บทที่ 11 การติดต่อ [ใครคือคนต่อไป] (1)
ชีกุกขว้างขวานทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างลวก ๆ จ้องมองไปยังผลงานที่เขาทำด้วยสายตาพึงพอใจ
'ถ้าจัดการอะไร ๆ ให้เหมาะสม การต่อต้านก็คงจะหายไปจากใจของทั้งสามคนนั้นสินะ'
จริง ๆ แล้วก็ไม่จำเป็ต้องทำขนาดนี้ก็ได้
ชีวิตก่อนหน้านี้ของคิมยังกีก็เป็เพียงคนรวยเลว ๆ คนหนึ่ง ทว่าเขานั้นไม่มีความแค้นส่วนตัวกับชีกุก
‘ตัวอย่างแค่นี้ก็คงพอสินะ'
คิมยังกีก็เป็เพียงแค่ตัวอย่างเท่านั้น
เป็เหมือนกับคำเตือนที่ส่งไปยังคังบงกิล ฮันมยองโฮ และลีจองฮุน
แน่นอน ข้อความนี้ของชีกุกได้ถูกส่งตรงไปถึงผู้รับสารเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ก่อนหน้านี้คังบงกิลเคยถูกโจมตีมาแล้วครั้งหนึ่งในร้านเกมสำหรับผู้ใหญ่ และมาครั้งนี้ก็เป็ทีของฮันมยองโฮและลีจองฮุน พวกเขาตอนนี้ต่างรู้สึกหวาดกลัวชีกุกอย่างมาก
“ที่นี่ ไม่มีที่ให้ล้างเนื้อล้างตัวเหรอไง?”
เพื่อตอบคำถามของชีกุก ฮันมยองโฮชี้นิ้วอันสั่นเทาไปทางห้องน้ำที่อยู่ติดกันกับห้องวีวีไอพี
ชีกุกตรงไปยังห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าแล้วล้างคราบเืออกจากใบหน้าและร่างกายด้วยน้ำในอ่างล้างหน้า
หลังจากใช้สบู่สระผมอย่างลวก ๆ ชีกุกก็เดินกลับออกไปข้างนอก
ชีกุกที่เดินออกมาจากห้องน้ำทั้งที่ตัวเปียกและเปลือยเปล่าดูยังไงก็เป็เพียงเด็กประถมคนหนึ่ง
เหมือนกับเด็กไร้เดียงสาที่ไปเล่นน้ำที่ไหนสักแห่งมา
แต่ทั้งสามก็ไม่มีใครกล้าที่จะคิดเช่นนั้น
'นะโม อมิตาภพุทธ นะโม อมิตาภพุทธ...’
คังบงกิลได้แต่สวดมนต์อยู่ในใจ
‘ฉันควรจะทำยังไงดีนะ? ฉันก็ต้องตายเหมือนกันงั้นเหรอ?'
ฮันมยองโฮกังวลว่าเขาอาจจะตาย
'นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย? คิมยังกีจะตายง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร...ไม่สิ การฆ่าและการชำแหละจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน...’
ลีจองฮุนสงสัยในตัวตนของชีกุก
แม้ว่าความคิดของพวกเขาจะแตกต่างกันเล็กน้อย แต่พวกเขาก็มองตรงกันว่าชีกุกเป็สัตว์ประหลาดหรือสิ่งที่คล้ายกันนั้น
“บงกิล ทำไมเด็ก ๆ ของแกถึงมามาช้านัก? จากที่นั่นมาที่นี่ค่าแท็กซี่มันก็ไม่เท่าไหร่นี่”
“ผมจะลองโทรไปอีกรอบครับ”
เมื่อคังบงกิลหยิบโทรศัพท์ออกมาตามคำเร่งของชีกุก ทันใดนั้นประตูห้องวีวีไอพีก็ถูกเปิดออก และพวกอันธพาลสามคนในร้านเกมก็เข้ามาพร้อมกระสอบและเสื้อผ้า
“อึก!”
“ฮึก!”
“อุก!”
ทันทีที่ทั้งสามเข้าไปในห้อง พวกเขาก็ต้องใเมื่อจมูกปะทะเข้ากับกลิ่นคาวเืที่รบกวนประสาทััของพวกเขาอย่างรุนแรง กับภาพร่างของคิมยังกีที่ถูกแยกชิ้นส่วนวางอยู่บนโต๊ะ
“ใอะไรขนาดนั้น?”
ชีกุกคว้าเสื้อผ้าที่อันธพาลน้องเล็กถืออยู่และพยายามสวมให้พอดีตัว มันหลวมและโอเวอร์ไซซ์นิดหน่อย แต่ก็ไม่มากจนใส่ไม่ได้
“พวกแกรออยู่ที่นี่และทำความสะอาดซะ”
ชีกุกสั่งพวกอันธพาล
“ส่วนพวกแกทั้งสามคนตามฉันมา”
คังบงกิล ฮันมยองโฮ และลีจองฮุน มองหน้ากัน ลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินตามชีกุกไป
ถ้าออกจากห้องวีวีไอพีแล้วเดินตรงไปตามทางเดินจะเจอทางแยกสองทาง
จากตรงนั้น จะเห็นห้องวีไอพีที่มีเพียงสองห้องเท่านั้นในโคลเวอร์
เมื่อยืนอยู่ตรงทางแยกสองทาง ชีกุกได้เพิ่มความสามารถในการได้ยินของเขาให้มีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้น
ในห้องวีไอพีด้านซ้าย ได้ยินเสียงอนาจารของชายหนุ่มและหญิงสาว
เมื่อหันไปทางห้องวีไอพีด้านขวา เขาไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ทั้งสามคนก็เดินตามชีกุกเข้าห้องวีไอพีทางด้านขวาไป
เมื่อเข้าไปในห้องวีไอพีที่ว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟสลัว ชีกุกเดินตรงไปยังที่นั่ง้าสุดทันที
ปล่อยให้ทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างประตูขนลุกซู่ขึ้นมา
“บงกิลกับมยองโฮนั่งตรงนี้ ส่วนประธานลีก็นั่งตรงนี้”
เมื่อชีกุกจัดที่นั่งให้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสามก็เดินตามไปนั่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ
คังบงกิลและฮันมยองโฮนั่งทางด้านขวาของชีกุก ส่วนลีจองฮุนนั่งทางด้านซ้าย
“เหล้ากับผู้หญิง…”
เมื่อฮันมยองโฮหยิบโทรศัพท์ออกมา ชีกุกก็กระเดาะปาก
“เมื่อกี้ทำไมบงกิลถึงไล่ผู้หญิงทุกคนไปล่ะ”
จากคำพูดของชีกุก ฮันมยองโฮคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยัดโทรศัพท์ของเขากลับเข้าไป
คังบงกิลยิ้มเยาะฮันมยองโฮ
ฮันมยองโฮรู้สึกฉุนเฉียวอยู่ครู่หนึ่ง แต่ทันทีที่เขาสบเข้ากับสายตาของชีกุก ซึ่งมองมาทางที่เขาราวกับว่าเขาน่าสมเพช เ้าตัวก็สงบอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว
“คำถามที่ประธานลีถามฉันก่อนหน้านี้คืออะไรนะ”
ชีกุกมองไปที่ลีจองฮุนและถาม
“ฉันแค่ลองถามดู...ว่าคุณเป็ใคร"
เขาไม่กล้าที่จะพูดคำไม่สุภาพออกมา แต่ก็ไม่สามารถที่จะพูดอย่างเคารพได้เช่นกัน
ชีกุกหัวเราะเยาะกับน้ำเสียงของลีจองฮุน
“อ่าใช่ แบบนี้นี่เอง”
ชีกุกเอนหลังลงไปบนเบาะกว้าง ความนุ่มนี้สมกับเป็เก้าอี้ในห้องวีไอพีจริง ๆ
“ก่อนอื่นเรามาเริ่มกันด้วยการแนะนำตัวง่าย ๆ แล้วกัน ฉันลีชีกุก ชีที่มาจากการทำทาน กุกมาจากชื่อประเทศ อายุสิบสามปี กึมชอนกู โรงเรียนประถมกึมชอน ป.6 ห้อง 1”
เหมือนกับเด็กประถมที่ไปโรงเรียนเป็ครั้งแรกและแนะนำตัวต่อหน้าเพื่อน ๆ
แต่ทั้งสามคนกลับไม่อาจใช้มุมมองแบบนั้นต่อหน้าเด็กหนุ่มคนนี้ได้อีกแล้ว
ชีกุกมองไปที่คังบงกิล
“อ่า ผม...ผมเหรอครับ?”
ชีกุกพยักหน้า
“ผมชื่อคังบงกิลครับ คำว่าบงมาจากบงอูรีที่แปลว่ายอดเขา ส่วนกิลมาจากถนนครับ อายุตอนนี้ยี่สิบเก้าปีครับ”
สายตาของชีกุกมองไปที่ฮันมยองโฮ
“ผม…ผมชื่อฮันมยองโฮ มยองคือความสดใส ส่วนคำว่าโฮมาจากโฮรังที่แปลว่าเสือครับ อายุยี่สิบเก้าปี เท่ากับบงกิลครับ”
ในตอนสุดท้ายชีกุกก็หันไปมองลีจองฮุน
“…ลีจองฮุน แปลว่าอบรมและเผยแพร่ อายุสามสิบสามปี”
ชีกุกพยักหน้า
"ใช่แล้ว แกควรบอกแนะนำตัวแบบนี้ั้แ่แรกสิ ศพในห้องวีวีไอพีตรงนั้นไม่ใช่คนอีกต่อไป ดังนั้นก็ไม่จำเป็ต้องรู้จักกัน”
เมื่อชีกุกพูดแบบนั้น ทั้งสามก็เงียบปากทันที
ชีกุกพูดกับลีจองฮุน “ตกลงไหม?”
ลีจองฮุนมองไปที่ชีกุกด้วยสายตาไม่วางใจ
"ทำไมเหรอ? แค่บอกชื่อและอายุก็พอแล้วหนิ ว่างั้นไหม?"
ชีกุกมองไปที่คังบงกิลและฮันมยองโฮราวกับ้าขอความเห็นชอบ
ทั้งสองยิ้มอย่างฝืน ๆ และพยักหน้า
“ฉันไม่ได้้าจะถามอะไรแบบนั้น”
ลีจองฮุนประท้วงขึ้น
ชีกุกมองมาที่เขาอย่างนิ่ง ๆ
ลีจองฮุนสบเข้ากับสายตาของชีกุกที่มองมาที่เขา
ในสายตาของอีกฝ่าย มีคำถามที่ชัดเจนเกี่ยวกับอะไรบางสิ่งที่ดูเหนือสามัญสำนึก
2K
