ตอนที่ 2 เมดสาวหน้ากากขาวแอบอยู่ไหน
ชายผมเงินเปลี่ยนเป้าหมายหันมาจ้องยังเด็กผมดำพนักงานร้านไก่ทอดแทน
----ไม่รอช้า ชายผมเงินปล่อยหมัดไปยังเป้าหมายทันทีกะให้จบโดยไว
แม้ชายผมเงินจะไม่ได้ฝึกกามายเป็หลัก แต่พลังหมัดของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้เป้าหมายลอยไกลออกไปหลายเมตรพร้อมกับบดขยี้กระดูกและอวัยวะภายในจนพิการไปชั่วโคตร
----ผู้คนโดยรอบส่งเสียงกรีดร้องบ้างก็ไม่กล้าแม่แต่จะมอง
“ปั๊ค!!!”
หมัดของชายผมเงินปะทะเข้ากับหน้าอกของเป้าหมายอย่างจังร่างของเป้าหมายลอยล้มตรงหน้าทันที
เสียงกรีดร้องของเหล่าเพื่อนพนักงานร้านไก่ทอดดังลั่นโดยเฉพาะคิวที่จ้องไปยังชายผมเงินด้วยความโกรธ และรู้ดีว่าเขาช่วยอะไรไม่ได้เลย
...
ชายผมเงินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย กับร่างของเป้าหมายที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า
หากเป็ไปตามที่เขาคิดนั้นร่างของหนอนแมลงตัวนี้ต้องลอยไปไกลกว่านี้หลายเท่า สภาพร่างกายของมันต้องเละและยับเยินมากกว่านี้
…
ชายผมเงินััได้ถึงอะไรบางอย่างที่ผิดปกติตอนที่เขาปล่อยหมัดใส่เป้าหมายนั้น เหมือนมีอะไรบางอย่างมาบล็อคมาขัดการปล่อยหมัดของเขาเอาไว้ทำให้แรงหมัดที่เขาปล่อยออกไปนั้น มันเบาขึ้นหลายเท่า
----ไม่เหมือนแต่ก็คล้ายกับที่ชายผมเงินคิด
มีอะไรบางอย่างที่ทำให้แรงหมัดของเขาเบาลงจริง
พนักงานเด็กชายธรรมดาที่เขาพึ่งต่อยไปด้วยหมัดสุดแรงของเขาตอนนี้กับลุกขึ้นมายิ้มต่อหน้าเขาได้หน้าตาเฉย
เขาเริ่มหงุดหงิดกับภาพตรงหน้าเขากะจะจบเื่นี้โดยเร็ว แล้วไปต่อสู้กับเป้าหมายที่แท้จริงของเขาแต่มันกลับไม่เป็ไปอย่างที่คาดไว้เลย
เกิดเสียงหัวเราะดูถูกเล็กๆหลุดออกมาจากลำคอของเหล่าเพื่อนๆที่มาด้วยกัน เขารู้สึกอับอายเป็อย่าง
หนอนแมลงตัวนี้มันบังอาจทำให้เขาคนนี้ต้องอับอาย
“แก!!!”
ชายผมเงินส่งเสียงขู่ด้วยความโกรธจนหน้าเดือดแดงเป็ไอร้อน
วันนี้เขารู้สึกอับอายมามากเกินไป เขาพลาดท่าในดันเจี้ยนก็เป็เื่ที่หงุดหงิดพอตัวอยู่แล้วเขาโทษเื่ที่พลาดท่าในดันเจี้ยนเป็เพราะใยผู้หญิงคนนั้นเลยกะจะมาคิดบัญชีระบายอารมณ์สักหน่อย ก็ต้องมาเจอเื่แบบนี้อีก
‘เป็เพียงแค่หนอนแมลงแท้ๆ กล้ามาทำความอับอายไห้กับชั้นศพแกไม่สวยแน่ๆ’ ชายผมเงินเปลี่ยนไปใช้ตรีศูลสองแฉกอีกครั้งพร้อมที่จะโจมตีทันที
“ตาย!!! ตายสะเ้าหนอนขยะโทษฐานที่ไม่รู้ถึงที่ต่ำที่”
...
เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอีกครั้งครั้งนี้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะมองภาพตรงหน้า
“พอแค่นั้นแหละ!!!”
“แพล็ง!!” เสียงโลหะดังกระทบกัน
ชายผมเงินต้องหยุดชงัก หันไปมองยังต้นเสียง
“ชิ!!! ตำรวจเกรทเทอร์เหรอ”
“นายทำเกินไปนะถึงขั้นจะฆ่าแกงกันกันเลยเนี่ย รู้ไหมมันก็ผิดกฎ”
ชายผมเงินรู้สึกรำคาญขึ้นมาทันทีวันนี้อะไรๆ มันก็ขัดใจเขาไปหมด
.
.
“ช่วยมาให้ปากคำกับเราด้วยครับ”
“เออ”
ชายผมเงินี้เีจะมีปัญหาเื่เยอะ
ต่อให้เขาทำร้ายมนุษย์ธรรมดาหนักแค่ไหนก็ตามถ้าไม่ถึงขั้นตาย โทษมันก็เบามาก..
และสรรพยากรอย่างเกรทเทอร์สำคัญต่อโลกใบนี้มากว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่า
มนุษย์ธรรมดานั้นเป็สิ่งที่ไร้ค่าทันทีเมื่อเทียบกับเกรทเทอร์
เป็เื่ที่ดีด้วยซ้ำ ที่ตำรวจเกรทเทอร์มาห้ามเขาไว้ไม่งั้นหากเขาฆ่ามันไปจริงๆ ก็อาจถูกกักขังสักครึ่งปีได้
เวลาของเขามีค่ามากกว่าหนอนแมลง
“ชิ จะทำอะไรก็รีบๆ”
ชายผมเงินจริงเดินตามตำรวจเกรทเทอร์ไปโดยดี
...
ก่อนที่ชายผมเงิน และพวกจะขึ้นไปในรถตำรวจภายในใจของชายผมเงินยังคงมีอารมณ์โกรธและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดขัดใจหลายอย่าง
เขาคงโดนตักเตือนเหมือนทุกทีใช้เวลาไม่นานก็คงได้ปล่อยตัว เขาสัญญากับตัวเองว่าจะต้องมาคิดบัญชีครั้งนี้ให้ได้อย่างแน่นอน
.
..
...
หลังจากที่พวกเกรทเทอร์ทั้งหลายจากไป
บรรยากาศในร้านเริ่มกลับมาดีขึ้น ทุกคนในร้านถึงกับถอนหายใจ
“โว๊ว!!! โชคดีจริงๆเลยนะกอน...ที่มึงยังไม่ตาย”
คิวะโกอดคอกอนอย่างดีใจด้วยคำพูดที่ชวนอัปมงคล
“ใช่!..โชคดีจริงๆ”
กอนลองจับไปที่ปริเวณหน้าอกของตัวเอง
“โอ้ย!!! ยังเจ็บอยู่เลยแหะ”
“เป็ไรมากไหมกอน เรียกรถพยาบาลไหม”
เจ๊พอลล่า เข้ามาถามด้วยความเป็ห่วง
“เจ็บก็จริงแต่ไม่ถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลหลอกครับ แค่นอนพักสักคืนก็หายแล้ว”
…
“วันนี้ กลับไปพักก่อนนะ”
“เข้าใจแล้วครับ”
เจ๊พอลล่าพูดกับกอนด้วยรอยยิ้มที่เป็ห่วง
แต่ในใจของกอนนั้นรู้สึกดีใจเป็อย่างมากร่างกายของเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บมากมายอะไร แถมยังได้กลับไปพักผ่อนและนอนเล่นเกมต่ออย่างสบายใจอีกด้วย
“โอ๊ยๆๆ เจ๊พอลล่าครับ ผมเองก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา…ผมขอกลับไปพักผ่อนด้วยได้ไหมครับ”
คิวแกล้งทำอาการเจ็บบริเวณหน้าอกคล้ายกับที่กอนทำก่อนหน้านี้
เพียงแต่..มันชั่งเป็การแสดงที่ใครๆเขาก็ดูออก
เจ๊พอลล่าถึงกับคิ้วกระตุกกับการแสดงของคิว
“นายจะกลับก่อนก็ได้นะคิว เพียงแต่ ฉันจะเช็คว่านายขาดโดยไม่มีสาเหตุ”
เมื่อเจ๊พอลล่าพูดจบ คิวก็สะดุ้งลุกขึ้นยืนตัวตรงทำตัวปกติทันที
“เจ๊ครับผมไม่เป็ไรแล้วครับผมรู้สึกว่าร่างกายผมตอนนี้แข็งแรงกว่าปกติมากพร้อมทำงานต่อแล้ว”
เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของคิวเจ๊พอลล่าได้เพียงแค่ถอนหายใจ
“เฮ่อ!...คิวหนอคิวฉันละเหนื่อยใจกับแกจริงๆ วันนี้คงไม่ได้ทำงานต่อแล้วละต้องแจ้งเื่ไปที่สำนักงานใหญ่อีก”
“โอ้ว! จริงเหรอครับเจ๊งั้นผมกลับเลยนะครับ”
คิวพูดอย่างดีใจ ที่จะได้กลับก่อนเวลาพร้อมกอน
“นายยังกลับเลยไม่ได้คิวนายต้องทำความสะอาด และปิดร้านก่อนสิ”
...
“ฮ่าๆๆงั้นผมกลับก่อนนะครับ”
“กลับดีๆนะกอน”
“ครับเจ๊”
กอนไม่รอช้าเขาเตรียมตัวกลับทันที
...
“ไม่นะกอน รอกูด้วย”
“ได้ เดี่ยวกูไปรอในเกมก่อน”
.
..
...
กอนกลับมาถึงห้องพัก เขากะว่าจะกลับมาเล่นเกมต่อแต่ความเ็ปบริเวณหน้าอกมันหนักกว่าที่เขาคิดไว้
ทำให้ตอนนี้เขาต้องนอนพักอยู่กับเตียงแบบจริงจัง
“หากไม่มีเธอช่วยไว้ชั้นอาจจะต้องเจ็บหนักเป็แน่ขอบคุณนะ”
...
“มันเป็หน้าที่อยู่แล้วคะ นายท่านไม่จำเป็ต้องขอบคุณหรอก”
ภาพของเมดสาวผมสั้นสีน้ำตาลหน้ากากขาวคนเดิมเผยโฉมอย่างกะทันหันต่อหน้าของกอน
“ว่าแต่นายท่านไม่เป็อะไรมากจริงๆนะคะ”
“อื่ม! ไม่เป็ไรหรอกแค่นี้สบายมาก นอนพักนิดหน่อยก็หายละ”
เมดสาวเอียงคอเข้ามาไกล้จนใบหน้าแทบจะชนกัน กอนหน้าแดงด้วยความเขิน...หากไม่มีหน้ากากสีขาวขั้นหัวใจของกอนคงเต้นแรงด้วยความเขินยิ่งกว่านี้
“เดี่ยวๆ...เธอจะทำอะไรเนี่ย”
เมดสาวถกเสื้อของกอนขึ้นโดยไม่สนใจคำพูดของกอน
เผยให้เห็นบริเวณหน้าอกที่มีลอยช้ำรูปหมัดที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน...
กอนถึงกับอึ้ง เขาไม่คิดว่ามันจะบวมช้ำขนาดนี้
เมดสาวใช้นิ้วลูบบริเวณลอยช้ำเบาๆ
“โอ๊ยย!!!”
กอนถึงกับร้องลั่นจากอาการเจ็บแปล๊บๆ
ทางด้านเมดสาวที่เห็นเ้านายเ็ปเธอเองก็รู้สึกปวดใจเช่นกัน ถึงขั้นยืนตัวสั่น มือกำแน่นด้วยความโกรธ
“มันเป็ความผิดของฉันเองคะเพื่อเป็การไถ่โทษ...ให้ฉันได้ไปฆ่ามันด้วยเถอะคะ”
“เดี่ยวๆ ใจเย็นๆหน่อย เธอไม่จำเป็ต้องทำอย่างงั้นให้เสียเวลาเลยนะชั้นไม่เป็อะไรสักหน่อย...บอกแล้วไง แค่นี้นอนพักแปปเดียวก็หาย”
กอนถึงกับต้องรีบพูดห้ามด้วยสีหน้าที่ร่าเริงฝืนยิ้มไม่คิดว่าเมดสาวของเขาจะเกรี้ยวกราดได้ขนาดนี้
“งั้นเหรอคะ ถ้านายท่านว่างั้นก็ดีคะแต่ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ครั้งหน้าอย่าห้ามชั้นให้เสียเวลาเลยคะ”
“อื่ม เข้าใจแล้ว”
กอนยิ้มแห้งๆ ในใจพลางรู้สึกโล่งขึ้นมา
.
.
การต่อสู้ของทั้งคู่ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะมันก็ส่งผลเสียและปัญหามายังกอนแน่นอน
“งั้นดิฉันไม่ขอรบกวนเวลาพักผ่อนของนายท่านแล้วคะ”
เมดสาวโค้งคำนับ แล้วร่างกายของเธอก็จางหายไปในเวลาต่อมา
‘เอาละ! ขอนอนพักสักหน่อยก็แล้วกัน’ กอนใช้เวลาไม่นานหลังจากปิดตาเขาก็นอนหลับไป
.
..
...
เวลา 2 ชั่วโมงผ่านไป
กอนสะดุ้งตื่นจากเสียงกระทบของประตูและผนังห้องของตัวเอง
มีแขกที่ไม่ได้รับเชยเปิดประตูห้องพักของกอนอย่างรุนแรงแล้วถือวิสาสะเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้เชิญชวน
...ไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือไอคิวนั้นเอง
“อ้าว กอนนอนอยู่เหรอ ดีเลย...งั้นกูขอเล่นเกมมึงหน่อย”
กอนเอือมระอากับการกระทำของคิว เลยกะจะด่าสั่งสอนสักหน่อย...
แต่เขาต้องหยุดเื่นั้นไว้ก่อน เพราะวันนี้เขาสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ
“เห้ย!ไอคิวหน้ามึงไปโดนอะไรมาวะ หรือว่าจะโดนไอผมเงินนั้นดักตบเอากลางทาง”
กอนถามอย่างเป็ห่วง...เนื่องจากใบหน้าของคิวตอนนี้แทบไม่น่ามอง หัวที่ปูดโนหลายจุด ใบหน้าฟกช้ำไปทั่ว
---คิวส่งยิ้มให้กอน พร้อมกับชูนิ้วหัวแม่มือขึ้น
“ไม่ต้องห่วง กูแค่โดนเจ๊พอลล่าหวดมานะ...พอดีว่าก่อนที่กูจะกลับเลยกะจะหยอกด่าเจ๊แกแล้วหนีกลับเหมือนเดิม แต่ว่า...คราวนี้เจ๊แกดันจับทางได้เนี่ยสิวิ่งมาดักรอกูแล้ว...สภาพกูเลยเป็อย่างที่มึงเห็นเนี่ยแหละ ฮ่าฮาๆๆ”
หลังจากฟังจบกอนก็แสดงสีหน้าเหยเกออกมาพลางคิดในใจ ‘เออ! กูไม่น่าเป็ห่วงมึงเลย’
...
“ว่าแต่กอน มึงไม่เป็อะไรมากแน่นะ”
“ก็พอได้พักแล้วดีขึ้นเยอะ...จนมึงมารบกวนเวลาพักผ่อนของกูเนี่ยแหละ”
“ฮ่าๆๆ โทษที...งั้นกูไม่รบกวนมึงหละ...กูจะเล่นเกมในห้องมึงให้เสียงเบาที่สุด”
กอนมีอาการคิ้วกระตุกหลังคิวพูดจบ
.
..
...
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเกือบจะ 2 ทุ่ม
กอนตื่นจากการนอนหลับพักผ่อนอาการเ็ปบริเวณรอยช้ำแถวหน้าอกก็ดีขึ้นมาก...
เขาสักเกตุโดยรอบ ไม่มีคิวอยู่แล้ว
“จะทานอะไรไหมคะ”
“ไม่ละ...ว่าจะไปหาอะไรกินข้างนอกสักหน่อยแล้วก็จะไปเดินเล่นด้วย”
“ข-เข้าใจแล้วคะ”
เมดสาวมีสีหน้าผิดหวังเล็กที่กอนตอบปฏิเสธ
กอนยิ้มให้กับเมดสาวแม้ว่าเธอจะสวมหน้ากากมองไม่เห็นสีหน้า แต่กอนก็เห็นถึงท่าทาง และการกระทำที่เธอแสดงถึงการเป็ห่วงกอนแบบถึงที่สุดออกมา
.
..
...
ชายผมเงินหลังจากถูกเทศนาเสร็จก็ถูกปล่อยตัวออกมา เขาถูกปล่อยตัวช้าเป็คนหลังสุด กลุ่มเพื่อนที่มาด้วยกันถูกปล่อยตัวไปนานแล้ว
เขารู้สึกเบื่อหน่ายเป็อย่างมากที่ต้องทนฟังคำสั่งสอน คำตักเตือนโง่ๆนั่นนานนับหลายชั่วโมง
‘มนุนษย์เป็คนเท่ากันบ้างละ’
‘อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขบ้างละ’
คิดแล้วก็อยากจะอาเจียนขึ้นมาเดิมทีโลกที่ไม่มี ‘เกรทเทอร์’ มนุนษย์ก็ไม่เคยเท่ากันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
เขารู้สึกว่าเขานั้นแหละที่พลาดเองที่ลงมือกลางแจ้ง มีหลักฐานมัดตัวเพียบพร้อมและมันจะไม่ดีต่อหน้าตาและตระกูลของเขาด้วย...
แต่หากเขาลงมือในที่ลับ คนธรรมดาแบบมันก็ไม่มีใครสนใจว่าจะเป็หรือตาย อำนาจที่เขามีและตระกูลของเขาจะ่ทำให้คดีเงียบหายไปได้อย่างง่ายดาย
เขาสัญญากับตัวเองเลยว่าหากเขาเจอหนอนแมลงตัวนั้นอีก เขาจะฆ่ามันให้ได้อย่างแน่นอน
.
.
ดุจดั่งฟ้าประทานพร่เวลา 4 ทุ่มกว่า
ชายผมเงินพบหนอนแมลงเหยื่อที่หมายตากำลังเดินเล่นอยู่ที่สวนสาธรณะที่ทั้งมืด และมีผู้คนเพียงน้อยนิดอย่างสบายอกสบายใจไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ชายผมเงินเลียลิมฝีปากพร้อมกับเรียกตรีศูรสองแฉกออกมา
‘ดีเลยกำลังอยากจะลองสกิลใหม่กับร่างมนุษย์เป็ๆอยู่พอดี ผลมันจะเป็ยังไงกันนะ’ ใบหน้าของชายผมเงินตอนนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉีกกว้างและจิตใจที่วิปลาส
.
..
...
บรรยากาศยามค่ำคืนในสวนสาธารณะที่มีผู้คนเพียงน้อยนิดจนแทบไม่เจอใครเลย
ลมหนาวนิดๆพัดผ่านร่างกายชวนให้เคลิบเคลิ้มในบรรยากาศที่แสนจะสงบไร้ซึ่งเสียงวุ่นวายของเครื่องจักรและผู้คน มีเพียงเสียงของแมลง และของใบไม้ใบหญ้าที่ลมพัดผ่านสีกันจนเกิดเสียงอันไพเราะของธรรมชาติที่สุดแสนจะสบายหู
บรรยากาศสายลมและอากาศที่พัดผ่านเ่าั้ถูกสูดเข้าเต็มปอดของกอน
กอนเป็คนหนึ่งที่ชอบเสพบรรยากาศแบบนี้เขามักจะมาเดินเล่นในสวนสาธารณะยามค่ำคืนอยู่บ่อยครั้ง
จึงหวังให้บรรยากาศที่แสนจะรื่นรมแบบนี้มันอยู่ต่อไปจนหมดค่ำคืน
…
แต่ความหวังเ่าั้ก็ไม่อาจเป็จริง
การโจมตีด้วยสายฟ้าที่รุนแรงและแหลมคมพุ่งตรงมาที่กอนอย่างกระทันโดยจุดมุ่งหมายของมันนั้นคือการทำให้ตายภายในพริบตา
“เปลี๊ยง!!!” เสียงของสายฟ้าฟาดดังสนั่น
---นับเป็โชคดีของกอนอีกครั้ง
ที่เหมือนมีอะไรบางอย่างกระชากตัวเขาให้หลบการโจมตีนั้นได้ทันอย่างเฉียดฉิว
“ข-ขอบคุณอีกครั้งนะ”
กอนขอบคุณคนที่ช่วยเขาแม้ตอนนี้เธอจะไม่โผล่ตัวมาให้เห็นก็ตาม
“มันเป็หน้าที่อยู่แล้วคะ เอาเป็ว่าตอนนี้สิ่งแรกที่ควรทำ...”
เมดสาวปรากฏตัวออกมาพร้อมจ้องไปยังทิศทางของเป้าหมาย
กอนเองก็หันไปมองเช่นกัน
---ดวงตาของกอนเบิกกว้าง
มันก็ไม่ได้เกินคาดอย่างที่กอนคิดเท่าไหร่นัก
คนที่โจมตีกอนคือเกรทเทอร์ชายผมเงินคนเดิมที่เกือบจะทำให้เขาต้องพิการนั้นเอง
ร่างกายของขายผมเงินตอนนี้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะลงมือฆ่าเหยื่อของเขาอย่างเต็มที่
มือทั้งสองข้างถือตรีศูลสองแฉกและครั้งนี้มันมีสายฟ้าสีเงินส่องประกายแลบแปล๊บไปมาอีกด้วย
ใบหน้าของขายผมเงินเต็มไปด้วยรอยยิ้มของราชสีห์ที่อยากจะเล่นกับหนู
...
“ชั้นคิดไว้แล้วว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล...หนอนแมลงแบบแกมันควรจะนอนติดเตียงไปนานแล้วหลังจากที่รับหมัดของชั้นไป ไม่มีทางทีแกจะมาเดินเล่นสบายใจเฉิบแบบนี้ได้เลย”
ชายผมเงินพูดหลังจากหันไปมองเมดสาวหน้ากากขาวที่ปรากฏตัวออกมาท่ามกลางความว่างเปล่า
สำหรับชายผมเงินแล้วไม่ว่าจะมีใครมาช่วยหนอนแมลงสักกี่คนมันก็ไรค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสายฟ้าสีเงินของเขา
‘หากมาขวางทางละก็ จะฆ่าไปด้วยให้หมด’
ไม่รอช้าชายผมเงินพุ่งตรงไปทางกอนทันทีด้วยความเร็วดั่งสายฟ้าเพื่อที่จะใช้ตรีศูลสองแฉกเสียบตรงไปยังบริเวณหน้าอกของกอน
ครั้งนี้มันต้องสำเร็จแน่นอนต่อให้เป็เมดสาวคนนั้นก็ไม่มีทางมาขัดขวางเขาได้อ...นั้นก็เพราะเขาในตอนนี้นั้นมีความรวดเร็วเป็ที่สุด
“ปั๊คค!!!”
เสียงของหน้าอกที่โดนกระแทกด้วยแรงหมัดอย่างรุนแรงกระทบกระเทือนไปทั่วทั้งอวัยวะภายใน
แรงกระแทกของหมัดส่งร่างที่มันต่อยลอยกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร
หากเป็มนุษย์ปกติคงนอนตายอย่างอนาถในทันที...เพียงแต่เขาก็เป็เกรทเทอร์คนหนึ่ง จึงไม่เสร็จไปง่ายๆ
‘นี่มันบ้าอะไรกัน จู่ๆก็มาโผล่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน...แรงหมัดและความเร็วนั้นอีก...กามายขั้นสูงงั้นเหรอ’ ชายผมเงินพยายามฝืนลุก ร่างกายของเขานั้นแทบจะสำรอกของเสียออกมา
เขารู้อยู่แล้วว่าเมดสาวคนนั้นมีความสามารถประเภทล่องหนหายตัว พรางตัว หากแต่ความสามารถล่องหนโดยปกติทั่วไปเขาใช้ความสามารถจิตััสายกามายก็ตรวจจับได้แล้วแต่ถ้าหากเป็ความสามารถขั้นสูงอย่างเข้าไปอยู่ในอีกมิติหรือเป็อะไรที่จิตสัมมผัสไม่อาจตรวจจับได้ละ
...นั่นทำให้ชายผมเงินไม่อาจรู้ความสามารถที่แท้จริงของเมดสาวหน้ากากขาวได้
ชายผมเงินรู้ตัวว่าเขาประมาทเกินไป...แต่ไม่คิดเลยว่าหนอนแมลงจะมีผู้ที่มีความสามารถขั้นสูงมาปกป้อง
ชายผมเงินฝืนลุกได้สำเร็จก็ใช้ความสามารถตรวจสอบสถานะของเมดหน้ากากขาวทันที
[จิตัั ความสามารถสายกามาย
จิตััตรวจจับ:
ตรวจจับเป้าหมายหรือศัตรูยิ่งฝึกฝนจนชำนาญมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งตรวจจับเป้าหมายที่แอบซ้อนได้ดียิ่งขึ้นและขอบเขตการตรวจจับก็จะยิ่งกว้างขวางขึ้น
จิตััตรวจสอบสถานะ:
ตรวจสอบระดับออร่ามานาของเป้าหมายและสีมานาของเป้าหมาย รวมไปถึงตรวจสอบสกิลชนิดพิเศษของเป้าหมายด้วย ]
ชายผมเงินตกอยู่ในสภาพงุนงงหลังจากที่เขาใช้จิตััตรวจสอบสถานะกับเมด เขาไม่สามารถมองเห็นค่าอะไรได้เลยไม่มีพบระดับออร่ามานา ไม่พบสีมานา ไม่พบสกิลพิเศษ...เขาไม่พบอะไรทั้งนั้น
...
โดยปกติเป้าหมายที่มีการป้องกันการตรวจสอบสถานะที่เหนือกว่าการตรวจสอบสถานะของเขาละก็
มันจะเหมือนมีม่านหมอกมาปกปิดบดบังออร่ามานาและสถานะต่างๆเ่าั้ไว้...
แต่สำหรับเมดสาวคนนี้มันไม่เป็อย่างนั้นเลย เขาเห็นแต่ความว่างเปล่า เหมือนมนุษย์ปกติที่ไม่ใช่เกรทเทอร์
...เธอใช้สกิลล่องหนได้ยังไงกันแล้วแรงหมัดนั้นอีก เป็ไปไม่ได้เลยที่เธอจะไม่ใช่เกรทเทอร์
ความงุนงงก่อตัวภายในใจของชายผมเงินไม่ทันจบเขาก็เผลอไปเห็นอะไรที่สุดแปลกผิดหลักการที่เคยได้เรียนรู้มาอีกครั้ง
...
...
...
1K
