ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        หลินกู๋หยู่เงยหน้าขึ้นมองฉือหางพลางเอ่ยเสียงเบา"พี่ฉือหาง พี่สะใภ้รองเซ็นสัญญาซื้อขายเพื่อขายโต้ซาส่วนข้าก็ถูกพี่สะใภ้รองตีศีรษะจนหมดสติ ถูกพี่สะใภ้รองขายโดยไม่รู้สึกตัว"

        ตามที่หลินกู๋หยู่กล่าว เบี่ยงศีรษะหันไปมองแม่ค้าคนกลางข้างๆและพูดเสียงเบา "พวกเราได้เจรจากันแล้ว เงินสิบสองตำลึงแลกกับการไถ่ตัวเราสองคน"

        ไม่รอให้ฉือหางเปิดปากพูดหลินกู๋หยู่ก็กล่าวต่อว่า"หรือว่าเราเอาเงินที่ให้พวกเขาไปห้าสิบตำลึงจ่ายให้นางดีหรือไม่?"

        "เงินอยู่กับข้า"ฉือหางพูดแล้วหยิบถุงเงินออกจากแขนเสื้อ "เพื่อรอเจ้ากลับมา"

        ฉือหางหยิบเงินออกมามอบให้กับแม่ค้าคนกลาง

        “ไม่ได้” ฉือเทาอดไม่ได้ที่จะแผดเสียงตะโกน “เงินเหล่านี้มีไว้ใช้คืน”

        ฉือหางกลอกตามองฉือเทาแวบหนึ่งนำเงินใส่ในมือของแม่ค้าคนกลาง

        แม่ค้าคนกลางยิ้มแป้น นางรับเงินจากมือของฉือหางจากนั้นมอบสัญญาการซื้อขายสองฉบับให้หลินกู๋หยู่ ก่อนที่จะนำคนจากไป

        เมื่อบุคคลภายนอกออกไปแล้วฉือเทาก็รีบเดินไปหาฉือหางด้วยใบหน้าเย็นชา"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเงินนั้นคือเงินอะไร นั่นมันคือเงินที่ช่วยชีวิตข้าแต่กลับถูกเจ้า... อ๊ะ!"

        ฉือหางค่อยๆ ถอนกำปั้นออกมา เขามองไปที่ฉือเทาที่กุมหน้าท้องแน่นด้วยสีหน้าเย็นชากว่าเดิม

        ไม่มีร่องรอยของอารมณ์ความผูกพันในดวงตาสายตาของเขาเย็นเยียบ ราวกับต้องการที่จะสับฉือเทาให้แหลกเป็นพันหมื่นชิ้น "ใครให้สิทธิ์พวกเจ้าในการขายภรรยาและลูกของข้า"

        โต้ซากอดคอของหลินกู๋หยู่แน่นสะอื้นไห้อย่างแผ่วเบา

        “เอ่อ เรื่องนี้ข้าไม่รู้” ฉือเทาขมวดคิ้ว เบี่ยงศีรษะมองไปทางฟางซื่อ มือข้างหนึ่งกุมหน้าท้องของตนเองมืออีกข้างชี้ไปที่ฟางซื่อ พูดด้วยน้ำเสียงขอร้องขอวอน “ทั้งหมดเป็นเพราะนาง มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้า อย่ามาโทษข้า”

        เมื่อฟางซื่อได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นสามีพูดร่างของนางก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทิ้ม "ไม่ใช่ความผิดของข้า ไม่ใช่ข้าข้าคิดว่าพวกเจ้าทุกคนไม่ต้องการโต้ซาแล้ว"

        ในตอนแรกฟางซื่อแค่ต้องการขายโต้ซาเพราะท้ายที่สุดแล้วโต้ซายังเป็นเด็กเล็ก และหลินกู๋หยู่ก็เป็นแม่เลี้ยง

        เมื่อหลินกู๋หยู่ติดตามนางไปที่บ้านของสกุลฟางของนางฟางซื่อมีความสุขอยู่หลายส่วน

        ถ้าฉือหางมาที่นี่ หากเขาหาเด็กไม่เจอเขาต้องไม่ปล่อยเรื่องนี้เป็นแน่

        แต่หลินกู๋หยู่นั้นต่างออกไปหลินกู๋หยู่เป็นแม่เลี้ยงของโต้ซา นางต้องหวังอยากให้โต้ซาหายไปไม่กลับมาแน่นอนเช่นนั้นนางจะได้ไม่ต้องช่วยคนอื่นเลี้ยงลูกอีกต่อไป

        แต่นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลินกู๋หยู่จะทุ่มเทอย่างหนักเพื่อตามหาโต้ซากลับคืนมา

        มือของฟางซื่อปิดหน้าท้องของตนเองไว้แน่นอดไม่ได้ที่จะถอยหลังหนึ่งก้าว

        “ข้ายังตั้งท้องอยู่เจ้าจะใช้กำลังกับข้าไม่ได้” ฟางซื่อมองไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยความตื่นตระหนก

        หลินกู๋หยู่ยื่นมือไปจับแขนของฉือหางและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"ในเมื่อนางกำลังตั้งท้องอยู่ เช่นนั้นก็อย่าใช้กำลัง"

        ฟางซื่อพยักหน้าอย่างเต็มแรง มองไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยท่าทางร้อนรนกระวนกระวายใจ

        "หลังจากที่นางคลอดลูกพวกเราจะขายนาง" หลินกู๋หยู่พูดอย่างสบายอารมณ์"แต่ข้าก็ยังอยากจะขอบคุณพี่สะใภ้รองที่ไม่ขายข้าให้กับสถานที่สกปรกเช่นนั้น"

        เมื่อโจวซื่อฟังคำพูดของหลินกู๋หยู่นางฟังอย่างไรก็รู้สึกว่าไม่น่าฟัง

        "อย่างไรก็ตามข้ากลับคิดว่าพี่สะใภ้รองเหมาะกับสถานที่สกปรกเช่นนั้นมากกว่า ถึงเวลานั้นตำแหน่งโสเภณีชั้นสูงจะต้องตกเป็นของพี่อย่างแน่นอน"หลินกู๋หยู่มองฟางซื่อด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงของนางเรียบเฉย "พี่ฉือหางพี่เห็นด้วยไหม?”

        เมื่อได้ฟังดังนั้นฉือหางก็พยักหน้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง แม้ว่าในใจเขาจะทนไม่ได้ที่ต้องทำเช่นนั้นแต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ฟางซื่อได้กระทำไว้ความเห็นอกเห็นใจเล็กน้อยในใจของฉือหางก็เหือดหายไปทันที

        “เจ้าพูดพล่ามอะไร?” โจวซื่อตะคอกเสียงดัง “พวกเจ้าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันพวกเจ้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร!”

        “ท่านแม่”หลินกู๋หยู่ยิ้มขณะมองโจวซื่ออย่างดูแคลน พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ในเมื่อพี่สะใภ้รองให้ของขวัญที่ดีแก่พวกเรา ถ้าพวกเราไม่คืนให้บ้าง เช่นนั้นก็ไม่เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันแล้วใช่หรือไม่?”

        หลังจากที่หลินกู๋หยู่พูดจบนางรู้สึกว่านางมองเห็นไม่ชัดเจนหลายส่วน ร่างกายโคลงเคลงอย่างไม่อาจควบคุมได้

        หลินกู๋หยู่จับแขนของฉือหางและยัดโต้ซาเข้าไปในแขนของเขา

        “ท่านแม่!” โต้ซารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหลินกู๋หยู่ เด็กน้อยตะโกนเสียงดัง

        หลินกู๋หยู่ฝืนยิ้มให้โต้ซาถ้าไม่ใช่เพราะฉือหางประคองนางไว้ นางอาจจะล้มลงฟาดกับพื้น

        “เรากลับกันเถอะ” เสียงของหลินกู๋หยู่แผ่วเบามาก มองไปที่ฉือหางอย่างอ่อนแรง

        หลินกู๋หยู่คว้าแขนของฉือหางและเดินไปข้างหน้า

        เมื่อกลับถึงบ้านฉือหางก็จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดจากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของหลินกู๋หยู่ไม่น่าดูนัก

        "ข้าสบายดี"หลินกู๋หยู่ไม่อยากนอนบนเตียง "เสื้อผ้าของข้าสกปรกเกินไปข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเข้านอน"

        เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินกู๋หยู่พูดฉือหางพยักหน้ารับและรีบหาเสื้อผ้าของหลินกู๋หยู่ ดึงม่านและนำโต้ซาออกมา

        ฉือหางรู้สึกยุ่งเหยิงร้อนรนจึงก่อไฟในเตา ในขณะเดียวกันก็พูดกับคนข้างในว่า "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

        หลินกู๋หยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “ยังเปลี่ยนไม่เสร็จเลย” หลินกู๋หยู่พยายามถอดเสื้อผ้าออกอย่างสุดแรง นางกำลังจะเปลี่ยนเป็นชุดนอน

        ฉือหางจัดให้โต้ซานั่งอยู่ข้างนอกเปิดม่านเพื่อเข้าไปข้างในด้วยตัวเอง

        "ข้าจะช่วยเจ้าเอง"ในขณะที่ฉือหางพูด เขาก็หยิบชุดนอนข้างๆ ขึ้นมาตอนที่เขากำลังจะช่วยหลินกู๋หยู่สวมใส่ เขาก็เห็นผิวซีดและมีเลือดฝาดใบหน้าของนางซีดเซียวจนน่ากลัว

        "ใส่ชุดนอนเถอะ"ฉือหางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่มองไปรอบๆ และช่วยหลินกู๋หยู่ใส่ชุดนอน"ข้าจะไปต้มน้ำให้เจ้าล้างตัว?"

        "ไปทำอาหารก่อนเถอะ"หลินกู๋หยู่เอนกายลงบนเตียง ในขณะพูดอย่างอ่อนแรง "เวลานานมากแล้วบางทีเขาอาจจะยังไม่ได้กินข้าว"

        เขาไม่สามารถเอาชนะหลินกู๋หยู่ได้ฉือหางทำได้เพียงไปปรุงน้ำแกงเท่านั้น

        เมื่อฉือหางทำอาหารเสร็จแล้วเขาปล่อยให้โต้ซาทานอาหารคนเดียว ส่วนตนเองเดินไปที่เตียงพร้อมชามและตะเกียบจากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าหลินกู๋หยู่ผล็อยหลับไปแล้ว

        เติมน้ำเย็นและน้ำร้อนลงในอ่างฉือหางแช่ผ้าขนหนู ก่อนที่จะช่วยหลินกู๋หยู่เช็ดใบหน้าให้สะอาด จากนั้นค่อยๆช่วยล้างเท้า หลังจากนั้นก็อุ้มนางวางนางลงบนเตียงแล้วห่มผ้านวมให้นาง

        เมื่อโต้ซาทานเสร็จแล้ว ฉือหางอาบน้ำให้โต้ซาก่อนที่ตนเองจะอาบน้ำแล้วจึงเข้านอน

        ฟางซื่อเดินตามฉือเทากลับไปที่เรือนของพวกเขาอย่างสั่นเทามองหน้าฉือเทาแล้วรีบก้มหน้าลง นางไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก

        “บอกมาสิใครให้เจ้าขายโต้ซา?” ฉือเทาเหลือบมองฟางซื่อด้วยความขัดเคืองเบี่ยงสายตามองด้วยความขยาดแขยง พูดต่อด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป ไม่ว่าอย่างไรโต้ซาก็เป็นหลานชายของข้า!”

        เมื่อได้ฟังถ้อยคำของฉือเทาใบหน้าของฟางซื่อก็น่าเกลียดนัก"เจ้าพูดเช่นนี้ก็เหมือนกับโต้ซาไม่ใช่หลานชายของข้าอย่างไรอย่างนั้นข้าเองก็ไม่อยากที่จะขายเขานักหรอก!"

        ฉือเทาพรวดหันศีรษะกลับมาทันทีมองไปที่ฟางซื่อด้วยความรังเกียจ

        ฟางซื่อก้มศีรษะลงอย่างเสียใจนางพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "เดิมทีข้าแค่ส่งโต้ซาไปอยู่ในบ้านของท่านแม่ของข้าพวกเขาต่างก็รู้ด้วยว่าโต้ซามีแม่เลี้ยง ข้าก็แค่พูดลอยๆ ไปว่า ถ้าไม่มีโต้ซาบางทีพวกเขาอาจจะไม่สนใจก็เป็นได้!"

        เมื่อได้ฟังดังนั้นสีหน้าของฉือเทาก็น่าเกลียดกว่าเดิม

        "แต่ใครจะคาดคิดว่าพี่ชายของข้าจะขายโต้ซาจริงๆพูดไปก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ บังเอิญที่แม่ค้ามนุษย์คนกลางไปที่หมู่บ้านของท่านแม่ของข้าอย่างประจวบเหมาะ"ฟางซื่อมองไปที่ฉือเทาด้วยใบหน้าขมขื่น เอ่ยพูดด้วยเสียงต่ำในเวลาเดียวกัน"ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรข้าเห็นว่าหลินกู๋หยู่วิ่งไล่ตามรถม้าของแม่ค้ามนุษย์คนกลางทันเสียแล้ว”

        “ดังนั้นเจ้าก็เลย?” ฉือเทาจ้องมองไปที่ใบหน้าของฟางซื่อเขม็ง

        ฟางซื่อก้มศีรษะลงเมื่อถูกมองจนรู้สึกละอาย"ถ้าหลินกู๋หยู่กลับมา ข้าไม่รู้ว่านางจะพูดอะไรกับฉือหาง ข้าตรองดูแล้วในเมื่อจะทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ข้าจึงขายนาง เช่นนั้นนางก็จะกลับมาไม่ได้อีกแล้ว"

        “แต่เจ้าไม่คาดคิดมาก่อนว่านางนำแม่ค้ามนุษย์คนกลางกลับมา? ซ้ำยังกล่าวหาเจ้าได้อีกด้วย?” ฉือเทาชี้นิ้วมือไปที่ปลายจมูกของฟางซื่อและพูดอย่างโกรธขึ้ง “เจ้ามีสมองหรือไม่?”

        "ข้าทำไมหรือ?" เมื่อฟังคำพูดของฉือเทา ฟางซื่อก็หน้านิ่วคิ้วขมวด นางหอยใจแรงจนหน้าอกยกขยายพูดด้วยความขัดเคือง "ข้าก็แค่คิดคำนึงถึงพวกเราสองคนแต่ตอนนี้เจ้าก็เอาแต่ตำหนิข้า! ข้าไม่ลำบากหรือไง!”

        หลังจากได้ยินคำพูดของฟางซื่อใบหน้าของฉือเทาก็น่าเกลียดยิ่งขึ้น และพูดด้วยความขุ่นเคือง "เจ้าบอกข้าสิตอนนี้เราควรจะทำอย่างไร?"

        เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉือเทาพูดฟางซื่อก็นั่งลงร้องไห้ข้างเตียง

        วันต่อมาเมื่อหลินกู๋หยู่ตื่นขึ้นด้วยความสะลึมสะลือนางก็เห็นใบหน้าขยายใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้านาง

        "ท่านแม่!"โต้ซาอุทานอย่างตื่นเต้น

        "โต้ซา เบาเสียงอย่าเสียงดังรบกวนแม่ของเจ้าสิ" ฉือหางลดเสียงและวางชามบนโต๊ะข้างๆ

        "ท่านแม่ตื่นแล้ว!"โต้ซาหันกลับไปอย่างตื่นเต้น ขณะพูดกับฉือหาง

        หลินกู๋หยู่พยายามลุกขึ้นนั่ง

        "เจ้านอนลงเร็ว"ฉือหางพูดอย่างเร่งรีบ "อีกสักพักค่อยกินข้าว รอให้ห้องอุ่นขึ้นเจ้าค่อยลุกขึ้น"

        “ข้าไม่ได้เป็นอะไร” เสียงของหลินกู๋หยู่แห้งผากราวกับเสียงใบไม้ร่วงหล่นเสียดสีกับพื้นลำคอของนางเจ็บปวดอย่างมาก แม้แต่การกลืนน้ำลายก็ยังรู้สึกทรมานสุดจะทน

        ทิ้งตัวนอนบนเตียงอีกครั้งหลินกู๋หยู่มองไปที่ฉือหางด้วยรอยยิ้มในดวงตา

        โต้ซานอนอยู่ด้านข้างหลินกู๋หยู่ จากนั้นฉือหางมาอุ้มเด็กน้อยไปทานข้าว"เจ้าไปทานข้าวเร็ว"

        ฉือหางอุ้มโต้ซาวางบนเก้าอี้ ปล่อยให้เขาทานข้าวด้วยตัวเองจากนั้นฉือหางก็เดินไปที่เตียงพร้อมน้ำแกง "ข้าจะป้อนเจ้าเอง"

        หลินกู๋หยู่ยิ้มเจื่อนๆลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจ "ข้าทานเองก็ได้"

        หลินกู๋หยู่รับชามจากมือของฉือหางและในขณะที่กำลังจะทานข้าวต้ม จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

        “ไม่ต้องสนใจ” ฉือหางขมวดคิ้วมุ่น “ต้องเป็นพวกเขาแน่นอน”

        เมื่อนึกถึงสิ่งที่ฉือเทาและฟางซื่อได้กระทำใบหน้าของหลินกู๋หยู่ก็น่าเกลียดมากเช่นกัน เบี่ยงศีรษะมองดูโต้ซาซึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก"ถ้าข้าไปช้ากว่าก้าวเดียว ข้าไม่รู้ว่าจะได้เจอโต้ซาอีกหรือไม่”

        "แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วหลังจากเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้วถึงได้ทราบว่าตื่นตูมไปก็ไม่จำเป็นวันข้างหน้าพวกเราใส่ใจหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว"หลินกู๋หยู่มองที่ดวงตาของฉือหางโดยมีบางอย่างผิดไปจากปกติยื่นมือออกไปจับมือของฉือหางและพูดเบาๆ ว่า "ไม่เป็นไรแล้ว"

        "ข้าจะออกไปดู"ฉือหางกล่าวพลางค่อยๆ ดึงมือออกแล้วเดินออกไปข้างนอก

        เมื่อเขาออกไปข้างนอกทันทีที่ฉือหางเปิดประตูใหญ่เขาก็เห็นฉือเทาและฟางซื่อมองมาที่เขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม