การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื้อง สำหรับดาลาสแล้วการแข่งขันครั้งนี้มันไม่ค่อยสนุกเลยที่จะต้องเป็คนดู เขานึกถึงชายร่างผอมบางที่เคยเห็นแล้วลงพนันกับคู่แข่งเขาเพราะคิดว่า ผู้ชายดูอ่อนแอขนาดนั้นจะไปชนะใครได้ และคู่แข่งของเขาเป็ถึงปีศาจเผาวัลคีรี่ ซึ้งมีชื่อเสียงมากเื่สตรีแกร่ง การต่อสู้มาจนถึงแมทช์ที่เขารอคอย ชายร่างผอมบางเดินมาบนสนามมาด้วยร่างกายโซเซ และอีกผ่ายแอนเดียร์นักสู้มือหนึ่งของเผ่าวัลคีรี่ก็เดินมาบนสนามเช่นกัน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ในมือมีขวานเล่มใหญ่พอๆกับ อะไรไม่รู้หละแต่มันใหญ่มากทั้งขวานและก็ไฟหน้าของเธอ
การต่อสู้เริ่มขึ้นเธอถือขวานพุ่งใส่ชายผอมอย่างรวดเร็ว ความเร็วของนางน่าทึ่งมากเมื่อเทียบกับขนาดตัวของเธอ เธอหวดขวานใส่ชายผอมอย่างรวดเร็วจนคนดูแทบจะมองตามไม่ทัน แต่ชายคนนั้นก็หลบได้!!!!!! ซะที่ไหนหละ โดนขวานจามเข้าเต็มๆ กระโหลกถูกผ่าเป็สองซีกเืไหลนองไปทั่วสนามเรียกเสียงโห่ของบรรดาแฟนๆ ของเธอ แอนเดียร์!! แอนเดียร์!! แอนเดียร์!! แอนเดียร์!! เสียงโห่ร้องดังไปซักพักจนกระทั้ง เืของชายผอมเริ่มเปลี่ยนสีกลายเป็สีดำและค่อยๆเปลี่ยนเป็หมอกมุ้งเป้าไปที่ หญิงสาวทั้งหลายในลานประลอง แล้วหญิงโชคร้ายคนสุดท้ายก็คือ ราชินีของเหล่ามวลประชา เดลลิส หญิงสาวทั้งหลายหายไปในแค่ชั่วพริบตาเดียว ร่างเงานั้นค่อยๆก่อตัวกันเป็ก้อนคล้ายกับคนสวมผ้าคลุมปิดหน้าตาดวงตาแดงฉาน
จอมปีศาจ: อันดาย(กัดฟัน)
จอมปีศาจ: เ้ากล้ามากนะที่กลับมาที่นี้อีก และยังเอาตัวภรรยาสุดที่รักของข้าไปอีก
อันดาย: "สุดที่รัก?" กับมนุษย์เนี้ยนะ ท่านคงบ้าไปแล้วแน่ๆ
อันดาย: เผาพันธ์เราไม่เสวนากับพวกมนุษย์ชั้นต่ำหรอก
จอมปีศาจ: ไม่อีกต่อไปแล้ว ส่งตัวราชินีมาแล้วที่เหลือจะเอาไปก็ได้
ดาลาส: ท่านพ่อ!!
จอมปีศาจ: อะแฮ่ม!! ส่งตัวคนเ่าั้คืนมาแล้วข้าจะเมตตาเ้าคิดซะว่าเป็เพื่อนเก่าที่เคยร่วมรบมาด้วยกัน
อันดาย: เพื่อนที่ขัยไล่กันเพราะเหตุผลเล็กน้อยเนี้ยนะ
จอมปีศาจ: เ้าฆ่าคนไปเกือบครึ่งของอาณาจัก
อันดาย: มนุษย์ชั้นต่ำ
จอมปีศาจ: สำหรับเ้ามนุษย์ทุกคนก็ชั้นต่ำหมดนั้นแหละ
จอมปีศาจ: แต่ข้าจะพูดเป็ครั้งสุดท้ายนะ ส่งตัวทุกคนคืนมาซะ
อันดาย: ถ้าข้าจะคืนง่ายขนาดนั้นคงไม่มานั้งวางแผนแล้วทำอะไรอย่างงี้หรอก
อันดาย: ข้ามแดนเหนือไปยังป่าไร้ตัวตน ข้าจะอยู่ที่นั้นแหละ
จอมปีศาจ: เ้า้าอะไรจากข้า
อันดาย: พอถึงตอนนั้นท่านก็จะรู้เองแหละ นายท่าน ฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิ
ร่างเงาค่อยๆจางหายไปในอากาส การประลองถูกยกเลิกไปชั่วคราว
จอมปีศาจ: ทหารไปเตรียมม้ามาให้ข้า
พลเอกนานิ: ้ากองทัพด้วยรึเปล่าครับ
จอมปีศาจ: ไม่ต้องข้าจะไปคนเดียว
พลเอกนานิ: ครับท่าน
จอมปีศาจเดินไปที่มาพร้อมความโกรธแค้น ชาวบ้านทั้งหลายต่างก็มาส่งเพื่อของให้เขานำภรรยาและลููกๆของพวกเขากลับมาหนึ่งในนั้นคือดาลาส
ดาลาส: ท่านพ่อให้ข้าไปช่วยท่านสู้ด้วยเถอะนะ
จอมปีศาจ: เ้ายังหนุ่ม เ้าจะต้องปกครองอาณาจักรยามข้ามไม่อยู่ และข้าจะกลับมาพร้อมทุกคนนะ
พอพูดจบจอมปีศาจก็ค่อยๆงอกปีออกมาจากด้านหลังเป็ปีกที่ เก่าและขาดบ้างบางส่วน สร้างความใให้กับทุกคนที่เห็นโดยเฉพาะ พลเอกนานิ
พลเอกนานิ: ถ้าบินได้แล้วจะสั่งเราไปเตรียมม้าทำไมวะเนี้ย (พูดในใจด่าในใจ)
จอมปีศาจบินสู่ฝากฟ้ามุ้งขึ้นเหนือด้วยความเร็วเท่านกแองกะรูเบิร์ดเลยหละ
จากคนเขียน: สวัสดีคับไม่รู้ว่ามีใครอ่านอยู่ไหม คือจะมาถามความเห็นคับนี้เป็นิยายเื่แรกที่ผมลองแต่ง ไม่ทราบว่าทุกท่านคิดเห็นอย่างไรโปรดคอมเม้นไว้ เพราะคนเขียนเหงาและอยากอ่านคอมเม้นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แค่นี้ไปหละ
416
