างผิดปกติให้คนเป็รุ่นพี่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาใกล้เข้ามา
"คราวหน้าเรามาทานข้าวร้านนี้กันอีกดีไหมครับ?" คนที่ถูกใช้เป็เครื่องมือแก้เผ็ดโดยไม่รู้ตัวยังคงถามอย่างเอาใจขณะเลื่อนแก้วน้ำทรงสูงให้คนน่ารัก
"โรงอาหารที่คณะก็มี จะออกมาทำไมให้เปลืองเงิน!" องค์อินทร์ที่เพิ่งเข้ามาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เขาตามหาเพื่อนสาวไปหลายที่ กว่าจะพบรถสปอร์ตของ 'ไอ้รุ่นพี่' จอดอยู่หน้าร้านหรูแห่งนี้ก็หิวโซแทบจะกินคนได้ แต่ดูท่าทางเธอสิ!
"เกรงใจพี่ศศินทร์แย่เลยค่ะ อาหารที่นี่แพงออก" เ้าจันทร์ยังคงแสร้งทำเป็ไม่เห็นเพื่อนหนุ่มที่ยืนจ้องอย่างจะกินเืกินเนื้อคนทั้งคู่ด้วยอารมณ์บางอย่างที่เ้าตัวยังไม่รู้เหตุผล
"พี่จะยินดีมากเลยถ้าจันทร์ยอมมาเป็เพื่อนทานข้าวอีก" ศศินทร์ก็ไม่สนใจหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนค้ำหัวอยู่ใกล้ๆเช่นกัน ไอ้หนุ่มคนนี้สนิทกับเ้าจันทร์มากเกินไปแถมยังท้าเขาโต้วาทีของกลุ่มนิติ-รัฐอีก และเพราะผลที่ออกมาเสมอกันทำให้ต่างฝ่ายต่างก็เขม่นกันมาตลอด
"เรานัดกินข้าวกันไม่ใช่เหรอจันทร์?" องค์อินทร์ถามเสียงดังกว่าเดิม ไม่พอใจที่ถูกเมินแต่ก็ขุ่นใจมากกว่าเมื่อเห็นเพื่อนสาวยิ้มแย้มพาทีคะขากับคู่ปรับคนสำคัญของตน
"อ้าว! อินทร์! มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ?" สาวเ้าคิดเ้าแค้นแสร้งทำแปลกใจจนศศินทร์ต้องยิ้มอย่างขำๆ พลอยเล่นเป็ตัวประกอบไปด้วย
"น่าเสียดายนะ เราสองคนกำลังจะกลับพอดี" แล้วรุ่นพี่หนุ่มก็เรียกบริกรมาคิดเงิน ก่อนจะทิปด้วยแบงค์สีเทาๆอย่างใจป้ำ
"เรากลับกับพี่ศศินทร์ก่อนนะ นายก็รีบไป 'กิน' เข้าเถอะ เรา'ทาน' กับพี่เขาแล้ว อาหารที่นี่อร่อยมากกก" เ้าจันทร์ยืดเสียงทิ้งท้ายอย่างยั่วเย้าแล้วรีบเดินเคียงเพื่อนทานข้าวจำเป็ออกไปทันที
862
